Opinions

Had na het zien van de grote waardering zowel hier als op imdb grote verwachtingen, maar helaas zijn deze niet voldaan.

Ik zie hier reacties als 'beste komedie ooit', 'nog nooit zo hard gelachen', maar ik kan wel zeggen dat ik niet 1 keer heb gelachen bij het zien van deze film (wel bijna, in de scènes in het politiekantoor). Ze proberen er voornamelijk vanaf te komen met erg goedkope humor (hoofdpersonages in elkaar kloppen, wat rondlummelen met een baby en er flauwe opmerkingen over maken,...), maar niets wat we nog niet gezien hebben.

Bij veel grappen merk je dat ze proberen grappig te zijn, maar het lukt gewoon niet. Net zoals de muziek; men probeert hip te doen met de soundtrack, maar imo draagt het amper iets bij aan de sfeer ( 'Candy Shop' laten zingen op je trouwfeest?! )

Acteerwerk is niets om over naar huis te schrijven (alleen Galifianakis en de actrice die Melissa speelt doen het wat goed, maar Ken Jeong is een van de meest irritante 'acteurs' die op het moment rondlopen) en het script hapert hier en daar wat. Zo zijn er een paar situaties die niet echt realistisch zijn (het hotel geeft er blijkbaar niet om dat hun luxe-suite vernield is, ze hebben alle moeite van de wereld om een verdoofde tijger in hun wagen naar Tyson te brengen, maar op de camera's zie je dan weer dat ze met 4 man erbij makkelijk in 1 auto kunnen zonder verwond te worden). Tyson's cameo is waardeloos btw.

Erg zwakke ontknoping (hij zat op het dak ) en dat je amper meevoelt met de personages helpt ook niet. Als ze dan ook nog komen aandraven met flauwe plotwendingen om het verhaal toch maar aan de gang te houden (Alan zat achter de roofies, ze gaan blackjacken om het geld terug te winnen,...).

Waarschijnlijk was het beter geweest als ze er wat flashbacks in hadden verwerkt, want de meest hilarische situaties blijven uit beeld.

Een van de meest overgewaardeerde komedies ooit, als ik het beoordeel als actie/avonturenfilm (of roadmovie kan ook nog wel) kan er nog net een 2,5* van af.

Verschrikkelijk slechte film met afschuwelijk acteerwerk. Vooral de anders nog verdraagbare Zooey Deschanel komt hier (onopzettelijk, veronderstel ik) over als een net uit de psychiatrie ontslagen patiënt met schizofrenie en de scène in het begin waar ze angstvallig naar haar gsm op tafel kijkt is te lachwekkend voor woorden. Mark Wahlberg heb ik nooit kunnen uitstaan, maar hier wordt het wel echt belachelijk.

Dit alles wordt niet geholpen door de ondermaatse dialogen ("those binoculars you used for spying on the neighbors" is nog een van de betere one-liners in deze prent). Zelfs de zelfmoorden zijn allesbehalve interessant gebracht, met als voorbeeld de scène in het centrum van de stad met het pistool op de grond = saai en allesbehalve verfrissend of origineel imo.

Het wordt nog beter wanneer de personages plots besluiten dat ze moeten gaan lopen voor de - ineens zeer zichtbare - wind etc. Het idee van de natuur die mensen aanzet zelfmoord te plegen is sowieso al redelijk onnozel om op film uit te brengen, maar met een degelijk script, degelijke acteurs en wat minder overbodige scènes zou het misschien nog een leuke film geweest zijn. Helaas, niks daarvan.

Beste scène: Wahlberg die tegen een plastic kamerplant staat te praten. Of zijn eerste scène waarin hij gepassioneerd tracht te praten over de verdwijnging van de bijen en zijn korte monoloog over hoestsiroop. Als deze film bedoeld was als comedy had hij waarschijnlijk veel hoger gescoord.

Een van de slechtste films van de laatste jaren: 0,5*.

"Does your mother know you cut off men's balls?" "I haven't done it before, but maybe I'll tell her when I get home."

Erg sterke, originele en beklijvende thriller. Hij komt wat traag op gang, maar na zo'n halfuurtje zit de vaart er toch wel in. Ellen Page is fenomenaal, zowel als naïeve puber als wraakzuchtige adolescent. Patrick Wilson doet het ook erg goed, maar Page steelt toch wel echt de show. Prettig gestoord met een paar hilarische oneliners, die hier echter een minder prettige connotatie krijgen.

