Opinions

Een paar leuke schrikmomenten, maar dat, en het redelijke entertainmentgehalte kunnen de overvloed aan clichés, het slechte script, het zeer matige acteerwerk en het zo vergezochte verhaal niet goedmaken.

De scènes met Oldman (die wel erg vlak acteert hier) halen het tempo er wat uit, heel dat gedoe met godsdienst en de uitdrijving, maar omdat de film als horror toch z'n werk deed een 2,5*.

Vanwege het hoge gemiddelde (voor een horrorfilm) eens bekeken. Volledig terechte score.

Hoewel het verhaal niet zo bijzonder is, zit de rest wel goed in elkaar, iets wat bij andere films in het genre vaak niet het geval is. De spanningsopbouw, de locaties, de cast,... Allemaal zeer goed. De score had wat minder melodramatisch mogen zijn, maar daarnaast is er ook niets op aan te merken. De schrikmomenten daarentegen vielen op het begin nog wel mee, maar waren uiteindelijk bijna altijd hetzelfde (een van die kinderen die ergens onderuit kroop) en daar had ik ook wel zonder gekunnen.

Emily Browning doet het redelijk goed, maar toch komt ze niet altijd even overtuigend over. Elizabeth Banks steelt echter de show, ze zet een fantastische dubbelrol neer en stijgt na Slither weer een beetje in mijn achting.

Goede twist op het einde, die je misschien wel een klein beetje voelt aankomen, maar desondanks toch een verrassing. Ook hoe ze Matt al na 3 kwartier vermoorden, normaal gezien gaat de love interest wat langer mee.

Ik neig naar een 3,5* maar omdat ik vrees dat de herzieningswaarde gaat tegenvallen toch maar een 3* onder voorbehoud.

Met een hoogstaand cultureel avondje in het vooruitzicht, vertrokken we met hoge verwachtingen naar de bioscoop...

Enkel om te ontdekken dat Buried niet meer op een schappelijk uur wordt gespeeld. Dan maar tweede keuze Unstoppable, een beetje platvloers vermaak met het een of het ander dat om de 5 seconden wel de lucht invliegt en je naar goede Hollywoodiaanse gewoonte van je stoeltje blaast. Toch?

In een wereld waar in ieder van ons een held schuilt, slagen oude rot Frank en groentje Will er in om hun trein net uit de baan van een op hol geslagen mastodont te stuwen, die ondertussen al een heus pad van vernieling doorheen Noord-Pennsylvania heeft getrokken (het is blijkbaar inderdaad moeilijk om een spoor vrij te houden). Het wordt echter al snel duidelijk dat de trein, die door een onfortuinlijke aaneenschakeling van "menselijke fouten", onbestuurd door het landschap raast, niet zomaar tot stilstand zal komen. Na enkel vruchteloze pogingen van hun oversten besluiten Frank en Will dan ook om er achteraan te gaan en met hun locomotief de trein langs achter tot stilstand te brengen.

Je kan het wel raden, indien je geilt op absurde situaties (maar toch "gebaseerd op waargebeurde feiten"), groteske ontploffingen en twee politiewagens die op elkaar rammen (wat blijkbaar een running gag aan het worden is in dit soort films, of het nu van nut is voor het verhaal of niet), bezorgt Unstoppable je een ultiem orgasme. Uiteraard dienen deze adrenaline kicks en de bijhorende mooie kiekjes niet enkel om het plebs te plezieren, maar eveneens om een aantal minpunten te maskeren. Zo hapert er regelmatig wat aan de camerastandpunten, waardoor je het moeilijk krijgt om te volgen wat er precies aan de hand is, en zijn er toch momenten waarbij je je afvraagt waarom ze een parkinsonpatiënt als cameraman hebben aangenomen. Hip is het zeker, maar aangenaam? Het voegt toe aan het gevoel dat je een nieuwsreportage over een enorme lokale ramp zit te bekijken, maar net zoals de vele nieuwsflashes tussendoor had deze prent gerust zonder kunnen doen.

