Opinions

Leuke kinderfilm. 70% is CGI en het is soms een beetje flauw, maar ik vond Meneer Pluizenbol een leuke kat en voor kinderen is het zeker een leuke film.

"April the 4th, 1984. To the past, or to the future. To an age when thought is free. From the Age of Big Brother, from the Age of the Thought Police, from a dead man... greetings."

Ik heb George Orwell's beroemde boek nog nooit gelezen. Wel heb ik eerder films gezien die (losjes) zijn gebaseerd op 1984 of vergelijkingen vertonen, zoals bijvoorbeeld Equilibrium, Blade Runner en Metropolis. Omdat ik het boek wel voor mijn Engels-literatuurlijst ga lezen dacht ik dat de film kijken een goede voorbereiding was. Ik heb begrepen dat deze verfilming trouw blijft aan het boek, maar dat kan ik niet beoordelen.

John Hurt is een van mijn favoriete acteurs en hier speelt hij wederom een sterke rol als de Gedachte-crimineel Winston Smith. Richard Burton die vlak na de opnames is overleden heeft ondanks dat hij er duidelijk slecht aan toe was een goede rol gespeeld. Het acteerwerk was helemaal in orde, het zijn immers ook allemaal Britse acteurs.

Het bijzondere aan deze verfilming is dat hij is opgenomen in Londen tussen April en Juni 1984. Precies de plaats en tijd waar Orwell's boek uit 1949 zich afspeelt. De cast en crew beweert zelfs dat de opnames zijn opgenomen op precies de zelfde dag als word genoemd in het boek. De film is dus helemaal chronologisch opgenomen, een niet erg praktische manier van filmen. Hoewel ik dit idee wel kan waarderen voegt het natuurlijk helemaal niets toe aan de uiteindelijke film.

De sets van de film zijn erg goed gemaakt en de vormgeving is ook mooi gedaan. Zeer geslaagd als toekomstbeeld uit de jaren '40 (compleet met draaitelefoons). Hoe vies alles is past ook zo mooi bij de Orwelliaanse sfeer van de film.

De muziek van componist Dominic Muldowney en de band Eurythmics waren erg geslaagd en paste prima bij de film. Ook de muziek IN de film, die me erg deed denken aan liederen uit Nazi-Duitsland of de Sovjet Unie, waren grappig in elkaar gezet.

De filmmakers kregen de rechten omdat ze Orwells erfgenaam beloofde geen Science-fiction special-effects te gebruiken, de erfgenaam had een enorme hekel aan de jaren '50 verfilming.

Ik zal niet ontkennen dat het best een lange zit was en ik af en toe niet helemaal door had wat er nou precies gebeurde. Toch wist de film me te blijven boeien en vond ik de dialogen bijzonder fascinerend. Ben benieuwt hoe het boek me zal bevallen, waarschijnlijk heb ik de Nederlandse vertaling nodig om erbij te houden. Ook moet ik nog steeds George Lucas' THX 1138. Dit was in ieder geval een goede verfilming en terecht winnaar van de prijs voor Beste Britse film van 1984.

Een apart filmdebuut van Exorcist-auteur William Peter Blatty, gebaseerd op zijn boek Twinkle, Twinkle, "Killer" Kane. Eigenlijk een voorloper op het verhaal van The Exorcist. The Exorcist gaat over (de strijd tussen) goed en kwaad, The Ninth Configuration/Killer Kane over het mysterie van het goede en het derde boek Legioen over het bestraffen van het kwaad en oerzonden.

De film verteld het verhaal van dr. Kane. Een militair die verantwoordelijk is voor een militair gesticht dat gevestigd in een Middeleeuws kasteel. Een van de patiënten is een astronaut die op het laatste moment weigerde om naar de maan te gaan (mensen met een goed geheugen herinneren zich dat Regan in The Exorcist tegen iemand zegt dat hij niet naar de maan moet gaan). Uiteindelijk blijkt echter dat dr. Kane de beruchte Killer-Kane is en ze hem hebben laten geloven dat hij een psycholoog is om hem zo te kunnen genezen, wat is gelukt omdat hij zijn leven wil geven voor de astronaut.