Misschien nog het beste aan Hard Candy is de manier waarop de spanningsboog met minimum actie en geweld, maar met een geweldige dialoog opgebouwd wordt, met als hoogtepunt natuurlijk de castratiescène. De combinatie van het sterke script en de perfecte acteerprestaties zorgen dan ook voor vuurwerk op het scherm. Als er dan al eens actie in komt, is het ook op erg originele manier uitgewerkt.

Enige nadeel vond ik dat ze erbij bleven dat Hayley 14 jaar was. Page kon er misschien nog mee door, maar imo zou het wat realistischer over zou zijn gekomen indien Hayley wat ouder was dan ze zich voordeed.

Erg sterk, nog nét niet voor een maximumscore, maar dat is misschien voor bij een herziening.

4.5*

Qua verhaal één van de belangrijkste delen, maar in globo een tikje teleurstellend. Voornamelijk door het tegenvallende 'acteerwerk' van het trio (minder goed dan in deel 1) en de dialogen. Er zit meer humor in, wat de sfeer ook ten goede komt, maar de dialogen liggen er zo dik op en zijn slapjes gebracht (met name door Radcliffe) dat het voor mij de pret toch een beetje bederft.

Zeker geen slechte film, met nog steeds een geweldig magisch sfeertje en de minpunten die ik genoemd heb verdwijnen in latere films, maar toch minder dan zijn voorganger.

Het blijft een 3,5*

Ongetwijfeld hét buitenbeentje uit de reeks, al is het maar omdat Hogwarts er totaal niet in voorkomt.

Toch blijft deze bij tweede herziening nog steeds één van de twee beste films uit de reeks (ante DH part 2, daar kan ik morgen pas over oordelen) en het enige wat mij ervan weerhoudt de maximale score te geven is dat het verhaal een beetje stilvalt in het midden.

Hoogtepunten blijven het weerzien met Umbridge, de scènes in Godric's Hollow (ook m'n favoriete hoofdstuk uit het boek) en natuurlijk de confrontatie in Malfoy Manor en de nasleep daarvan.

Het is me vooral opgevallen hoe de scores van deze films (bij mij dan toch) zo stabiel blijven, zelfs jaren na een laatste kijkbeurt. Hopelijk kan ik dit binnen 10 jaar nog zeggen en ben ik nog altijd omver geblazen door een hopelijk verbluffend einde.

It All Ends.

In het geval van de Harry Potter-filmreeks na een kleine 10 jaar. Na zo'n lange periode moet je wel met iets groots afkomen en Yates heeft dit ten volle beseft. Style en substance vinden hier een mooi evenwicht en de taferelen zijn grootser dan ooit. Perfect? Nee, maar een meer dan goede afsluiter.

Wat opvalt is dat de film, ondanks de vele gevechten, erg veel stille scènes kent. Minimalistische score (het interbellum met het tellen van de gewonden en doden), rustige dialoog (de opening met o.a. Olivander). Het contrast met de vechtscènes had voor problemen kunnen zorgen, maar men is er toch in geslaagd dit alles mooi in elkaar over te laten lopen.

En toch voelde het soms als een zootje aan. Dit komt vooral door Rowling: de laatste hoofdstukken van de reeks kennen zoveel twists en tussenpauze's dat het op den duur vermoeiend wordt om bij te houden. Ook de geschiedenis van Snape en Lily viel me wat tegen; het voelde rommelig aan (dit komt ook wel door Yates' drang om alles flitsend en jong te houden) en Alan Rickman zag er nogal plastiekerig uit in de flashbacks, wat afleidde.

Toch wegen de paar nadelen niet op tegen het mooie dat het complete plaatje aflevert. De epische scène in Gringotts met de draak is één van de hoogtepunten uit de hele reeks en de montage waarin het trio vlucht voor een trol, spinnen en getuige is van de dood van Lavender Brown zorgde voor kippenvel. Ik had het kunnen doen zonder de scène in King's Cross met Dumbledore en de epiloog, maar echt storen deed het niet.

Qua acteren is het mooi om te zien hoe de (vooral jonge) cast gegroeid is in de loop der jaren. Rupert Grint is qua rol altijd wat blijven steken in de achtergrond, maar heeft hier toch ook z'n momenten. Emma Watson heeft haar uitblinkscènes gehad in Part 1, maar hier doet ze het zeker niet slecht. Radcliffe kan zich ook eindelijk staande houden en levert het beste werk in de afgelopen 10 jaar af. Geen moment dat ik 'm niet geloofde.