Daarnaast zijn de personages zo eenzijdig als wat; je hebt de incompetente baas, de strenge maar rechtvaardige plaatselijke chef, de achterlijke uilskuikens die alles op gang brengen en natuurlijk onze twee helden. Zoals gewoonlijk is er bij die laatsten een poging gedaan om wat diepgang te geven, maar een zielig verhaaltje over een pijnlijke relatiebreuk waarvan je wéét dat ze op het einde van de film opgelost is, voegt daar niets aan toe.

Toch is Unstoppable niet enkel kommer en kwel. Chris Pine doet het uitstekend als lead van het verhaal en geeft zo toch nog genoeg gevoel van sympathie mee om er om te geven wat er met hem gebeurt. Denzel Washington neemt, verrassend maar niet geheel onverwacht, een stapje terug, maar moet niet onderdoen voor het jong geweld naast hem. Ook bij hem volgt het ene cliché het andere op, maar uiteindelijk geef je ook om dit personage en op het einde van de treinrit is dat blijkbaar het enige wat ook nodig is.

Je zou bijna vergeten dat dit niet een all-male cast is, maar ook Rosaria Dawson levert een puike prestatie af. Voor mij de verrassing van de avond. Deze enige vrouwelijke rol van belang staat dan ook in schril contrast met de andere vrouwen in de prent; Franks twee dochters die onmogelijk nog minder expressie kunnen vertonen en schijnbaar hun vader aanmoedigen om levensgevaarlijke toeren uit te halen, en Will's vrouw, die niet meer is dan een karikatuur op twee benen.

Verwacht geen hoogstaande cinéma, eerder een dertien in een dozijn filmpje met net iets extra, namelijk een uitermate sterk opgebouwde spanningsboog. Valt 'ie of valt 'ie niet (de trein, voor alle duidelijkheid), het is een vraag die je voortdurend bezighoudt en ondanks de anticlimax kom je toch tevreden buiten. Is Unstoppable een bioscoopwaardige film? Als je schitterende effect van de gierende remmen en het geluid van de allesverwoestende trein die een wagon van zijn rails knalt weglaat, neen. Een erg onderhoudende televisiefilm voor op een luie avond? Jazeker.

Zeer mooi vormgegeven film (die me regelmatig wat aan The Sims deed denken, alleen gedetailleerder) met een ontroerend verhaaltje... tot ongeveer 40 minuten ver. Vanaf het moment dat men komt aandraven met sprekende honden en een kleurrijke vogel die je in het echte leven enkel zou kunnen tegenkomen als je een beetje te veel aan de drugs hebt gezeten, verdwijnt het hart van de prent een beetje.

Hoogtepunt zijn de dikke 5 minuten die je het leven van Carl met zijn Ellie voorschotelen en waarschijnlijk ook een van de mooiste animatiefilmmomenten die ik al gezien heb. Van originaliteit is echter niet veel sprake. Je kan onder de indruk zijn van het hele vliegende huis idee, maar voor de rest is het allesbehalve nieuw; een oudje zijn huis dat onteigend wordt, het grote voorbeeld uit je jeugd dat plots je grote vijand wordt, het cliché einde,...

Op den duur leer je het idee van de babbelzieke blaffers en het vliegende huisje wel aanvaarden, maar toch vind je het jammer dat ze de lijn van het eerste half uur niet doorgetrokken hebben. Wat een mooie overlevingstocht van een oude knar en zijn jonge metgezel had kunnen zijn, is een gevecht tussen goed en kwaad in een outdoor hondenkennel geworden.

Maar desalniettemin aangenaam om naar te kijken, speelduur gaat vlot voorbij en de graphics zijn geweldig, zoals we van Pixar gewoon zijn.

Zelfde score als voorganger WALL-E, 3,5*