Log

111 grootse en obscure meesterwerken

Ik heb me voorgenomen mijn 111 favoriete films te herzien. De volgorde is random.

#17 – Predator

Toen Predator uitkwam, werd hij vooral gezien als het antwoord van Schwarzenegger op Rambo: een simpel actiespektakel met spierbundels, machinegeweren en explosies.

Bijna veertig jaar later is het een van de meest iconische actiefilms ooit gemaakt. En ook een veel intelligentere film dan hij op het eerste gezicht lijkt.

Net als in Rambo begint alles met een reddingsactie. Alleen is het eenmansleger hier vervangen door een van testosteron overlopende militaire eenheid onder leiding van Schwarzenegger. Aan charisma geen gebrek: het team bevat zelfs twee latere gouverneurs en een kandidaat-gouverneur van grote Amerikaanse staten.

Maar het knappe is dat niemand er een karikatuur van maakt. Iedereen speelt zijn rol behoorlijk onderkoeld en de dialogen worden tot een minimum beperkt. Ook Schwarzenegger laat hier zien hoeveel hij met weinig kan doen. Zijn blikken zijn soms meer waard dan hele pagina’s dialoog.

Na een geweldige actiescène blijkt de missie onder valse voorwendselen te zijn uitgevoerd en begint de film pas echt.

Vanaf dat moment verandert Predator langzaam van een militaire actiefilm in een film over de jager en zijn prooi. De mannen die zojuist nog met absurd machtsvertoon een compleet kamp hebben weggevaagd, ontdekken dat ze zelf worden bekeken, gevolgd en opgejaagd.

En ineens stellen al die spieren en wapens niet zoveel meer voor, al is de scene waar ze een compleet bos wegvagen een classic.

De Predator is nog altijd een fantastisch vormgegeven creature. Ook de relatief eenvoudige visuele effecten zijn verrassend goed verouderd, juist omdat ze basic zijn gehouden.

Maar vooral de regie van John McTiernan is ijzersterk. Zonder haast voert hij de dreiging steeds verder op, terwijl de commando’s één voor één beseffen dat ze tegenover iets staan waar ze kansloos tegen zijn.

De jager is prooi geworden.

Zo blijkt Predator bijna veertig jaar later veel meer dan het spierballenspektakel waarvoor hij ooit werd aangezien.

En bovenal blijft het 106 minuten ijzersterk vermaak.

5*

vote posted

111 grootse en obscure meesterwerken

Ik heb me voorgenomen de rest van het jaar mijn 111 favoriete films te herzien. De volgorde is random.

#9 – Pulp Fiction

Tarantino’s tweede film en grote doorbraak blijft een heerlijke film.

Allereerst valt natuurlijk de structuur op. Iedere losse scène voelt bijna als een op zichzelf staande korte film, terwijl scènes en verhaallijnen pas later als een mozaïek in elkaar vallen. Tarantino speelt voortdurend met tijd, waardoor je als kijker steeds nieuwe verbanden ontdekt.

Daarnaast wordt de film bevolkt door heerlijke personages, gespeeld door een fantastische cast. Toen de film uitkwam, ging veel aandacht uit naar de comeback van John Travolta. Voor iedereen die hem vooral kende van Saturday Night Fever en Grease had de danswedstrijd natuurlijk een extra dimensie. Maar ook zonder die voorkennis zijn zijn loopjes, poses en dansmoves hilarisch.

Hetzelfde geldt voor Christopher Walken als voormalig krijgsgevangene. De associatie met The Deer Hunter is snel gemaakt, maar zijn scène is zo kort, bizar en sterk dat je dat ook weer snel vergeet.

Verder barst Pulp Fiction van de geweldige scènes. De adrenaline-injectie, de scène met The Gimp, het schoonmaken van de auto, Mr. Wolf… Het is bijna onmogelijk om een favoriete scène te kiezen.

