Opinions

Verbazingwekkend hoe een film met zo veel actie zo saai kan zijn.

Ondanks het feit dat ik At World's End (en de eerste twee delen ook natuurlijk) beter kon smaken dan de rest van het publiek, is de reeks voor mij hier toch de dieperik in gegaan. Het begint bij de (f)lauwe herintroductie van Jack en Gibbs, de minst memorabele opening van de hele reeks, om te eindigen bij een enorm voorspelbaar, open einde.

Mijn love-hate relatie met On Stranger Tides kan ook wel liggen aan het verschrikkelijke eerste deel van de film (in hartje Londen), dat zo ongeïnspireerd en kinderachtig is uitgevoerd. Het was me in de meer recente Harry Potter films al opgevallen dat Richard Griffiths de weg een beetje kwijt was, maar hier neemt het seniele toch de bovenhand bij zijn vertolking van King George. Ongelooflijk dat dit het beste was dat ze uit de casting konden halen en meteen een reden om je als (jong)volwassen kijker beschaamd te voelen, alsof je naar een kinderfilm zit te kijken.

Barbossa is zoals gewoonlijk de achterbakse schurk die - niet dankzij het slechte materiaal dat 'ie gekregen heeft, maar door Mr. Rush - entertainend blijft. Dat hele gedoe met het houten been had voor mij wel niet gehoeven en de illustrerende achtergrondgeluiden in de jungle wanneer hij zijn verhaal doet waren ook beneden niveau. Laat nog een beetje inbeeldingsvermogen aan de kijker over, alsjeblieft.

Zonder Will en Elizabeth zou je verwachten dat de hoofdrol naar Jack Sparrow gaat, en voor een deel is dat ook wel zo. De cap'tain krijgt meer aandacht dan ooit tevoren, maar toch lijkt het van niet. Johnny Depp is hier niets meer dan de loopjongen van de andere personages en blijft voortdurend in een ondergeschikte rol, zonder een echt uitblink-moment.

De nieuwe cast, die wellicht het verlies van de oude moet opvangen, voegt ook niets toe. Geen interessante nevenpersonages meer zoals Pintel en Ragetti, hier moeten we het doen met semi-Will en Elizabeth: Phillip en Syrena. De scène met de zeemeerminnenaanval was wel uitstekend. De rest was echter standaard melodrama met een geneuzel tussen 'Is hij dood of niet?', dat toch nog een beetje gered door het degelijke einde, waarbij Phillip de dieperik in wordt gesleurd.

Penelope Cruz was zoals verwacht een tegenvaller. Veel meer dan mooi wezen en Jack wat uitschelden zat er niet in, en voor een stoer piratenwijf leek ze me een pak zachter dan Elizabeth, bourgeoisie gone wild. Ten slotte is er nog Blackbeard, met een zeer goede Ian McShane, die met zijn telekinetische krachten en zombies helaas totaal niets toevoegt aan het verhaal. Ik vraag me dan ook echt af waarom ze die zombies erbij gestoken hebben.

Buiten het tenenkrommende script en de dialogen die vaak om te huilen waren, was er een overdaad aan actie. Voor zover er al een verhaal was, ging dat volledig verloren in het hyperactieve camerawerk. Actie verveelt op den duur ook, want ik heb regelmatig op m'n horloge zitten kijken (o.a. tijdens de véél te lange eerste confrontatie tussen Jack en Angelica). Met al die donkere scènes ben ik ook maar al te blij dat ik de 2D-versie heb gezien, want als ik de recensies moet geloven is er bij de 3D geen ruk aan.

Rob Marshall was duidelijk geen goede keuze om Verbinski te vervangen en hoewel ik het jammer vind dat dit aanzien zal worden als een onderdeel van de PotC-reeks, blijft het toch een beetje jeugdsentiment, waardoor de score nog wat gered wordt.

Een futloos aftreksel van de originele trilogie, met hier en daar een paar pluspuntjes. Een herziening zal de minpunten waarschijnlijk nog meer in de verf zetten, maar voorlopig geef ik 'm het voordeel van de twijfel met een nipte voldoende.

2,5*