Omdat veel personages gek zijn is het acteerwerk behoorlijk chaotisch. Scott Wilson weet zijn gekte echter sterk te vertolken. In de hoofdrol een jonge Stacy Keach (American History X, Prison Break) die het ook zeker niet onaardig doet.

De film is bijzonder mooi en sfeervol geschoten, met name de het begin van de film werkt perfect met de muziek eronder. Je zou haast niet geloven dat het Blatty's eerste film is. De setting is ook ongelofelijk sfeervol. Gefilmd in Schloss Eltz in Wierschem (Duitsland), een prachtig kasteel dat perfect zou zijn voor Gotische Horror, maar bizar genoeg buiten deze film nooit is gebruikt. Bizar ook dat de film zich in Amerika afspeelt en wordt beweerd dat het kasteel steen voor steen naar Amerika is verplaatst (kan dat überhaupt?) terwijl het heel duidelijk in Duitsland is.

Al met al een behoorlijk vreemde film, in het begin een echte doorbijter maar aan het einde kwam er toch wel een interessant plot.

Oude boeken en occultisme heb ik altijd intrigerend gevonden. The Ninth Gate van Roman Polanski sprak mij dan ook meteen aan.

Dean Corso is een autoriteit op het gebied van zeldzame oude boeken. Op een dag krijgt hij de opdracht om de drie overgebleven exemplaren van het Occulte-boek "De 9 Poorten van het Rijk der Schimmen" met elkaar te vergelijken. Als de mensen die hij onderweg bezoekt allemaal op mysterieuze wijze om het leven komen wordt Corso steeds meer duidelijk dat er iets niet in de haak is. En dan wordt hij ook nog gevolgd door een mysterieuze vrouw...

Johnny Depp speelt een sterke hoofdrol als de boeken-detective. Naast hem waren ook Frank Langella en Emmanuelle Seigner goed in hun rol.

De film is gebaseerd op het boek El Club Dumas van Arturo Pérez-Reverte. De film gaat echter niet meer over een club van boekenverzamelaars, maar legt de nadruk nog meer op Satanisme en Occultisme. Als Corso eenmaal het boek in handen heeft wordt de film steeds mysterieuzer en ontstaat er een naargeestige sfeer.

Zoals we van Polanski kunnen verwachten is de hele film mooi opgenomen en is de cinematografie erg sterk. Mooie typisch Franse locaties en oude bibliotheken. Er zitten een aantal erg mooie shots in de film waar op een goede manier gebruik wordt gemaakt van moderne technieken. De schitterende luchten achter het kasteel en het laatste shot van de film bijvoorbeeld. De muziek van Wojciech Kilar (Bram Stoker's Dracula) draagt voor een groot deel bij aan de onheilspellende sfeer van de film.

Op het eerste gezicht is The Ninth Gate mischien een vrij standaard Thriller over Occultisme maar de manier waarop oude geschriften worden gebruikt en de vele symboliek en verwijzingen bewijzen het tegendeel. Aan de film is af te zien dat er echt flink research is gedaan. De meest onbenullige details in de film hebben achterliggende verwijzingen en/of symboliek (Bijvoorbeeld: De rode sport-auto is een Dodge Viper, verwijzend naar gedaante die de duivel in de bijbel aanneemt, een slang/adder). Emmanuelle Seigner's personage verwijst naar de mythologische Lilith, zowel een beschermengel als demon. Alle aspecten van de figuur Lilith komen in de film naar voren. De seks-scène verwijst naar haar rol als succabus. Verder zijn een aantal personages gebaseerd op Tarot-kaarten, Balkan is bijvoorbeeld de Magiër.

The Ninth Gate wist van begin tot einde te boeien en had een heerlijk sfeertje. Een thriller loopt geleidelijk in een bovennatuurlijke fantasy over. Een aanrader voor iemand die een spannende en onderhoudende film over Occultisme zoekt.