Ik had de film al een tijd niet meer gezien, maar bij deze herkijk op 4K UHD viel me ook op hoe mooi hij eigenlijk geschoten is. Het sterke kleurgebruik, de composities en belichting geven de film bij vlagen bijna een soort stripboekachtige uitstraling.

Ruim dertig jaar later voelt Pulp Fiction nog steeds fris, grappig, gewelddadig en volstrekt eigenzinnig.

Heb echt genoten!

5*

111 grootse en obscure meesterwerken

Ik heb me voorgenomen de rest van het jaar mijn 111 favoriete films te herzien. De volgorde is random.

#8 – The Long Goodbye

Ik ben dol op films waarin het plot min of meer verstopt zit achter de scènes. Het maakt films onvoorspelbaar en je kunt er heerlijk in verdwalen. Bovendien lenen ze zich perfect voor herziening, omdat ze veel meer te bieden hebben dan alleen het verhaal.

The Long Goodbye is daar voor mij een perfect voorbeeld van. Het is een heerlijke film vol charmante, geestige en bijzondere scènes.

Net als hoofdpersoon Philip Marlowe heb je als kijker slechts een vaag idee van wat er precies gaande is. De film geeft de informatie niet netjes en overzichtelijk prijs, maar laat je die opmaken uit terloopse gesprekken, vreemde ontmoetingen en scènes die aanvankelijk nauwelijks met elkaar verbonden lijken. Maar de sfeer is zo sterk dat je je graag laat meevoeren, ook wanneer het plot even naar de achtergrond verdwijnt of je zelfs de draad helemaal kwijt raakt.

De film beweegt voortdurend tussen noir, satire en komedie. De vele onverwachte momenten en bizarre personages die de revue passeren, voelen daardoor niet als losse grappen, maar als een opeenstapeling van een wereld die niet helemaal betrouwbaar is.

Mocht je onderweg de draad niet helemaal zijn kwijtgeraakt, dan word je bovendien getrakteerd op een geweldig einde. En anders zijn er nog de fijne fotografie van Vilmos Zsigmund en de buurmeisjes.

The Long Goodbye is misschien een wat minder bekende film uit het oeuvre van Robert Altman, maar ik vind het zelf zijn beste. En de invloed ervan op een groot aantal films die later nog in mijn lijst voorbijkomen, is overduidelijk.

5*

111 grootse en obscure meesterwerken

Ik heb me voorgenomen de rest van het jaar mijn 111 favoriete films te herzien. De volgorde is random.

#7 - Birdman or (The Unexpected Virtue of Ignorance)

Ik hou van films met een origineel concept. Ik hou ook erg van films met een bijzondere, eigenzinnige vorm. En ik hou van metafilms over films en acteurs.

Met Birdman kom ik dus goed aan mijn trekken, want de film biedt het alle drie.

De film is een heerlijke pressure cooker over een voormalige Hollywoodster die vlak voor zijn debuut op Broadway staat. Dat gevoel wordt nog eens versterkt door de illusie dat de hele film uit één lang shot bestaat, begeleid door een nerveuze soundtrack vol polyritmes. Voor sommigen misschien irritant, maar ik vind het heerlijk.

En dan is er nog de strijd tussen de acteurs en alle stress, ego’s en het ongewenste gedrag dat de creatieve sector zo vaak lijkt te plagen. Edward Norton is briljant als getalenteerde, narcistische acteur die werkelijk overal lak aan heeft. En Naomi Watts en Emma Stone hebben allebei een heerlijke kont.

Kortom: een heerlijk stuk cinema dat natuurlijk niet in mijn lijst kon ontbreken.

5*

111 grootse en obscure meesterwerken

Ik heb me voorgenomen de rest van het jaar mijn 111 favoriete films te herzien. De volgorde is random.

#6 – Repo Man

A film with an attitude.

