Log

Noem deze film eerder The Destroyer. Een overkill aan actie, met overeenkomsten uit Vietnamoorlog. Verdieping was fijn geweest. Het is nu flinterdun verhaaltje geworden. Cgi netjes.

Ringo Starr, Keith Moon en David Essex in 1 film. Retro late 50's early 60's goed vorm gegeven in de toenmalige Engelse samenleving van kermis, badplaats, dance halls en het working class vs. de student. Uiteindelijk ook een film over genetische bepaling gekoppeld aan jeugdtrauma wat goed tot uiting komt aan t eind. Ook de enorme reeks one night stands leiden MacLaine naar een hernieuwd inzicht, waardoor hij een bewuste keuze maakt voor zijn vrouw, goed vertolkt door Ayres. Being decent is dankzij zijn intelligentie altijd aanwezig. Het inzicht zou moeten komen.... Essex scoorde 1 jaar later '74 een hit met Gonna make you a star..

Brialy, Hossein en Serrault zijn perfecte tegenspelers van elkaar in deze whodunnit or not. De beeldspraak van de commissaris is goed geplaatst en de verwarring bij Brialy, voor die tijd, goed. Het geheel is een flashback naar de early 70's toen het leven nog "simpeler' leek, doch net als nu dezelfde problematiek kende. Al met al makkelijk wegkijkend met een verassend slot. Leuke Renault 17 TS coupé uit 1971 overigens.

Brolin en del Toro slaan zich knap door dit script heen en de scènes doen wellicht menigeen vrezen voor het lot van de oprechte Mexicaan zo in Trumpiaanse tijden. Het triggeren met geld om zo tieners klaar te stomen voor een leven in de misdaad wordt ook goed vorm gegeven. Uiteindelijk draait alles om politiek en dat is wellicht nog wel de "ergste waarheid" van deze film. En het eindshot "leaves an open door"

vote posted

Hoe mentale zelfkastijding leidt tot onverzettelijkheid ten koste van alles, goed vormgegeven door Malek, die door de ondersteuning van degene die dit pad al kent, Washington, tot nieuwe lessen komt en daar bijna aan ten onder gaat. Had nog wel wat langer mogen duren en plot had nog sterker gekund. De eindrangschikking is echter wel hetgeen wat de film krachtig maakt.

Quote:" Je danste rond en waande jezelf in het paradijs, omgeven door Franco, Hitler en Mussolini" In de wanhoop van de angst ontstaat de chaos. Mooi vormgegeven film over de kampen die in Frankrijk werden ingericht voor de"etnische nationaliteiten", waarbij Charles Perrochon(vertolkt door JP Marielle)doorkrijgt hoe de toekomst zich zal gaan ontwikkelen en als een "eerste" verzetsheld, een daad van verzet in werking zet.

Met de afgeleide klanken van Once upon a time in the West en My Name is Nobody golft de muziek van Morricone doorheen het Canadese landschap. Ventura op een andere toer in een mengelmoes van actie en comedy en avontuur. Kijkt makkelijk weg, had echter meer in gezeten. Het lijkt allemaal bij elkaar geraapt om er vervolgenseen verhaaltje van te maken. In de verte doet 't me denken aan Bud Spencer en Terence Hill films, ook de titel..de schurk.

Want het leven gaat verloren als we het niet hebben geleefd zoals we zouden hebben gewild... Ventura en Jobert spelen ingetogen krachtige rollen in deze thriller. Politiek belang en (mede)menselijkheid spelen een belangrijke rol, waarbij blijkt dat het 2e ondergeschikt is aan de publieke opinie. Mooi geschoten met bijbehorende muziek. Paris dans les années '70.

De beperkingen van gekaderd wetenschappelijk denken, komen goed naar voren in deze verder menselijke film, waarbij de wil om te overleven gekoppeld aan eigenschappen waar Gulli, mooie ingetogen rol van Ólafsson, mee door het leven gaat er toe leidt dat hij een bezienswaardigheid wordt, doch zijn nuchterheid hierin brengt hem tot een een keerpunt in zijn leven.