Llewelyn Moss treft de overblijfselen van een bende-oorlog aan in de woestijn. Daartussen vind hij een grote hoeveelheid geld die hij besluit mee te nemen. Wat hij niet weet is dat de psychopatische huurmoordenaar Anton Chigurh hem achterna zit. Ondertussen probeert de sheriff erachter te komen wat er aan de hand is.

No Country for Old Men is een verrassend sterke Misdaad film met een flinke dosis suspense. De filmstijl die de gebroeders Coen hanteren is erg ingetogen en realistisch. Javier Bardem speelt een erg indrukwekkende rol en de rol van Sheriff is Tommy Lee Jones natuurlijk op het lijf geschreven.

Een experimentele machine van het ministerie van landbouw wordt op het Engelse platteland ingezet om insecten te doden met straling. Een bij-effect hiervan is dat de recent overledenen uit hun dood op staan. Een nozem en een meisje die zijn motor in de prak hebben gereden zijn juist op weg naar het huis van haar zuster.

The Living Dead at Manchester Morgue is typisch zo'n Italiaanse film waar ze er alles aan doen om het Brits te laten lijken, net als What Have You Done to Solange? bijvoorbeeld. Dat is bijzonder goed gelukt want je waant je daadwerkelijk op het Britse platteland en zelfs tot in de kleinste details zijn alle bordjes kloppend. Alleen de bij-rol acteurs verraden dat de film eigenlijk grotendeels in Spanje is opgenomen.

Opvallend is dat de film niet mee wil teren op het succes van een eerdere zombie-film. Dawn of the dead was nog niet uitgebracht en Night of the Living Dead al weer even geleden. Ook was alles zeker niet onaardig in beeld gebracht. De manier waarop de zombies in waren gefilmd kwam zelfs erg modern over. En de geluidsband - die een beetje aan science-fiction uit de jaren 50 doet denken - was eigenlijk ook erg sterk. Het is niet zo karakteristiek als de zombies van Fulci, maar deze mogen er ook zeker zijn en hoewel er vrij snel werd weg geknipt was er ook best wat gore.

Er zijn niet mega-veel kills of heel veel zombies, maar voor een zombiefilm was het verhaal nog lang niet zo flinterdun als je zou verwachten. Vermakelijk filmpje.

"A great flood is coming! We build a vessel to survive the fall! We build an Ark."

Russell Crowe is Noach in deze nieuwe "Bijbelse" film. Bijbelse tussen aanhalingstekens want ik vond de film een ander, origineler en eigenlijk wel beter karakter hebben dan veel andere bijbelse films (nauw ja... Ben Hur uitgezonderd). Crowe is niet alleen en word door onderanderen Anthony Hopkins, Jennifer Connelly, Ray Winstone en de knappe Emma Watson vergezeld.

Voordat ik verder ga met mijn recensie wil ik even mededelen dat ik gelovig ben. Ik ben Katholiek, echter geloof ik - in tegenstelling tot wat sommige denken - gewoon in wetenschap en evolutie. Ik zie de bijbel als een sage. Maar daar wil ik het nu niet uitgebreid over hebben.

Als eerste maar de acteerprestaties. Die waren erg goed, de rollen worden met overtuiging en emotie vertolkt. Russell Crowe - die eerder in Gladiator Maximus al geweldig vertolkt heeft - zet ook een erg sterke Noach neer. Jennifer Connelly was ook goed, vooral in de drama scenes, niet zo'n neppe actrice maar gewoon echt een zorgzame vrouw. Anthony Hopkins was geniaal als die overgrootvader, het is niet de intentie geweest maar hij brengt voor mij er toch wat humor in. En natuurlijk is Emma Watson ook geen straf om naar te moeten kijken, al had ze haar make-up van mij af mogen doen.

Noah is een fantasy-film gebaseerd op een sage uit het oude testament van de Bijbel (voor joden de Thora). Noah gaat over hoe de mensheid is verziekt door haat en nijd en gezuiverd moet worden door een vloedgolf. Noach krijgt van 'de schepper' de opdracht krijgt een ark te bouwen om alle 'onschuldigen' te redden, namelijk de dieren. Dat is echter niet zo makkelijk gezien de ongelovigen het Noach aardig moeilijk proberen te maken. Dit is een film vol van spanning, actie en drama. Ik vond het verhaal erg mooi, het is niet beledigend naar de bijbel, maar toch een mooi (geloofwaardiger) fantasie verhaal geworden. Ik vind dat erg knap van de schrijvers en geef hen daarvoor een enorm compliment.

