Opinions

Leuk gemonteerd, maar weinig meer dan een lofzang. De film zag er overigens uit alsof ze op 8mm materiaal werd gedraaid.

Behoorlijk goed en vooral oprecht, maar ook wel weer erg Duits. Het is allemaal een beetje droog en stijf, maar dat is tevens de aard van het volk. Sterke acteurs en ondanks dat Jan Decleir helemaal geen Duits spreekt (aldus de regisseur) is hij meer dan uitstekend. Jammer dat het zwakke spel van Anna Böger en Christiane Paul zo contrasteert met de rest van het ensemble. Ondanks het verzorgde camerawerk van Theo Bierkens voelt dit toch als een tv-film, geen wonder dat deze prent niet veel heeft gedaan in de bioscoop.

3*

Goede film: uitstekende regie, acteurs op dreef, mooi camerawerk en heb erg vaak moeten lachen. Maar toch is er iets met de film waardoor het niet helemaal lekker loopt, heb het gevoel dat meer in had gezeten. 3,75*

Weer een sterke De Palma had alleen de film stukken mooier gevonden als Michael op het laatste "Sandra" had doodgeschoten 3,75*

Dvd van A-film bevat trouwens (wat niet op de hoes staat) een goede documentaire over de film.

Het beeld (letterboxed widescreen) ziet er best redelijk uit maar het geluid zit vol met beschadigingen, alsof men om de paar minuten een andere LP oplegt.

Leuke film overigens, verhaal stelt weinig voor maar de film is behoorlijk interessant vanwege de bijzondere mise-en-scène en cameravoering. De swingende score van Morricone ligt erg fijn in het gehoor.

Alhoewel het script vol zit met ongeloofwaardigheden, is dit een vermakelijk vervolg geworden. Veel acteursgeweld, humor en een erg fijne sfeer (muziek en fotografie zijn weer uitstekend). 3,25*

Redelijk doorsnee Soviet propaganddocu, met prachtige beelden maar traag tempo. Ik mocht de film echter aanschouwen met een live soundtrack van Michael Nyman en orkest, tilde de hele ervaring naar een ander niveau.

3*

Bijzonder makke Die Hard-kloon.

Tenenkrommende CGI - zowel in de actiescènes als simpele achtergrondplates die het bordkartonnen decor van het Witte Huis moeten aanvullen - , slap (en ongeloofwaardig) scenario met trieste dialogen en overall gewoon de uitstraling van een B-film. Niet alleen eerder genoemde visuals stralen die typische low budget sfeer van een Millenium Films productie (iets waar The Expendables 2 ook zwaar onder te lijden had) uit, maar ook de vlakke en kleinschalige sets, het gebruik van lelijk stockfootage en waardeloze figuranten. Deze film heeft nooit 70 miljoen dollar gekost. Enfin, de charme van Butler maakt nog verrassend veel goed ... 2*

Klote film, met wat slechte mime-acteurs die robots proberen uit te beelden. Flut verhaal en dito dialogen. Alleen Hauer is een pluspunt (1 * extra), hij is echt een goed acteur ik snap niet waarom hij altijd in zoiets moet spelen .....) 1,5 *

Wat is deze film toch uitzonderlijk goed geschoten en gemonteerd zeg, zo dynamisch. Werd zojuist weer verbaasd door het feit dat dit gewoon uit de jaren zestig komt. Het is dat Lazenby slechts 'voldoet' in zijn rol, anders waren het de volle 5* geweest.

Zo traag als stroop en bijzonder gedateerd, bovendien buiten Crenna & Lancaster - die eigenlijk veel te oud is - geen fatsoenlijke acteur te vinden en bovenal Mexicanen die voor Iraniërs moeten doorgaan. 2* ... een wonder dat ik de volle 4 uur heb uitgezeten.

Tegenvaller maar blijft een sympathieke film. Geweldige cast die lekker acteert, coole actie (alhoewel dat ook tegenviel). Alleen een slecht/geen verhaal, zonder fatsoenlijke motivering etc. En sommige acteurs lopen maar wat rond zonder eigenlijk wat toe te voegen (Rourke .... Mendes). net 3*

Ondanks het moralistische verhaal prima vermaakt. Komt vooral door de uitstekende cast en aangename sfeer. 3*

Vermakelijk film, met sterke gevechten maar het acteerwerk en het verhaaltje zijn wat slap. Had ook soms het gevoel dat er net wat meer in zat. 3*

Wat ik voor NeerlandsFilmdoek schreef:

Het is lastig om niet in een lofzang te vervallen, want Oorlogswinter is een zeldzaam goede film die met gemak de beste film uit het oeuvre van de regisseur genoemd mag worden, waarbij zelfs het fantastische debuut van Koolhoven, Suzy Q., wordt overtroffen. Alle elementen vullen elkaar minutieus aan; het uitstekende script, de sublieme regie, een cast die op de top van haar kunnen presteert en een perfecte technische afwerking.

