Opinions

Aparte horror die zich onschuldig en voor sommigen misschien te braafjes voordoet maar die, wanneer je het vanuit een psychologisch standpunt bekijkt, veel doordringender en akeliger wordt.

Er hangt een dromerige sfeer rond de film die mede door het camerawerk en uitstekende editing wordt benadrukt. De soms scherpe geluiden en camerabewegingen geven een desoriënterend gevoel. Het werkt allemaal heel goed, alsof je zelf in de droom en later ook nachtmerrie zit en het mee beleeft. Ook ervaar je de zware gemoedstoestand van de moeder goed.

Het is soms lastig om het onderscheid te maken tussen wat zich werkelijk afspeelt en wat er wordt verzonnen in de hoofden van de personages. Zowel moeder als zoon worden geplaagd door slaapstoornissen waardoor je snel de link legt met hallucinaties en waanzin. De worstelingen die hiermee gepaard gaan worden goed weergegeven.

Daarnaast is veel van wat je ziet vatbaar voor interpretatie en worden er zo goed als geen verklaringen gegeven. De horror werkt hierdoor goed omdat er wordt voortgebouwd op de kracht van suggestie en paranoia. Wanneer het monster (of hun angsten) dan écht zichtbaar worden, schiet het effect helaas tekort omdat we het in onze hoofden altijd anders voorstellen dan hoe het in beeld komt. Het sound design is wel sterk. Wanneer je een hoofdtelefoon ophebt tijdens het kijken, komt het allemaal nog dichter en is het echt ijzingwekkend.

Algemeen heeft de regisseuse bereikt wat ze wou, al denk ik dat ze in sommige scènes nog wat meer lef had mogen tonen en iets minder op de vlakte mocht zijn gebleven. Toch is het één van de beste in het genre (als je er al één kan opplakken) die ik heb gezien.

Lijkt een beetje op een dertien-in-een-dozijn film maar dan met een verrassend geestig en weird kantje. Ik moest erg lachen bij één van de eerste scènes waarin iedereen samenkwam en de dakloze al schreeuwend binnenstormde. Ja, de Spanjaarden maken hun reputatie van hysterisch volkje wel waar hier. Gelukkig stoorde het niet echt, Spaans is één van de weinige talen waarin ik zo’n geschreeuw kan verdragen. En ‘hijo de putaa!’ klinkt ook gewoon grappiger dan ‘son of a b*tch’.

Het verhaal kreeg soms vreemde wendingen en viel hierdoor niet helemaal te voorspellen, wat positief is. Pas wanneer duidelijk werd dat het om een infectie ging en ze ‘besmet’ waren, begonnen de maskers af te vallen. Mario Casas had ik al eens zien spelen, hij lijkt wel vaker gecast te worden als de hufter met twee gezichten dus dat verwonderde niet echt. Ieder personage werd duidelijk neergezet, sommigen zelfs een beetje te karakteristiek. Toch was het lang gissen waar men naartoe ging en wat er nog ging gebeuren. Het einde kon me daarin niet volledig bekoren.

Ik dacht ook vaak aan theater, de rode doeken waren er net niet bij op het einde van een scène en er werd regelmatig overdreven gegesticuleerd en luidop nagedacht. Toch zaten er ook best spannende stukken in, vooral naar het einde werd het wat donkerder en ruiger. Maar vernieuwend of serieus kan je het toch niet echt noemen. Gewoon lekker kijken en niet teveel over nadenken.

Weliswaar een leuke setting en sfeer die door de school en tijd waarin het zich afspeelt wordt neergezet, maar het blijft allemaal te vlak en karakterloos, op een paar uitzonderingen na. Farrell en Fanning doen het allebei niet slecht in hun dualistische rol en zijn de enigen die iets van (seksuele) spanning weten toe te voegen. De relaties tussen de oudere vrouwen zijn eerder afstandelijk en de onderhuidse jaloezie is zeker aanwezig. Maar het psychologisch spelletje tussen hen is zo slap waardoor je al snel begint uit te kijken naar het slot. En dan kom ik er moeilijk bij hoe deze onstabiele groep zo snel en berekend de klik kunnen maken naar moord en daar bijna zonder emotionele kik in slagen ook. Dat moraliteit en religieuze overtuigingen vlug aan de kant worden geschoven door wraakzucht is wel een duidelijke boodschap.