Een moment in de film dat ik ook noemenswaardig vind is de scene dat Noah dreigt de kinderen van Ilia te vermoorden. Ik zat echt zo van "Doe het niet! Doe het niet!" en goddank hij doet het niet. Zo als hij later zegt "Toen ik naar je dochters keek voelde ik niets anders dan liefde in mijn hard". Noah had namelijk de opdracht dat hij de dieren moest redden en de mens... die moest ophouden met bestaan. Maar omdat Noah genade schonk aan Ilia's kinderen wist 'de schepper' dat er toch nog wat goeds bestond in de mens en beschouwde hij Noach's taak als voorvuld. Dat vond ik erg mooi. Emotioneel gehalte in films werkt bij mij altijd goed bij beoordelingen en dat is hier ook weer het geval.

Visueel is Noah ook een lust voor het oog. Heel erg mooi gefilmd, het ziet er nog veel beter uit dan een natuurdocumentaire van de BBC. De CGI-effecten vond ik hier niet hinderlijk (wat vrijwel altijd wél het geval is) en goed, met name de 'wachters'. De cinematografie is erg goed gedaan. De hele film zit vol van erg mooie beelden. Op dat punt vind ik Noah ook geslaagder dan de Lord of the Rings-trilogie.

De muziek is erg goed en atmosferisch. Clint Mansell (Moon, Requiem for a Dream) heeft de Bijbelse sfeer en fantasie er goed in weten te verwerken.

En dan nu mijn eind beoordeling. Noah is een schitterende en heel erg goede film. Een cinematografisch hoogstandje zoals ze tegenwoordig niet veel meer worden gemaakt. Ik heb echt genoten van de film en deze was zeer vermakelijk. Mocht je hem nog niet gezien hebben dan moet je hem ook gaan kijken, het is het waard.
-Acteerwerk: 8/10
-Cinematografie: 9/10
-Muziek: 6/10
-Verhaal: 9/10
-Opnamelocaties: 9/10
-Beoordeling: 10/10
Geschikt voor kinderen vanaf 10 jaar, wat geweld (veldslagen, gevechten) en mogelijk licht schokkende beelden (bloed, ingewanden (kort)).

Een jonge vrouw ontmoet tijdens een treinreis een oude vriendin van school. Ze kan het echter niet aan zien dat haar mannelijke gezel al meteen een oogje op haar heeft en springt van de trein. Ze komt aan bij een verlaten middeleeuws dorp. Vroeger werd dit dorp geregeerd door ge-excommuniceerde tempeliers met occulte nijgingen. In de hoop op het eeuwige leven offerde ze maagden aan de duivel. Uiteindelijk zijn ze allemaal berecht en hebben de raven hun ogen uitgepikt. Nu dwalen ze iedere nacht rond door de ruïnes, de blinden doden.

Regisseur Amando de Ossorio combineerde de legendes die hij als kind had gehoord met de filmtechnieken die hij in George A. Romero's Night of the Living Dead had gezien. De film betekende een opleving voor de Spaanse Horror en er volgde velen vervolgen, waaronder ook veel onofficieel.

Tombs of the Blind Dead is een vrij sfeervolle Spaanse Horror-film. Het concept vond ik op zich best sterk, alleen was het wel vrij goedkoop uitgewerkt. Sommige scènes waren bijna komisch in hun naïviteit. Skeletten die hun grafstenen weg kunnen schuiven, niet kunnen zien, maar wel kunnen horen. De film bevat wat aardige gore en ook wat bloot. Het is alleen net wat te langdradig om heel erg vermakelijk te kunnen zijn.

