Opinions

Met het schaamrood op de kaken toch aan deze film gewaagd. Zo erg als dit had ik het namelijk niet verwacht. Soderbergh heeft duidelijk een film voor vrouwen gemaakt, maar lijkt nog duidelijker te proberen al het (heterosexuele) mannelijke publiek af te schrikken. Na een stel borsten aan het begin van de film kun je het als mannelijke kijker wel vergeten. Het enige vrouwelijke personage dat een rol van betekenis heeft in deze film is te tergend voor woorden. Een enorme centenbak en een dodelijkere uitstraling dan Kristen Stewart. Met het stripgedeelte is de regisseur helemaal losgegaan. De meest gekke moves, en zelfs een penispomp, worden uit de kast getrokken om het publiek te vermaken. Het verhaaltje dat tenslotte naast de dansscenes overblijft staat bol van de clichés en hier wordt het brakke acteerwerk van eerdergenoemde actrice nog eens pijnlijk duidelijk. Soderbergh probeert hier en daar op cinematografisch vlak nog wat, maar Magic Mike lijkt op precies dezelfde manier ingekleurd als zijn laatste twee films. Het vreemde groen-bruine filter moet vanaf nu blijkbaar in elk product toegepast worden. Als vrouw valt er misschien nog wat te genieten, maar naast de opgepompte spieren en penis blijft er een enorm zwak filmpje over.

Vond deze wat minder dan Fantastic Planet. De film mist helaas een even mooie soundtrack. De planeten zien er leuk uit, maar voor de rest komt de tekenstijl erg slecht uit de verf. Het verhaal van Les Maîtres du Temps verloopt verre van vlotjes, dus het is goed dat de film niet lang duurt. Toch best vermakelijk af en toe. Het kan komen doordat ik niet heel goed oplette, maar ik had niet door dat die oude man Piel was.

Nipte 3*

Ontzettend interessant gegeven natuurlijk. Duidelijk is ook dat dat alles is waar deze film om draait. Op visueel gebied is het alsof je naar een lange, diepzinnige aflevering van As the World Turns zit te kijken. Ook de acteurs komen niet altijd even sterk uit de hoek en de groep is een en al stereotype. Een biker, een grapjas, een excuusneger, een Christen, etc. Ondanks dat alles weet The Man From Earth flink te boeien. Na een tijdje let je minder op het karige uiterlijk van de film en waan je je een deelnemer in de discussie. Toch blijft dit een FILM, het hele concept leent zich misschien beter voor een boek. Ook vond ik het jammer dat aan het einde bevestigd wordt dat John inderdaad de waarheid heeft verteld, door middel van die knullige confrontatie met zijn vader.

3.0*

De film begint op fantastisch drukke wijze. Al kort daarna gaat de film op een ander spoor verder. Het (vage) verhaal ontwikkelt zich wat rustiger. Wel blijven er hier en daar mooie scène-overgangen en camerabewegingen langskomen.

The Man Who Fell to Earth verliest geen moment zijn geweldige sfeer. Dat was wat mij betreft niet mogelijk geweest zonder David Bowie. De man is werkelijk gemaakt voor deze film en hij acteert ook nog eens perfect voor de rol die hij speelt.

De film is een lust voor het oog met het eerdergenoemde bijzondere camerawerk. Daarnaast zijn de special effects en scenes op de andere planet erg vermakelijk. Daarbij komt nog de treffende muziek. De film had wat mij betreft alleen wel wat korter gemogen; kon niet altijd even goed m'n aandacht erbij houden.

4.0*

Film begint goed. Je raakt geboeid en vraagt je af wat dit nou allemaal te betekenen heeft. Kort daarna vond ik het al behoorlijk bergafwaarts gaan. Het gemartelde meisje uit het begin wordt achtervolgd en mishandeld door een vies verminkt vrouwelijk scharminkel. Maar wat blijkt, ze bedenkt dit zelf, goh! Tweede helft van de film was al helemaal niets meer dan matig. Ik vond de hele gedachte achter die organisatie een beetje belachelijk. Ze komen met wat pretentieuze ideeën om deze film 'diep' of anders dan andere horrorfilms vol gore te doen lijken. Hier en daar maken de scenes wel indruk, dat moet ik de film nageven.

2.5*

Snap goed dat je ontzettend van een film als deze kunt genieten. Dat lukte bij mij niet helemaal. Wellicht door de matige kwaliteit waarin ik de film bekeek, maar dat zal niet de voornaamste reden zijn. De natuur en de rust spraken me wel erg aan. Maar het samenzijn van moeder en zoon deed me niet zo veel. Terwijl de film hier natuurlijk om draait. Ook hun conversaties vond ik zelf maar wazig en weinig boeiend.

