Opinions

Zoals mijn score aangeeft, ben ik niet echt enthousiast en ik had ook iets anders verwacht maar naar gewoonte laat ik mij nogal eens misleiden door een trailer Malick heeft de personages wel duidelijk gemaakt op scherm in die zin dat het sterk uitstraalt dat ze allemaal nogal ongelukkig lopen en veel tegen hun zin doen wat zich uit in dat rusteloze gedrag dat neigt naar het manisch-depressieve.

Maar bij dit soort film verwacht ik toch meer passie ja, niet zozeer positief maar ik miste een scherp kantje. Dat extreme komt iets te weinig naar voor, hoewel er ook sterke scènes inzitten zoals de dood van de serveerster. Het zweefde er wat tussenin en als het dan toch moet gaan om gevoel en beleving, verwacht ik dat de personages zich volledig laten gaan en ze echt getoond worden. Nu leek er vaak een muur tussen te zitten, het kwam er niet uit. Ondanks die hoeveelheid affectie, leek het zo afstandelijk en wanhopig en ik wist niet goed wat ik ervan moest maken. Dat in combinatie met de nietszeggende dialogen en te lange speelduur, maakten het weinig interessant voor mij.

Southpaw vertelt het verhaal over een bokser die doet waar hij goed in is maar zichzelf niet echt onder controle heeft. Na zijn vrouw te hebben verloren in een schietaccident, verliest hij zichzelf in geweld en drugs. Hij wordt in de steek gelaten door z’n entourage en na een mislukte zelfmoordpoging onder invloed, wordt ook zijn dochtertje weggenomen bij hem. Met behulp van een nieuwe trainer, slaagt hij erin z’n depressieve gevoelens aan kant te schuiven en z’n vechtlust terug te vinden. Hij hoopt zo terug een toekomst te kunnen opbouwen voor hem en z’n dochtertje.

Het is een standaard boksfilm met opnieuw een leuke titel waarin nog maar eens een aantal stereotiepen worden boven gehaald, zoals de bokser met een kort lontje die door zijn roekeloosheid bijna alles verliest. Het verhaal is verre van origineel maar bezit de nodige drama en een aantal leuke vechtscènes, hoewel deze niet altijd de sterkste momenten zijn uit de film. We krijgen het gezelschap van een aantal capabele acteurs die het verhaal op smaak weten te brengen. Jake Gyllenhaal en Forest Whitaker bijten zich zoals altijd vast in hun rol, hoewel de gedrogeerde blik van Jake soms wat teveel van het goeie is. Maar laat hem een balletdanser spelen en hij komt er nog mee weg, zo goed is hij wel.

De eerste helft waarin de focus nog niet zozeer op het boksen ligt is tamelijk goed maar naarmate je verder kijkt, word je achterovergeslagen met clichés. Het is allemaal te voorspelbaar, waardoor zelfs de gevechten niet altijd kunnen overtuigen. Leuk voor één keertje.

Boem, James McAvoy geeft z’n visitekaartje af in deze ijzersterke thriller van Shyamalan.
Hoe geweldig moet het zijn om als acteur zoiets te mogen doen. Ik vraag me af hoe de casting verlopen is. Zouden ze hem gevraagd hebben 10 persoonlijkheden te spelen en er dan de beste hebben uitgekozen? Want die kleine Hedwig is fantastisch Op den duur kan je er de trekjes wel uithalen en zien waarop de acteur heeft gefocust in zijn rolbeleving, maar het blijft toch een sterke prestatie.

De spanningsopbouw is uitstekend. Ook de gesprekken met de psychiater worden nooit saai of langdradig. De film wordt gecategoriseerd als deels horror en ik wist niet goed waaraan ik me kon verwachten op dit gebied. Ik verwachtte dat één van de meisjes vlug zou sterven of dat er expliciete dingen zouden gebeuren, maar men bouwt rustig voort op het mysterie van wat nog moet komen en dat maakt het nog spannender. Ook de muziekkeuze is zeer geslaagd.

Het laatste halfuur is teleurstellend. Ik weet niet waarom maar vond het bovennatuurlijke element niet echt passen in deze film. Je blijft lang in de veronderstelling dat ‘het beest’ gewoon een moordzuchtige gek is die wordt onderdrukt door de andere persoonlijkheden. Maar dus wel menselijk en geen bovennatuurlijk wezen dat als een demon stopt met kruipen over de muur wanneer zijn naam wordt geroepen. A little too much.

Ik snap het verhaal en de redenering erachter maar vond het ondanks een flauwe ontknoping (waarin het beest besluit Casey te laten leven nadat hij haar littekens ziet en veronderstelt dat ze al veel heeft geleden en dus waardig genoeg is). Ze wordt ook echt neergezet als ‘the special girl’ door haar geschiedenis die we te zien krijgen, en het is dan ook niet verwonderlijk dat ze als enige de terreur overleeft.

Zeker een kijkbeurt waard maar onvoldoende om een sterke indruk achter te laten.

Het liet me kouder dan ik had verwacht. Een absurde roes die verbeelding en extase opwekt maar waarbij de kater achteraf onvermijdelijk is. Dat is ook een beetje mijn ervaring. Het is wel een snoepje voor het oog en eentje die bij herziening misschien hoger zou kunnen scoren door de talloze visueel aantrekkelijke scènes. Maar had het toch moeilijk om door die oppervlakkige springbreak-bubbel te prikken. Een dikke 6. Helaas maar Britney, in een ver verleden mijn idool, is ook passé.