Het scenario van Paul Jan Nelissen, Mieke de Jong en regisseur Koolhoven is verrassend subtiel met veel ruimte voor drama, maar bevat evenzeer een knap geconstrueerde, constante onderhuidse spanning. De balans tussen karakterontwikkeling en de opbouw van allerlei geheimzinnige verwikkelingen, is perfect gevonden. Terwijl zich een, tot de laatste minuut ondoorgrondbare, intrige ontwikkeld - met een klassiek spanningsgevoel dat doet denken aan Hitchcocks Shadow of a Doubt - wordt de hoofdpersoon gelijktijdig tot een volwassen persoon gevormd die langzaam inzicht begint te krijgen in de complexe relaties met zijn naasten. Het is lastig om de schoonheid van deze opbouw uit de doeken te doen zonder iets van het verhaal te verpesten, maar de prachtige scène, en met name de beladen reflectie later daarop, waarin Michiels vader zijn zoon leert hoe hij een scheermes moet hanteren illustreert het subtiel geschreven en fantastische gespeelde drama van Oorlogswinter uitstekend.

De speltechnische invulling van het sterke scenario is minstens zo indrukwekkend. Naast de imponerende prestaties van gevestigde namen als Yorick van Wageningen, Raymond Thiry, Anneke Blok en Spaghetti Western veteraan Dan van Husen - die met zijn karakteristieke kop geen woord nodig heeft om het kwade te belichamen, en het meeste lijkt op een kruising van Henry Silva en Klaus Kinski -, schittert debutant Martijn Lakemeier. Lakemeier weet op elk moment en met iedere emotie te overtuigen en neemt moeiteloos het publiek mee in zijn bloedstollend avontuur.

Naast zijn formidabele acteursregie, moet Martin Koolhoven ook geprezen worden om zijn imponerende stijlkeuzes. Net als Director of Photography Guido van Gennep, is de regisseur een groot fan van Spaghetti Western, een genre waar Oorlogswinter behoorlijk wat stijlkenmerken mee deelt. Dit zien we vooral terug in de grootse uitstraling van de film, waarbij men gelukkig nergens over de schreef gaat en de aangewende pathos perfect doseert. Emoties worden nergens vals of grotesk, ze blijven telkens oprecht en levensecht. Voor de desolate sfeer werd duidelijk gekeken naar Il Grande Silenzio van Sergio Corbucci (welke ook door Koolhoven op de aftiteling wordt bedankt), een Western die het genre in een extreem sneeuwlandschap plaatste. Cinematografisch doet de film met haar prachtige gebruik van slow motion denken aan het werk van Enzo G. Castellari, de 'Europese Sam Peckinpah'. Castellari doorspekte zijn films van het nodige slow motion-werk, maar deze techniek wordt in Oorlogswinter vele malen subtieler, effectiever en dramatischer toegepast. De geweldige executiescène vormt hier zeker het hoogtepunt van, maar ook de kadrering en montage van de achtervolgingsscène is van ongekende klasse.

Tot slot mag ook zeker niet de andere Italiaanse factor ongenoemd blijven, de prachtige score die Pino Donnagio maakte. De befaamde componist, die bij de films van Brian de Palma nog wel eens over het randje wilde gaan, geeft Oorlogswinter een ongekend groots gevoel mee, maar schakelt ook geregeld terug om met minimale middelen subtiele elementen aan emotionele scènes toe te voegen.

Erg leuk inderdaad, vooral goed dat filmmakers aan het woord komen die in andere docu's (zoals 'Allemaal Film') niet aan bod kwamen maar wel degelijk hun stempel op de Nederlandse film hebben gedrukt, zoals Harry Kümel, Guido Pieters en Rob du Mée. Technisch laat dit echter veel te wensen over, het geluid is vaak erbarmelijk. Vooral een kwestie van slechte geluidsmixage, sommige stukken lopen gewoon sync en dan opeens weer niet. Bovendien overstemt herrie uit het volgende fragment vaak al een interview dat nog gaande is, bijzonder vreemd.