Intrigerende Thriller met goed spel van Russel Crowe, die als experimenteel patiënt zijn eigen diepere laag tracht te doorgronden om zo iemand uit de dodencel te krijgen. Finale is verrassend, doch het totale spel valt tegen. Verdieping was welkom geweest. 2,75*

vote posted

De grootsheid van een schrijver in de bekrompenheid van zijn eigen overtuigingen, waarbij hij voorbij gaat aan de ware essentie van het leven. Die essentie ligt voor een ieder aan de horizon van zijn zijn en dat begrijpt Max, goede rol van Firth, als hij na de lange termijn als protegé van Wolfe, goed spel van Law, zijn eigen diepere stukken begint te ervaren. In al deze relationele intermenselijke wanorde licht Bernstein, strak gespeeld door Kidman, een tip van de sluier op in haar eigen zoektocht naar het diepere zijn in haar leven en de opoffering hiervan voor 1 mens. De Finale geeft aan (letterlijk en figuurlijk) dat verbindingen soms verstoord kunnen raken en waar dat ten koste van gaat. Goede verdiepende film over het leven van een groot schrijver voor zijn tijd.

De complexiteit van een persoonlijkheid gekoppeld aan een een jeugdtrauma wordt hier goed uitgewerkt in de vorm van een persoon die een utopie voor ogen heeft in zijn afzonderlijke waarheid en een compaan vindt in iemand over wie hij zo goed als de totale macht heeft. Die macht probeert hij verder uit te rollen doorheen zijn eigen trauma..Dit alles leidt tot een finale met als titel: verwelkom het leven. De diepere psychische laag komt tevens goed naar voren als Delon even uit zijn rol van psychiater valt in het gesprek net de inspecteur. Al met al goede film met heftige momenten, voor die tijd. Mooie beelden van Parijs en België/Oostende in de late 70's van de 20e eeuw. Yanne overtreft Delon.

Het feit dat dit waar gebeurd is maakt deze film tot een eye-opener. Hoe versnippert kan het brein van een persoon zijn. En dat om de American dream te verwezenlijken... Wahlberg, Johnson en Mackie doen hun best.

Chabat en Gainsbourg acteren lekker natuurlijk in deze echte franse komedie, waarbij het familieleven behoorlijk op de hak wordt genomen. Lafonte levert vermakelijk acteerwerk af als ' Mater Familias.' Ook haar reactie bij t onverwachte bezoek aan de 2 is geweldig.

Flinterdun verhaaltje in een andere setup, het world wide web. Het blijft allemaal oppervlakkig. Er zijn inderdaad veel verdwijningen, zeker in de US ofA, doch er zijn veel betere films waar geen computerscherm de hoofdrol speelt. Had veel meer in gezeten.

Verrassend goed rauw realistisch drama over de drugs aanvoerlijnen uit Marokko naar Spanje. Goed acteerwerk wat natuurgetrouw overkomt. Opmerkelijke quote in de finale, waar de marokkaanse dader en zoon, van een in aanzien staande drugsfamilie,en die een gehele familie inclusief kind vermoord heeft..."Je moet tradities respecteren" en "als erfgenaam van mijn vader moest ik hem eren."

Het onvermogen staakt door de oorzaak die 't voortbrengt. En " The real enemies aren't on the outside they"re within." Deze 2 quotes dekken de hele lading. Sterke film, goed acteerwerk van Washington en Farrell.Uiteindelijk leiden interne processen naar wijsheid en de waarheid in de persoon zelf, ongeacht hoe de maatschappij hier tegenover staat. Daar is lef voor nodig..

Echte auto's, echte stunts. Finale is klasse.