Alex Cox is een van die regisseurs die zijn debuut eigenlijk nooit meer heeft weten te overtreffen. Repo Man is een bizarre, geeky sciencefiction, punk, misdaadcomedy.

De film is van begin tot eind een heerlijke aaneenschakeling van absurde scènes, gortdroge humor en geweldige oneliners. Alles ademt punk: de personages, de energie, de anarchistische vertelstijl en natuurlijk de fantastische soundtrack.

Ook op visueel vlak is Repo Man een feest. Robby Müller fotografeert Los Angeles prachtig en geeft deze vreemde wereld tegelijkertijd iets alledaags en buitenaards. Tel daar een geweldige cast bij op, met Emilio Estevez en de heerlijke rol van Harry Dean Stanton, en je hebt een film die werkelijk nergens op lijkt.

Repo Man is vooral een heerlijke slice of life uit een universum waar ik steeds graag naar terugkeer. Alsof je in een bruine Chevy Malibu stapt en zo terug kunt rijden naar 1984.

Erg fijn!

5*

111 grootse en obscure meesterwerken

Ik heb me voorgenomen de rest van het jaar mijn 111 favoriete films te herzien\. De volgorde is random.

#5 – Le Salaire de la peur (Wages of Fear)

Met het openingsshot van vechtende kakkerlakken die aan een touwtje vastzitten, vangt Clouzot in één beeld wat er komen gaat.

De film gaat over een groep lowlifes die om onbekende redenen in een stoffig en straatarm Midden-Amerikaans dorpje zijn beland. De enige uitweg is geld, maar geen van hen komt in aanmerking voor een baan op het Amerikaanse olieveld vlakbij. Hun situatie is uitzichtloos.

Maar dan breekt er een grote brand uit op het olieveld en worden vier mannen gerekruteerd om een aantal vaten nitroglycerine door de bergen naar de brand te vervoeren. Een zelfmoordmissie, want iedere trilling kan fataal zijn.

Wat volgt is een bloedstollende tocht met twee grote vrachtwagens over onverharde en verraderlijke wegen.

De film kent een aantal nagelbijtend spannende scènes, waarbij de scène met de petroleumplas voor mij een absoluut hoogtepunt is. Rauw, meedogenloos en vooral op visueel vlak indrukwekkend.

Dat geldt zeker ook voor het inferno op het olieveld. Indrukwekkende, bijna apocalyptische beelden die qua sfeer en compositie opvallend vooruit lijken te lopen op James Camerons toekomstscènes in The Terminator.

Een ongelooflijk spannende klassieker. Gast dat zien!

5*

111 grootse en obscure meesterwerken

Ik heb me voorgenomen de rest van het jaar mijn 111 favoriete films te herzien. De volgorde is random.

#3 – Annette

Ik ben fan van musicals, omdat het genre veel ruimte biedt aan creativiteit. Omdat de personages regelmatig in zang uitbarsten, kun je ook met de vormgeving en structuur alle kanten op. Stijl boven inhoud leidt hier vaak tot prachtige cinema.

Dus toen ik hoorde dat Leos Carax een musical ging maken, was ik direct enthousiast. En dan ook nog eens met muziek van Sparks.

Het is een rijke meta-musical geworden die visueel uitbundig is en tegelijkertijd commentaar geeft op het huidige medialandschap en sterrendom. 140 minuten is wel wat aan de lange kant en je moet tegen het personage van Henry kunnen, want die is bewust afstotelijk. Maar de vele wisselingen van toon en ritme maken dit tot een fijne achtbaanrit, met een prachtig en ontroerend einde.

5*

111 grootse en obscure meesterwerken

Ik heb me voorgenomen de rest van het jaar mijn 111 favoriete films te herzien. De volgorde is random.

#2 – Henry: Portrait of a Serial Killer

Je krijgt precies wat de titel belooft: een afstandelijk portret van een seriemoordenaar, losjes gebaseerd op het leven van Henry Lee Lucas.