3*

Erg mooi drieluik! De films zijn allemaal precies zo lang dat je je de gehele 113 minuten geen moment hoeft te vervelen. Stuk voor stuk heeft elk deel wel iets origineels of unieks. Wat mij betreft begint Memories meteen met de beste van de drie. Magnetic Rose is een ontzettend sfeervol filmpje. Het mysterieuze verhaal leent zich ook uitstekend voor de creatieve vondsten die ons voorgeschoteld worden. Het daarop volgende Stink Bomb was domweg erg komisch. Geen prachtige vormgeving of animatie dit keer, maar een grappig en simpel plot dat prima vermaakt. Cannon Fodder was een leuke korte afsluiter. Opnieuw weer erg origineel en uniek vormgegeven. Er wordt een interessante schets van een denkbeeldige samenleving gegeven die precies lang genoeg boeit.

4.0*

Vinnie Jones was allereerst heel erg stoer. Hij alleen al maakt de film een genot om naar te kijken. New York brengt de juiste grimmige sfeer, de metro zorgt voor spannende scènes. Ik vond het verhaal eerlijk gezegd wel boeiend en het einde vond ik helemaal niet storend. Goeie gore ook. Hier en daar echter voorspelbaar en wel erg slap geacteerd.

3.5*

Fantastische filmervaring dit! Mind Game ziet er geweldig uit. De tekenstijl en animatie zijn echt een lust voor het oog. Niet iedere scène is even leuk, maar een aantal ervan vond ik geniaal en konden mij niet lang genoeg duren. Ik raakte niet uitgekeken op de vele stijlvolle beelden die voorbijkwamen. Hier en daar zijn deze ook heerlijk kleurrijk.

De film slaat nergens op, alles wat gebeurt is absurd, maar het is desondanks geweldig om naar te kijken. Daarnaast nog een aardige dosis aan goedgeplaatste muziek en humor.

4.5*, met een kortere speelduur was Mind Game wellicht 5* waard.

Deze film doet één ding vooral heel goed. Dat is het neerzetten van een tergend wijf dat je echt intens gaat haten. Ik vind Kathy Bates niet denderend acteren, maar dat maakt haar personage des te irritanter. Ik vond Caan wel erg in z'n element moet ik zeggen.

Misery begint met een introductie van schrijver Paul Sheldon en bouwt dan op naar een climax. Het jammere is dat de film daar tussenin niet wist te boeien. Wanneer Sheldon wakker wordt in het vreemde bed is het concept nog best interessant. Je vraagt je af wat de vrouw nu precies wil en wat ze allemaal van plan is. Daarna is de film echter een opeenstapeling van voorspelbare momenten. Alles is overduidelijk - voorwerpen zoals de haarspeld, de pinguïn en de benzine worden nou niet bepaald subtiel in beeld gebracht - en er wordt hier en daar nogal simpel spanning gecreëerd: de momenten waarop de vrouw even naar het dorp gaat en Sheldon weer op tijd terug op zijn kamer moet zijn, bijvoorbeeld.

Het einde was wel echt een opluchting, eindelijk van die vreselijke bal gehakt af, dus dat deed de film dan wel weer erg goed. De ouwe sheriff was ook best aandoenlijk, leuk personage.

3.0*

Ik zal maar geen woorden vuil gaan maken aan het plot en dergelijke. Dat heeft naar mijn idee weinig zin bij films van David Lynch.

Mulholland Drive kent interessante personages. Nog interessanter is hoe deze veranderen. Je krijgt als kijker weer flink wat mysterie en surrealisme voor je kiezen. Vooral dat surrealisme kwam goed tot zijn recht tussen het geheel door, dat wat gelikter leek dan normaal (zal ik waarschijnlijk zo ervaren hebben omdat ik kort hiervoor Inland Empire weer eens had opgezet). Los Angeles is een prachtige setting en wordt hier en daar mooi in beeld gebracht. Badalementi is met zijn muziek weer goed op dreef zoals gewoonlijk. Op naar een tweede kijkbeurt.

4*

Bah, wat een idioot en slecht uitgewerkt verhaal.

Luke Wilson kon ik wel verdragen. Maar met Uma Thurman werd echt compleet de plank misgeslagen. Een spuuglelijke vrouw als superheldin? Beetje jammer.

Voor de rest is My Super Ex-Girlfriend een groot drama. Nergens wordt de film ook maar een seconde boeiend of grappig.

1*

Vind dat Clint Eastwood het zichzelf hier wel weer erg makkelijk maakt. Alles is gebaseerd rondom de 'o zo verschrikkelijke gebeurtenis' die de jeugdvrienden mee hebben gemaakt. Naar mijn idee erg veel simpel sentiment, het deed me niet echt wat. Hier en daar een kleine plottwist, die je eigenlijk ook al van mijlenver aan ziet komen. De film had ook makkelijk een half uur korter kunnen zijn. Vooral in het middenstuk wordt er erg veel gerekt en verzandt de film soms in langdradigheid. Zie nu trouwens pas dat de film uit 2003 komt. Dacht dat ik naar een jaren '90 film zat te kijken; visueel dus blijkbaar ook een beetje simpel.

Geen compleet misbaksel. Maar Mystic River is een weinig bijzonder Hollywood drama dat nergens echt weet te raken.

2.5*