Daarnaast springt vooral Maggie Smith eruit: ik heb jaren zitten wachten op wat meer aandacht voor deze dame en eindelijk krijgt ze die. Helena Bonham Carter zette Hermione-als-Bellatrix uitstekend neer, maar kreeg helaas erg weinig de kans om de echte geflipte heks in zich nog eens los te laten. Ralph Fiennes had nog steeds wat zwakke momenten als Voldemort, maar hij was uiteindelijk toch redelijk goed. Alan Rickman was zoals steeds erg goed als Snape, maar de twist na zijn dood kwam te laat voor mij om nog geloofwaardig over te komen. In het boek had ik hier minder problemen mee, maar het stelde me toch wat teleur. Daarvoor was Rickman zeer sterk, maar zoals steeds te weinig materiaal om echt in aanmerking te worden genomen voor de Oscars denk ik (zoals Radcliffe onlangs suggereerde).

Het jammere, maar verwachte, is dat veel personages er wel waren, maar verloren gingen in al het geweld. Je krijgt niet de vaarwel van bepaalde personages waarop je gehoopt had: Lupin en Tonks zijn zomaar weg en nadien wordt nog even vermeld dat hun zoon nog leeft (terwijl we in de films nota bene niet eens wisten dat Tonks zwanger was), Fred's off-screen dood viel ook tegen en ook Emma Thompson en Jim Broadbent zijn er wel, maar ik had toch graag nog wat meer van hen gezien. De afwezigheid van Wormtail stoorde me ook wel. Maar niettemin...

Al bij al een erg goede afsluiter, want hoe kun je na 10 jaar opbouw iets afleveren dat perfect is? Yates en co. hebben een mooi vaarwel gegeven aan het verhaal waar Chris Columbus indertijd mee begonnen is en meer konden we denk ik niet verwachten of op hopen.

4,5*

Gisteren voor de eerste keer herzien en toch duidelijk één van de minste. Het is allemaal wel oké, maar niet meer dan dat. Nergens echt memorabele scènes, nergens uitblinkend,...

Het grootste probleem dat ik blijf hebben is dat het hele idee van de Half-Blood Prince in de film (in tegenstelling tot het boek, waar het diende als character development voor Snape) totaal nergens naartoe gaat.

Grootste pluspunt is wat er wat meer scènes zijn voor Helena Bonham Carter en geen voor Ralph Fiennes/Voldemort.

3,5* blijft staan, maar toch maar nipt.

Ongetwijfeld een van de beste delen uit de reeks, met als hoogtepunt de scène in de Shrieking Shack, prachtig hoe de dynamiek tussen Sirius, Snape, Lupin en Pettigrew daar wordt uitgespeeld. Het design van de weerwolf blijft me een beetje tegensteken, maar het stoort minder dan bij eerdere kijkbeurten.

De magie van Columbus heeft een beetje plaats moeten maken voor het realisme van Cuarón, maar het verhaal (ondanks dat er minder 'verhaal' aan is dan in de vorige twee delen) is bijzonder goed uitgewerkt. Alan Rickman schittert nogmaals als Snape en Watson en Grint beginnen steeds meer in hun rollen te komen. Enkel Radcliffe mocht wat overtuigender.

Een halfje erbij, 4,5*

Ter aanloop van de grote finale volgende week begonnen alle films nog eens te herbekijken. Voor deze was het al een aantal jaren geleden, maar hij staat nog steeds als een huis.

Aan de kinderachtige kant, maar leuk jeugdsentiment en ondanks het lichte verhaal toch een mooi begin van de hele saga. Het geweldige sfeertje en hoe alles perfect in elkaar zit maakt dat die 4* nog steeds goed verdiend is.

Het eerste deel was goed, maar zodra Jim doodgaat verandert deze degelijke thriller in een regelrecht gorefilmpje.

De spanningsopbouw in het eerste halfuur was best wel goed en de acteurs waren degelijk tot goed, maar de uitwerking van het verhaal (voor zover dat er al is) is quasi onbestaande. John Ryder krijgt geen enkel motief, waar ik op zich nog langs kan kijken, maar halverwege de film verandert zijn werkwijze plots, zonder enige reden. Neal McDonough is zoals steeds vreselijk vervelend en zijn personage is zeer inconsistent en gaat nergens heen. De twee hoofdrolspelers waren best oké voor zo'n filmpje en het plotje met het christelijke gezin was best wel goed. Alleen jammer dat ze in het laatste deel de weg helemaal kwijt raken en voor wat spektakel gaan, ongeveer vanaf het moment dat die auto van de rotsen bijna op Grace valt (het was te denken met Michael Bay betrokken). De CGI was trouwens barslecht (het konijn op het begin, de libelle tegen de voorruit even later en de vlammenzee op het einde). Het onbevredigende einde maakt het er ook niet beter op.


2,5* dankzij de eerste helft van de film en Sophia Bush