Weer de filmografie van Dario Argento aan het afwerken. De latere films van deze briljante filmmaker hebben allemaal schrikbarend lage beoordelingen. Trauma vond ik echter nog zeer sterk en ook The Stendhal Syndrome was geen slechte film. Door de geweldige synopsis, de terugkeer van Goblin en het feit dat Max von Sydow gecast is, waren mijn verwachting voor deze film erg hoog.

Inspecteur Moretti beloofd de jonge Gallo dat hij de moordenaar van zijn moeder zal vinden, ook al kost het hem zijn hele leven. Jaren later is Moretti met pensioen als de moorden weer beginnen. Alles wijst erop dat 'De Dwerg' weer actief is, samen met Gallo probeert hij de moordenaar op te sporen.

Max von Sydow speelt - zoals je wel kon verwachten - een goede rol als Moretti, wat mij betreft zou hij veel vaker dit soort rollen mogen spelen. Ook erg knap dat hij goed wist te reageren op de Italiaanse acteurs, volgens mij is de film namelijk in het Italiaans opgenomen met alleen Sydow in het Engels. Het verdere acteerwerk was uiteraard minder, maar ook zeker niet slecht. Gabriele Lavia speeld na Inferno en Profondo Rosso weer een rol voor Argento.

De eerste film van Argento sinds Phenomena met soundtrack van de band Goblin. Goblin heeft zich door de jaren heen een beetje tot metal-band ontpopt, maar godzijdank zijn de synthesizers nog steeds prominent aanwezig. De soundtrack is weer erg gaaf en past uitstekend bij de film. Nog steeds die goede oude Goblin-stijl, maar dan wat moderner.

Ook in de 21e eeuw heeft Argento zijn visuele genialiteit niet verloren. De cinematografie is weer uitstekend en lekker ouderwets. Hoe kan het ook anders, want deze is verzorgt door Ronnie Taylor. Een oude rot in het vak die cameraman was voor o.a. Star Wars en later als cinematograaf voor Argento heeft gewerkt. Veel statische shots en first-person beelden die je eerder in een jaren '80 film zou verwachten en verder ook Argento's gebruikelijke bizarre camerahoeken. Met name de donkere scènes in de trein waren erg mooi geschoten. De geanimeerde visualisatie van het kinderrijmpje was ook erg grappig, niemand verwacht zoiets tegen te komen in een film als deze.

De film begon bijzonder goed, helaas wordt het plot daarna wat minder. Het had allemaal stukken beter uitgewerkt kunnen worden en Sydow had van mij ook een wat grotere rol mogen hebben in de ontknoping. Hoewel er veel meer had gezeten in het concept was het zeker niet slecht. Een spannend verhaal met uitstekende elementen dat nergens voorspelbaar wordt en eindigt met een drie-dubbele twist. De film heeft een aantal lekker brute moorden met uitstekende gore en make-up, ook de opbouw naar de moorden toe was suspensevol gedaan.

Net als in Tenebre staan zijn Misdaad-romans het voorbeeld voor moorden en net al in Profondo Rosso is een kind de moordenaar. Dat met die dwerg en de kinderrijmpjes vond ik erg leuk bedacht. Roberto Zibetti was wel niet heel overtuigend als de moordenaar, maar dat maakt het natuurlijk alleen maar onvoorspelbaarder. Het einde was een beetje apart door de plotselinge headshot (ook heerlijk ouderwets trouwens) en de eindcredits die veel te vroeg al door het beeld rollen.

Al met al weer een ondergewaardeerde film van Dario Argento. Niet zo goed als dat ik had verwacht, maar toch weer een goede film van de meester. Een moderne Giallo met Max von Sydow, wat wil je nog meer. Aanraders voor liefhebbers van Argento en de Giallo.

Na pas A Lizard in A Woman's Skin te hebben gezien, nu ook Fulci's andere Giallo's eens bekijken.

In een dorpje op het Zuid-Italiaanse platteland worden drie jongetjes vermoord. Verschillende dorpelingen zijn verdacht en de politie staat voor een raadsel. Was het een maniak, zwarte magie of zit het ingewikkelder in elkaar?

Het acteerwerk in deze Giallo was prima en de dub was wel te doen. Kon mijn lach even niet inhouden toen een klein jongetje door een volwassen vent was gedubd.

