Opinions

"Positieve Verrassing"

David Fincher is een regisseur die me wel aanstaat. Zo vond ik zijn Alien film wel leuk, zijn Se7en geweldig en zijn Curious Case of Benjamin Button ook erg intrigerend. Daarom besloot ik eens een kijkje te nemen in de filmografie van Fincher: daar zag ik Zodiac. Ik ontdekte dat het een film was over een seriemoordenaar, en gezien Fincher daar al een goede ervaring mee had werden mijn verwachtingen nog eens extra aangescherpt. Helaas las ik toen dat de film een stuk "tammer" zou zijn dan Se7en. En ik zag dat de film een behoorlijk lange zit was. Met gemixte gevoelens ging het schijfje dan toch maar de Playstation 3 in...

Maar wat een film! Het eerste wat ik dacht na de film is: waarom zijn alle gemiddeldes zo laag? Ik vond deze film eerlijk gezegd beter dan Se7en. En waarom? Se7en is veel goedkoper, die film lokt zijn publiek met ernstige moorden, flink wat actie en gaat hier en daar zelfs flink over the top. Met Zodiac probeert Fincher zijn publiek echter te lokken met personages; met de mate waarin je je in hen in kunt leven. En daar was de film erg in geslaagd. Tegen het einde zat ik rechtop op de bank, te schreeuwen wie de moordenaar moest zijn, en ik besefte dat het heel erg lang geleden was dat ik zó geboeid naar een film heb zitten kijken.

Het eerste stuk van de film is goed. De moorden zijn spannend en realistisch in beeld gebracht, de brieven gooien er nog wat extra suspense bovenop en er was al snel te zien dat de acteurs goed in hun rollen zaten. Robert Downey Jr. speelt zoals altijd een erg goede rol, maar ook Jake Gyllenhaal was erg sterk met zijn nerdy-rol.

Vervolgens vind ik de film wat inzakken, hier komt eigenlijk het enige minpunt van de film voorbij gevlogen. Dit is het stuk dat de Zodiac geen brieven meer stuurt en van de aardbodem verdwenen lijkt te zijn. Er gebeurt hier vrij weinig en het lijkt alsof de spanning voor je neus word weggenomen door de praatjes van de politie die zegt dat de Zodiac alleen maar aandacht wilde hebben.

Maar dan begint Robert Graysmith zijn obsessie te krijgen. Hij doet er alles aan om antwoorden te vinden... vervolgens krijgt hij ook telefoontjes met een hijgende stem aan de andere kant van de lijn. En het gaat er hem niet meer om om hem op te pakken, maar om zijn identiteit te vinden en hem dan eens recht in de ogen aan te kijken. Wat hij in een geniale scène uiteindelijk ook doet. In dat stuk zat ik compleet in de film, ik deelde de obsessie van Graysmith gewoon! Het hoogtepunt was wel die man die wilde dat Graysmith mee een kijkje nam in zijn kelder. In feite gebeurde er helemaal niets, maar het was verschrikkelijk spannend...

Ten slotte wil ik nog een laatste ding aanprijzen. En dat is de sfeer. Fincher zet hier een ongelooflijk goede 70's sfeer neer. Op sommige momenten had ik ook gewoon letterlijk het gevoel dat ik naar een film aan het kijken was die gereleased was in de 70's. Erg goed gedaan, Fincher!

En mijn theorie? Ik denk dat, zoals Graysmith op een gegeven moment ook zei, ze met z'n tweeën waren. Leigh Allen pleegde de moorden, terwijl de man van de kelder de brieven schreef

4,5 sterren