3*

Naar aanleiding van bovenstaande herwaarderingen eindelijk de Duitse bluray gekeken. Italiaanse geluidsband (met Duitse ondertitels in dit geval) maakt een wereld van verschil, vooral het verdwijnen van Barberini's vreselijke Engelse dub is een enorme verbetering. Dit maakt de belevenis een stuk serieuzer en dramatischer, wat de spanning enkel ten goede komt.

Overigens valt het slot ietwat uit de toon, lijkt zowel stilistisch als thematisch direct uit Phenomena te komen.

4,25*

Trieste rotzooi, zit erg goedkoop in elkaar (van 'omgebouwde' plezierbootjes die een marineschip moeten voorstellen tot de hi-tech terrorist die met een WO2 Thompson zit te schieten ...) 1*

Meesterlijk idee in sterke en slimme uitvoering alleen bij het punt van 150.000 troepen, ontstonden bij mij wat twijfels .... 4,0*

Verdere toelichting bij de film:


Originally, in 2001, director William Karel wanted to make a film on Stanley Kubrick, one year after his death. While talking to his widow, he discovered the extent of the collaboration that existed between Kubrick and the NASA. It turns out that Kubrick and other Hollywood producers contributed largely to the popular success of the US space programme by turning it into a show (design of astronauts’ suits, colour fo the Apollo capsule, positioning of the rocket launcher in Cape Canaveral, etc…)

Starting with this true story, we came up with our own… What if…? What if Nixon - under pressure to put the first man onto the moon before the end of the decade – had asked for a film of the landing on the moon be produced just in case the Apollo 11 went wrong and no pictures would be available…

A documentary intrigue, a subtle blend of facts, fiction and hypothesis, around an event that marked the 20th century: the landing on the moon.
What if it’s all been a big hoax triggered by the race of the two super-powers to be the first to conquer the moon ? What if there have been no “live transmissions” from the moon – as many claim? The progress of film and television technology has made it possible to manipulate images without it being obvious. Even the use of archive pictures is no guarantee for authenticity since they can be used to substantiate very different “facts”. How can the spectator KNOW what he watches?

Navigating carefully between lies and truth, the film mixes fact with pure invention. We will use every possible ingredient : ‘hijacked’ archive footage, false documents, real interviews which have been taken out of context or transformed through voice-over or dubbing, staged interviews by actors who reply from a script and, of course, interviews with astronauts such as Neil Armstrong who refute our claim or still others who believe for all what it’s worth that it was all a hoax.

This is not an ‘ordinary’ documentary… It’s intent is to inform and entertain the viewer, but also to shake him up, make him aware of the fact that television can get it wrong (intentionally or not) .We want to achieve this aim by using a universally known event (the landing on the Moon) that is surrounded by question marks (which is a fact) and spin some tale around it, that sounds plausible but isn't a fact (although there are elements in it that are real!). Confused? It will all be revealed before the end of the film... once the viewer is hooked, strung along and starts really wondering.

Heb de film ondertussen gezien en Levka was zeker niet al die commotie waard.

De prent zelf is lekker lichtvoetig en verrassend groots van opzet, doet qua humor denken aan de Gendarme films. Vaak onnozel en flauw maar vlot verteld, leuke spel en vooral erg vermakelijk met genoeg spektakel.

Overigens speelt Heinz Rühmann maar een bijrol.

Behoorlijk vermakelijk, alleen jammer dat de hele film dichtgesmeerd moest worden met muziek. Plot is gewoontjes en weinig enerverend maar de cast is prettig en het camerawerk uitstekend.

-0,5 voor de muziek, 2,5*

Hij overstijgt dan ook nergens zijn prestatie in Te Land, Ter Zee en in de Lucht in deze speelfilm. Met een overtuigende lead was het misschien nog wat geworden. 1.5*

Eerste uur is geniaal - alhoewel wel erg veel grappen gerelateerd waren aan de Amerikaanse cultuur / economie, dus ik begrijp het wel als de helft van de grappen het publiek niet echt bereiken - , daarna zakte de boel helaas wat in. 4* voor het eerste uur, 3,25* voor het geheel.

Het verhaal is vrij doorsnee maar deze fijne neo-noir thriller wordt rechtgetrokken door de fijne cast, het sterke camerawerk van Theo van de Sande en de toepasselijke klanken van Graeme Revells hand.

dikke 3*