A: “I texted your mother for you. I told her you were okay.” – C: “But I’m not okay.”

Berlin Syndrome is een aardige thriller die ons meeneemt naar het indrukwekkende maar ook duistere Berlijn. Het is een stad met verschillende gezichten, afhankelijk naar wat je op zoek bent en het karakter ervan wordt goed in beeld gebracht. De film brengt je eerst in een roes en sfeer van opwinding, om je nadien te laten ontwaken met een dikke knoop in de maag. De ijzingwekkende muziek bereidt je voor op de niet zo leuke ontdekking van Clare, die snel doorheeft dat het hele ‘vriendje sluit mij op in zijn appartement’ niet onschuldig is.

Clare, gespeeld door Teresa Palmer, doorloopt de verschillende fasen van angst, ontreddering, woede en medelijden tijdens haar opsluiting. De film blijft een groot deel overeind dankzij haar sterke acteerprestaties maar dan hebben we het nog niet gehad over de tegenspeler Max Riemelt, die een overtuigende psychopaat neerzet. Hij weet de kijker zowel te charmeren als intimideren. Behalve dat hij gestoord is in zijn hoofd, heb je geen idee wat je van hem moet denken of van zijn motieven. Ergens hoopte ik hier een beetje op omdat er wordt gekozen hem overdag te volgen terwijl Clare is opgesloten. Zo krijgen we wel wat inkijk in zijn leven. Maar buiten een aantal zaken zoals de verstoorde ouderrelatie en andere asociale kantjes van hem, komen we niet zoveel te weten. Andi toont op veel momenten zijn zachte, menselijke kant en dit maakt hem nog angstaanjagender en meer onvoorspelbaar.

De film kent een aantal zeer mooie scènes, met als persoonlijke favoriet de scène waarop Andi haar naar het bos brengt. Van mij had de film hier mogen eindigen, het had verscheurend geweest maar tegelijkertijd ook mooi omdat Clare dan vrij zou kunnen sterven. Maar Andi zijn plannen worden verstoord en er staan nog meer dingen te gebeuren die niet in zijn voordeel zullen uitdraaien. Clare krijgt terug op het appartement een ingeving waarna ze een studente van hem op de hoogte weet te brengen die haar vervolgens helpt te ontsnappen. Alles wat ervoor niet wilde lukken, lukt nu plots wel. Clare sluit Andy op en boontje komt om z’n loontje. In een laatste shot zien we haar euforisch lachen uit een taxi en dat is het dan. Misschien een beetje te slap einde na alles wat we gezien hebben...

De lange speelduur speelt wat parten. Het laatste halfuur zakt alles een beetje in en de ontknoping weet dit niet volledig goed te maken, ondanks de spanning en beklemmende sfeer. Vind het ondanks wel een mooie film die een hoger gemiddelde verdient.

Een groot, donker bos is de ideale setting voor een horrorfilm. Alleen kwam dit bos niet zo angstaanjagend over, leek wel gefilmd hier in de Vlaamse Ardennen. Er was ook weinig sprake van de beklemmende sfeer die zo typerend was aan de eerste Blair Witch. Spannend is het wel met die enge, onbekende geluiden. Maar wanneer je het volume wat stiller zet, schiet er weinig over van de horror en schrikeffecten.

Jammer dat er bij momenten zo slecht en overdreven geacteerd wordt, zo verlies je natuurlijk veel geloofwaardigheid. Een aantal scènes zijn ook overbodig of te langgerekt. De film is zogezegd een vervolg maar eigenlijk gewoon een herhaling van de gebeurtenissen uit de eerste film... Alles komt wat explicieter in beeld, hoewel het zo rommelig geschoten is dat je soms de helft mist van wat er gebeurt. De enige scène die me wat deed was toen dat ene meisje dat ding uit haar been probeerde halen, en wat stelde dat voor eigenlijk? Behalve wat body horror, had dit stuk geen enkele meerwaarde.

Het laatste halfuur maakte wel wat goed, maar niet voldoende om met een naar gevoel achter te blijven zoals ik had bij het origineel. Dat het moeilijk zou worden om hieraan te tippen, wist iedereen maar konden ze dan niet wat meer moeite doen vraag ik me af. Heb geen problemen met de found footage stijl, maar het had ook geen meerwaarde en maakte het geheel alleen amateuristisch. Een gemiste kans.