Continuerende "loop" waarbij gewetenswroeging, excuus, acceptatie en vergeving de hoofdrol spelen. De keuze tussen het goede en 't kwade, resulteert in het lot voor het verdere leven. Verassende canadese film, met redelijk acteerwerk. 2,7*

Flinterdun verhaaltje met Yolanthe als modeshow mannequin. Teveel verhaallijnen die oppervlakkig worden aangeraakt, zodat geen van de personages echt wordt uitgediept. Pluspuntje voor Hajo Bruns

Sterk staaltje vvan mensen en hun aannames, innerlijke processen en overtuigingen, waardoor een ieder zijn eigen waarheid creëert. Weglatingen, generalisaties... alles komt voorbij gekoppeld aan zelfs innerlijke wrok en traumawonden. Uitblinkende film in hoe moeilijk het is om de echte feiten te onderscheiden en deze ook nog "tegen het licht" te houden om tot een "waarheidsgetrouwe" conclusie te komen. Goed verfilmd, haast een toneelstuk, positionering van de personen bij bepaalde escalatie top. Fonda en Warden mooie tegenpolen.

Meer dramady, neemt niet weg dat het portretteren van intermenselijke relaties binnen de 'snelle' wereld van de filmindustrie gekoppeld aan innerlijke onvrede en er toe willen doen leidt tot een vermakelijke film. Willis lekker over the top in een egorol, de Niro laveert en balanceert zowel in werk als privé en Penn, die speelt zichzelf en Wincott, ja op en top Engels en de Europese tegenpool van Hollywood.

Lekker ontspannen wegkijkende film over de levens en liefdesperikelen van 3 vrienden, waarvan 1 vrouw, die elkaar al jaren kennen en uiteindelijk op zoek blijken te zijn naar zichzelf al dan niet gedwongen door hun omgeving. Typisch Frans... humor met een knipoog. Auteuil blinkt uit.

"The nigger in the stable has a letter of Abraham Lincoln"? as mentioned by Oswaldo is een regelrechte verwijzing naar het taalgebruik van Monty Pyrhon. De traagheid en de uitgesponnen conversaties maken het geheel weer Tarantino waardig met naar de apotheose toe zowaar komisch.

vote posted

vote posted

Ai, ai steeds ongeloofwaardiger. Met een overkill aan cgi en repetitieve scènes met opoffering, bombastisch geweld voor 14-min jarigen, geeft deze film precies aan waar de doelgroep ligt. Verder opvallend: uitgebreide reclame voor Coronabier, na de coronaperiode, leuk gevonden en mooie sluikreclame voor ladysneakers, goed opletten. Diesel doet zijn kunstje, de rest valt 'm bij, Momoa als doorgeschoten lunatic is absurd. Gauw vergeten...

Hebzucht in de diepste zin van het woord vormgegeven door 16 milliseconden. Eisenberg speelt de gedreven projectdenker en Skarsgård de briljante verdiepende wetenschapper die meer gaat voor de technologie dan het geld. Mooi om tezien hoe gedrevenheid het schier onmogelijke toch mogelijk tracht te maken. Film had wat meer verdieping kunnen hebben, 't kabbelt teveel door.

Uitgaande van meer dimensies dan de 3 waar de gemiddelde aardbewoner zich in beweegt, maakt deze film een interessant gegeven. Irons goed in zijn rol en Ehrenreich en Englert doen hun best om te matchen. Het genre an sich is bekend, doch deze film betreedt nieuwe paden en dat maakt deze film interessant. Bewustzijn en onderbewustzijn worden beïnvloed hetgeen leidt tot de uitkomst dat er maar 1 iets t aller sterkst is.. Bijzondere quote: 'They don't have a clue that they are manipulated by higher forces'

Mooie inkijk in een deel van het leven van Django Reinhardt, goed gespeeld door Kateb. Hoe hij met sierlijke snelheid van zijn hand de gitaar toucheert en geweldige muziek neerzet (Rosenberg trio in de film) geheel in controverse met de nazi figuren die klassieke marsmuziek en walsen prefereren. Ook het lot van de zigeunerfamilies tijdens deze periode wordt goed aangegeven. Muziek kan mensen een beetje veranderen en dat was nou net iets wat de bezetter niet wilde. Totale controle was hun motto.