Opinions

Aardige western. Kent een wat moeizame start maar gaat nadien alsmaar bergopwaarts met een aantal spannende en knappe gunfights, vermakelijke rollen van o.a. Chris Pratt en een bijna onherkenbare Vincent D'Onofrio. Je kan zien dat de acteurs veel plezier hadden met het inleven in hun rol. De knallende ontknoping maakt het plaatje af. Een ietwat voorspelbaar einde, maar zeker een leuke film om je avond mee te vullen. Lange speelduur valt nauwelijks op.

Een Disney klassieker die in een nieuw jasje wordt gestoken door de slechterik in het middelpunt te plaatsen. De fabelachtige sprookjeswereld en een sterke Angelina Jolie trekken de aandacht en maken het leuk om naar te kijken. Zoals bij alle sprookjes zitten er een aantal morele boodschappen in die subtiel worden meegegeven. De uitwerking van het verhaal kon beter en Elle Fanning overtuigde niet volledig als Doornroosje maar voor de rest is het een mooie film die zeker onderhoudt.

Blij dat ik deze heb gezien. Sterke acteurs, regie en verhaal. Aparte maar intrigerende vertelwijze die de kern van de zaak goed overbrengt. De overgangen zijn sterk en visueel mooi gedaan, vooral op het einde dat ook emotioneel wordt. Labeouf heeft geen gemakkelijke hoofdrol maar speelt buitengewoon en op intense wijze. Ik vond Kate Mara ook beter acteren dan anders, ben geen fan van haar maar ze houdt zich goed recht samen met het jongetje. De film is bij momenten zeer intiem geschoten en komt daardoor dicht op het vel.

Viel tegen.

De film wist mij nergens vast te houden. Het begint nochtans veelbelovend en blijft op zekere hoogte aardig om naar te kijken. Maar wanneer de slechterik opduikt, stuikt miss Peregrine en haar huis voor bijzondere kinderen letterlijk en figuurlijk in elkaar. De fouten beginnen zich op te stapelen en het oogt vaak geforceerd.

Hier en daar zitten er wat leuke scènes tussen zoals wanneer ze ontsnappen uit het huis met de Hollowgast die hen achterna zit, of wanneer de tijd wordt teruggedraaid. Je herkent elementen van Tim Burton zoals de griezelige creaties die Enoch tot leven brengt. Ook is het goed gevonden dat de Hollows enkel door Jacob konden gezien worden. Dat is, voor men plots besluit ze te bekogelen met sneeuwballen en andere troep tot wanneer ze zichtbaar worden…

Een aantal aspecten van de film zoals de timeloops en het tijdreizen bleven quasi onbenut, net als de gaven van de kinderen die niet half leken te beseffen wat ze konden. Sommigen kregen bedroevend weinig screen time zoals dat meisje Olive. Anderen leken dan weer totaal overbodig. Daarnaast is het soms moeilijk om het verhaal serieus te nemen met een stel achterlijke slechteriken die overigens nogal snel en gemakkelijk worden afgemaakt. Telkens wanneer het pittiger werd, moest er weer een dom grapje gemaakt worden of stuntelig geacteerd worden. Het is een keuze om de film braaf en kinds te houden maar soms leek men niet goed te weten waar men naartoe wou. En het einde is ronduit zwak.

Alsof Samuel L. Jackson nog niet genoeg wordt uitgemolken, moet hij hier een schurk spelen die niet alleen dom is maar ook bijzonder slechte mopjes maakt. Om van het hoofdpersonage nog maar te zwijgen dat kijkt alsof hij op alle momenten een pak slaag kan krijgen en niet deftig een pijl kan afvuren. Ik keek uit naar Eva Green die doorgaans niet teleurstelt en goed past binnen dit genre. Jammer genoeg is zij niet degene die de film moet dragen en verdwijnt haar mooie présence in het niets tussen de andere, soms irritante, personages.

De film doet vaak terugdenken aan andere films en series (X-men, Grimm...) die ik beter vond, dus het heeft niet z’n stempel gedrukt. Jammer!

In Moonlight zien we een onderdrukt hoofdpersonage dat zichzelf door alle problemen en slechte invloeden moeilijk kan of durft te ontdekken. Met wat time jumps volgen we de jongen doorheen zijn miserabele kindertijd en adolescentie. Het eerste halfuur is tergend traag, gelukkig wordt dit nadien beter maar echt vasthouden kon de film mij niet. Vervelend is dat men steeds cut op kantelmomenten en dan aardig wat jaren overslaat (Chiron wordt wakker na zijn arrestatie en blijkt ineens helemaal volwassen). Een aantal gebeurtenissen verliezen hierdoor aan impact. We zien weinig nasleep hiervan, wat het moeilijk maakt om meer voeling te krijgen met wat er zich binnen Chiron afspeelt. Er gebeurt veel onderbewust zoals je kan zien in z'n dromen en nachtmerries. Maar vind het te abstract om echt een emotionele film te kunnen noemen. Ook niet onder de indruk van het laatste deel. Er zitten zeker sterke momenten in maar wat een anticlimax. Het bewijs dat goed acteerwerk niet altijd een film kan redden.

Een vreemde film. Je vraagt je de hele tijd af naar wat je aan het kijken bent. Het is intrigerend, ook omdat je voelt dat het allemaal niet klopt. Naomi Watts die in het eerste stuk speelt alsof ze in een musical meedoet en elk moment kan beginnen zingen van verwondering. Verschrikkelijk. En toch zit er zo’n donker randje aan alles. Die dreigende sfeer zorgde ervoor dat ik bleef kijken, ook al had ik geen idee waarover het ging of hoe het zou aflopen.

Het eerste halfuur leek een vergissing, te geforceerd. Maar dan volgden een aantal sterke scènes die me aan het denken zetten. En het lachen ook, vooral bij die Espresso-scène waarin alles zo goed op mekaar was afgestemd. Maar echt bepalend vond ik het moment waarop Diane (Watts) auditie deed en we haar andere (dissociatieve) kant te zien kregen. Het is opvallend hoeveel emotie in de film zit, jammer genoeg komt het niet altijd volledig tot z’n recht door de complexe stijl.

De gelaagdheid van de film kon ik wel appreciëren. Maar op het einde begreep ik nog steeds maar de helft van wat ik gezien had. Het is dan wel leuk om het verhaal te gaan analyseren en verklaringen te zoeken, als dat het enige is dat ertoe doet hoeft het voor mij niet. Zeggen dat iedereen het zijne ervan moet maken, vind ik wat te gemakkelijk en ontwijkend.

De film hoeft ook niet zo complex te zijn. Er gebeuren veel dingen puur voor het oog als vermaak, zonder dat die om toelichting vragen. Ondersteund door mooie muziek. Een beetje een gecontroleerde chaos.