Only God Forgives komt wat moeizaam op gang maar door de vreemde betovering die rond de film hangt raakte ik gefascineerd. De gewaagde combinatie van genres stoten af en trekken weer aan. Je hoeft niet te houden van expliciet geweld in films om OGF te zien maar je mag het ook niet verafschuwen om te zien wat voor stijlvolle film dit is. De mooie shots en sfeervolle belichting werken als een helende zalf op de afschuwelijke scènes die je tussendoor te zien krijgt. Het creëert een dromerige, bijna surrëele omgeving die losstaat van de werkelijkheid.
Het verhaal lijkt tamelijk straight forward maar hoe langer ik keek, hoe meer ik het gevoel had minder te weten. Er blijft een hoop info achterwege, gelukkig weet men met weinig dialogen de relaties tussen de personages wat vorm te geven zodat we net voldoende interesse houden in het verhaal en niet volledig worden meegesleept door het audiovisuele, ook al deed het slot er voor mij persoonlijk weinig toe.
Ryan Gosling straalt echt in deze film, nog meer dan in Drive vind ik. Ik begin een beetje te snappen waarom ze hem weinig tekst geven, zijn sterke doch mystieke uitstraling past wel in deze stilistische stijl en geeft het extra cachet. Om geen fan te zijn van het uiterst grove geweld, vond ik het best een knappe film.