De film opent met stillevens van Henry’s slachtoffers. Ze zijn al dood en op de achtergrond horen we hoe ze om het leven werden gebracht. Vervolgens zien we Henry door Chicago rijden, loerend naar een volgend slachtoffer. Een meisje met een gitaar stapt bij hem in de auto en niet veel later komt Henry thuis… met een gitaar.

De film focust verder voornamelijk op de driehoeksverhouding tussen Henry, Otis en zijn zus Becky. Op een vreemde manier heeft de film zelfs iets weg van een Ingmar Bergman-film, waarbij de nadruk volledig ligt op de onderlinge relaties en de personages genadeloos eerlijk zijn in wat ze zeggen en doen. Geen uitgebreide psychologische verklaringen, maar gewoon observeren wie deze mensen zijn.

En zo eerlijk is ook de aanpak van regisseur John McNaughton. De camera draait niet weg en laat de moordpartijen in al hun gruwelijkheid zien. Zonder opsmuk en zonder er een conventioneel horrorspektakel van te maken. Juist die afstandelijkheid maakt het vaak extra gruwelijk.

In die tijd was Henry een baanbrekende shocker. Ik zag hem voor het eerst op een vierdegraads kopie van een VHS-band was. Het beeld was groezelig, donker en bijna zwart-wit, wat eigenlijk alleen maar sfeerversterkend werkte. In zwart-wit zou Henry waarschijnlijk nog meer een Bergmanesque film zijn.

Maar ook gewoon in kleur blijft dit een van de sterkste, rauwste en meest verontrustende films over een seriemoordenaar ooit gemaakt.

5 sterren

111 grootse en obscure meesterwerken

Ik heb me voorgenomen de rest van het jaar mijn 111 favoriete films te herzien. De volgorde is random

1 Bad Timing

Wat is dit toch een verschrikkelijk goede film. Eigenlijk een soort antithese van het verschrikkelijke Before Sunrise. Ook daar hebben we twee buitenlanders die elkaar in Wenen vinden, maar waar bij Linklater alles romantisch, bedacht en vooral ontzettend nep is, maakt Nicolas Roeg een schitterend portret van echte mensen..

Ook hier draait het om een liefdesrelatie tussen twee buitenlanders in Wenen, maar al in de openingsscène wordt duidelijk dat we hier niet naar twee volmaakte romantische personages zitten te kijken. Ze zijn kubistisch, verwrongen en beschadigd.

Theresa Russell is fenomenaal als de manisch-depressieve Milena. Grillig, verleidelijk, kwetsbaar en ongrijpbaar, soms allemaal binnen dezelfde scène. Art Garfunkel is doodeng als creepy bezitterige en kille professor. Dat hun relatie zal ontsporen wordt vanaf het begin duidelijk gemaakt door de geweldige flashback structuur van de film, waarin volledig moeiteloos tussen verschillende tijdlijnen en situaties heen en weer wordt gesneden.

We beleven hun relatie in flarden, mede gevoed door het politieonderzoek van Harvey Keitel, die hier qua uiterlijk trouwens verdacht veel wegheeft van een jonge Mr. Wolf. Langzaam ontstaat uit al die losse fragmenten het beeld van een obsessieve, destructieve relatie.

En dit alles wordt ook nog eens schitterend in beeld gebracht in Roegs kenmerkende desoriënterende stijl. Elk beeld is prachtig en rijkelijk gevuld. De buitenwereld weerspiegelt voortdurend de innerlijke wereld van de personages en de gelaagdheid van dit beeldverhaal is fenomenaal. Roeg vertelt minstens zoveel met montage, kleur, compositie en associaties als met dialogen. En dan is er nog die schokkende finale, die alles wat eraan voorafging in een nog grimmiger perspectief plaatst.

Een van de beste films ooit gemaakt.

Dikke 5 sterren.

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote changed, original voice was 2,5 stars

vote changed, original voice was 3,0 stars