Een leuke film over de dingen des levens, de zoektocht naar onszelf en de leefomgeving die onze keuzes beïnvloedt. Velen zullen zich waarschijnlijk kunnen identificeren met sommige gebeurtenissen die gedurende de lange zit plaatsvinden. Maar het herkennen of vereenzelvigen met bepaalde zaken wil nog niet zeggen dat het je persoonlijk raakt, en dat ervaarde ik hier een beetje.

Het eerste deel (de kindertijd) is qua inhoud een pak interessanter dan het nogal vlakke tweede deel, wat voor een stuk komt door een tekort aan karakter en gevoel die bij het hoofdpersonage wordt gelegd. Wat niet wil zeggen dat hij geen acteertalent heeft. Maaar… het miste toch wat. De jongen wordt van kleins af aan verkeerd begrepen en beschimpt, je zou toch denken dat dit zich zal beginnen wreken op een bepaald moment. Toch blijft hij als het ware een soort observator van z’n leven die op alles ijzig kalm reageert en zich er wat passief doorheen sleept. Die koele houding vond ik na een tijdje niet echt meer werken op scherm.

Daarnaast wordt er weinig ingegaan op zijn seksualiteit en andere thema’s binnen de leefsituatie waardoor het op een gegeven moment erg vlak en langdradig wordt. De andere acteurs doen hun best om oprecht te spelen. Maar het nostalgische, waar deze film zou moeten in uitblinken, valt algemeen toch wat tegen.

Het was nodig om een beetje te laten bezinken.

Het verhaal is op z’n minst onaangenaam te noemen en zal zeker niet bij iedereen in de smaak vallen. Het is een lange lijdensweg vol misbruik, geweld en verpletterende emoties. Dat de film zo’n 2,5 uur duurt, maakt het voor de kijker ook een ongemakkelijke zit. Sommige scènes zijn zo expliciet dat je je afvraagt waarom.

In de film wordt religie schaamteloos misbruikt om mensonterende praktijken goed te keuren. Iets wat nog altijd gebeurt… Dat maakt het makkelijk voor gestoorde individuen om hun gang te gaan. De priester is dan ook gewoon een psychopaat die zijn eigen ziekmakende interpretatie geeft aan de bijbel. Dat bovennatuurlijke aspect heb ik gemist, volgens mij heeft hij die aanval in hoofdstuk 2 toch overleefd maar het bracht mij wel wat in de war.
Naast haat zijn ook liefde en zelfopoffering terugkerende thema’s die het uiteindelijk overnemen en leiden tot verlossing. Dat maakt de film daarom niet minder hard.

Als vrouw is het zeer confronterend om naar te kijken. Kan alleen maar zeggen dat ik blij ben om in deze tijd te leven en gelijke rechten te hebben. Nochtans zijn de vrouwen in de film bijna allemaal sterke personages maar ze maakten gewoon geen schijn van kans in die tijd. Dakota Fanning zet een sterke prestatie neer. Ondanks haar jonge leeftijd komt ze altijd matuur over en laat ze hier een deel van haar talent zien. Verder springt ook Guy Pearce eruit als slechterik. Je gaat hem echt haten gedurende de loop van de film.

De vertelstijl met de 4 hoofdstukken is meeslepend, goed bedacht en opgebouwd. Vooral rond de eerste 2 delen hangt veel mysterie. Ik vind films die zich in deze tijd afspelen (negentiende eeuw en victoriaanse tijd) sowieso veel uitstraling en karakter hebben. Visueel ziet het er ook mooi uit.

Een minpunt is dat sommige stukken wat over the top gaan en bijna ‘metaforisch’ worden. Dat doet je ook in vraag stellen of het echt is wat je ziet. In hoeverre is de priester een product van Liz haar verbeelding bijvoorbeeld. Ook haar dochter lijkt op het einde nog niet alles verwerkt te hebben, ze kijkt over haar schouder alsof ze nog denkt dat hij er is.

'Brimstone' laat wel een indruk na en bleef bij mij wat rondspoken, vandaar 4*