Opinions

Mission: Impossible - Ghost Protocol

Veel mensen vonden het een vreemde keuze toen regisseur Brad Bird de taak op zich nam om Ethan's volgende onmogelijke missie te regisseren. De man had tot nog toe alleen nog maar ervaring met het regisseren van animatiefilms, die als doelgroep voornamelijk kinderen hadden. Toch hadden producers Tom Cruise en J.J. Abrams (die ook de vorige M:I film regisseerde) met blijkbaar goede redenen Bird gekozen. En pakt het uit? Ja, het pakt zeker uit.

Bird sloeg een andere richting op met de serie. Waar het derde deel redelijk thriller-achtig en opvallend grimmiger was dan zijn voorgangers is dit vierde deel een stuk lichter. Er zit een flinke dosis humor in, vooral dankzij Simon Pegg, gecombineerd met vele, sterke actiescènes. De humor wordt nooit zoveel dat je het gevoel hebt dat je naar een actiekomedie zit te kijken, maar er is genoeg humor om te weten dat dit niet een film is die je al te serieus moet nemen. En als je dat niet doet is wat overblijft een hoogst vermakelijke en stijlvolle spionagefilm met goede actie, special effects en stunts.

Het leuke aan de film vond ik wel dat de makers hebben gekozen voor een echte ouderwetse spionage stijl hier en daar. Op sommige momenten voelde de film aan als een cinematische tv-aflevering uit de jaren zeventig in een modern jasje. In het begin van de film zit zelfs een echte, typische televisie intro die me bijna deed denken aan die van Hawaii Five-0 . Ook de flashback die we daarna te zien krijgen vond ik lekker typisch en bij het stijltje passen waar Bird duidelijk voor ging. Erg leuk overigens om (als enorme Lost-fan) daarin Josh Holloway weer eens te zien.

Over acteurs gesproken: dat zat allemaal erg pluis. Simon Pegg was duidelijk de comic relief en deed dit met verve. Tom Cruise is de actieheld die we van hem gewend zijn, terwijl de twee nieuwelingen bij het team het ook prima doen. Goed dat ze beide teamleden conflict meegaven (Paula Patton kampte met de dood van Sawyer en Jeremy Renner voelde zich schuldig voor de dood van de vrouw van Ethan Hunt), waardoor ze niet helemaal van karton leken. Maar alhoewel Patton een aangename vrouw was om naar te kijken, vond ik nou niet dat ze qua uitstraling en acteerprestatie zo spetterend was.

Gelukkig gaat het in films als dit niet om gecompliceerde karakters, maar meer om de actiescènes. En die zijn erg geslaagd. Er wordt geweldig gebruik gemaakt van de omgeving, met gelikte settings, en de stunts zijn niet minder dan 'awesome'. Van Tom Cruise die het hoogste gebouw van de wereld beklimt, naar een auto-achtervolging in een zandstorm tot een man tot man gevecht in een enorme, spectaculaire autogarage (ik vond het geweldig hoe het koffertje werd gebruikt).

Een minpuntje aan de film was wat mij betreft toch wel dat de film soms wat verzakte in zijn vele personages en ontelbare plotwendingen. Ik betrapte mezelf erop dat ik soms dacht: 'Wie is dat en wat is het nu eigenlijk dat ze precies moeten doen?' Daarbij moet ik wel toegeven dat ik erg duf was tijdens het kijken van de film, dus wie weet dat een herziening dit minpunt laat vervallen.

Verder was het verhaal prima te volgen en een goede kapstok voor de actie-scènes. Misschien is het niet heel erg origineel om de Russen als vijanden te gebruiken, maar aan de andere kant is het ook een leuke knipoog naar de oudere James Bond films. Het einde vond ik ook erg leuk, waarin blijkt dat Ethan's vrouw nog in leven is en de twee lieflijk naar elkaar glimlachen voordat onze geheim agent op een nieuwe missie wordt gestuurd. 'Your mission, should you choose to accept it...' En Hunt verdwijnt in de rook.

3,5 sterren

The Mist vond ik een beetje een dubbele film. Hij had zo zijn positieve punten, maar ook een aantal negatieve punten en wat gemiste kansen. Het begin van de film is goed. Er word niet te lang gewacht met het draaien van de motor van het plot, maar er wordt ook voldoende tijd genomen om de personages te introduceren.

Het mysterie dat de mist en zijn inwonenden meeneemt was interessant en de uitleg ervan (dat de regering een poort naar een andere dimensie heeft geopend) was niet minder dan intrigerend. Helaas werd er over die andere dimensie weinig meer gezegd, terwijl ik werd achtergelaten met een verlangen om wat meer over die andere dimensie te weten te komen. Als de film meer op zijn mysterie-aspect in was gegaan, was het denk ik beter geweest.

Qua horror vond ik de film namelijk een beetje tegenvallen. Er zaten een aantal flink gore scènes in, maar dat is natuurlijk niet wat spanning creërt. Want wat spanning betreft vond ik het allemaal redelijk soft. Ik ben nauwelijks geschrokken en ik vond het niet heel spannend. Dit kwam wat mij betreft door drie dingen. Ten eerste waren de monsters erg overduidelijk CGI, ik vond ze eerlijk gezegd een beetje nep. Het enige waaraan ik kon denken tijdens de monster-scènes waren de animators die tijdens de post-production druk bezig waren met het designen van de wezens, en dat is natuurlijk niet de bedoeling. Ten tweede merkte ik dat er maar weinig personages waren waar ik echt iets om gaf, waarvan hun lot mij interesseerde. En als je echt wil dat de personen in de film het overleven, wordt het vanzelf rete-spannend. En ten derde gaf de supermarktsetting een te veilig gevoel. Natuurlijk vlogen er hier en daar wel wat monsters binnen, maar ergens bleef die supermarkt toch het gevoel houden van een veilige basis, wat ook afdoet aan de spanning.

Verder waren er nog een paar kleine dingen die mij stoorden tijdens het kijken van de film. Zo waren sommige handelingen van de personages ronduit dom of onrealistisch en overduidelijk aanwezig om de spanning van de film te verhogen (man glijdt uit en steekt de supermarkt in de fik, "stoere" jongen moet per se naar buiten om iets te repareren, wat niet eens nodig was, David zal en moet dat geweer pakken, personages staan een volle minuut toe te kijken terwijl een van hun vrienden wordt opgegeten etc.). Nog iets waaraan ik mij stoorde was die gelovige trut. En maar gillen en krijsen dat het God's wil is, blablabla. Ik vond het een beetje overdone als je het mij vraagt. Ik was dan ook erg blij toen Ollie een kogel door haar kop jaagde, hehe. Justice.

Gelukkig maakte de film het met zijn einde weer een beetje goed. Ik vond het erg sterk. Het was misschien niet het einde dat je achterlaat met een brede, voldane glimlach, maar alsnog erg ziek en sterk. Zelfs een beetje ironisch. Bovendien ook begeleid met een lekkere creepy soundtrack.

Mijn conclusie: The Mist is een film met een erg sterk mysterie, dat helaas net een beetje de plank misslaat, omdat de film vooral een spannende horrorfilm wil zijn, terwijl echte nagelbijtende spanning juist ontbreekt. Gelukkig wel een sterk einde. Een hele kleine:

3,5 sterren (let's say 6.5 op een schaal van 10 )