Qua plot is Don't Torture a Duckling net als A Lizard in A Woman's Skin weer erg sterk voor een Giallo. Het verhaal is oprecht spannend en persoonlijk zag ik het einde helemaal niet aankomen. Tegenwoordig is het een beetje een cliché geworden dat de moordenaar een Priester is, maar in de jaren '70 - en al helemaal in Italië - zou niemand dat voor mogelijk hebben gehouden. Zelf wil ik graag geloven dat een Priester daar niet toe in staat is (maar dat is eigenlijk onzin natuurlijk). Ik vind dat Fulci het hier goed brengt. Het motief was uiteraard dat de jongens op het punt stonden te zondigen en de priester hun onsterfelijke ziel heeft gered door ze te vermoorden...

Hoewel A Lizard in A Woman's Skin gave droomscènes had vind ik deze film visueel toch beter. Geen schuddende hand-camera's meer maar erg goede cinematografie, geschoten in widescreen (zoals het hoort). Ook hier heeft Fulci een aantal gave split-diopter shots gebruikt. Riz Ortolani is geen Morricone met maakt hier toch een meer dan degelijke soundtrack. Sommige tracks zijn hergebruikt in Cannibal Holocaust.

De film had een aantal briljante scènes. De wraak-scène op het kerkhof deed me een beetje denken aan Quentin Tarantino. Erg apart en modern om er zo'n 70s radio eronder te zetten. En uiteraard die finale aan het einde. Waar je in slow-motion die bloedcapsules ziet exploderen in het hoofd van een dummy. Echt geweldig, dit soort typischheid.

De film die ervoor zorgde dat Fulci bekend werd in Italie. Al kwam dat vooral door de controversie rond het feit dat de moordenaar een Priester is. Fulci heeft ooit gezegd dat van alle films die hij heeft geregisseerd, dit zijn favoriet is. De film is ook deels autobiografisch omdat het verwijst naar Fulci's jeugd op het platteland van Italië. De film houd zich bezig met het opgroeien van jongens in een gesloten dorpsgemeenschap. Daarnaast prijst Fulci het individu en is de film ook een soort aanklacht tegen de corruptie binnen de Katholieke Kerk (iets dat hem niet in dank werd afgenomen en waardoor de film nauwelijks in de bioscoop te zien was).

Over het algemeen zijn A Lizard in A Woman's Skin en Don't Torture a Duckling even goed. Ze hebben allebei een prima plot en hebben ieder hun eigen visuele kwaliteiten. Binnenkort ook Perversion Story eens kijken. De titel van de film is eigenlijk maar vaag, want buiten die plastic Donald Duck is er geen enkele eend die gemarteld wordt. Een aanrader voor de Giallo-liefhebber.

"I hate flying. The lines. The crowds. The delays..."

Weer een erg goede film met Liam Neeson.

Liam Neeson is hier zoals gewoonlijk weer erg sterk in de hoofdrol. Hij speelt een Air Marshal die de veiligheid op de vlucht va New York na Londen moet garanderen. De verdere cast was ook goed al kwam ik geen bekenden tegen.

Erg goed verhaal met goede plot-twists. De plot-twists zijn niet voorspelbaar maar ook niet te vergezocht, precies goed dus. De opbouw van het verhaal is erg goed gedaan. Ondanks vrijwel de hele film zich op een vliegtuig afspeelt is het zeker niet langdradig.

Visueel ook erg goed. Goede effecten. Het ziet er uit alsof het een echt vliegtuig is dar ook echt vliegt, goede sets dus. Hoe ze de chat-berichten op de telefoons weergeven vond ik goed, duidelijk leesbaar maar toch is de film niet te "gemaakt".

Aanrader.

Grappig. Eindelijk een weer een nederlandse kinderfilm die er niet uitziet alsof hij voor 10 euro in een week in elkaar is geflanst. En in het buitenland spreken mensen allemaal Engels i.p.v verlept Nederlands zoals ze meestal doen. Leuk verhaal en allemaal goed gefilmd. Net als Minoes van de zelfde makers overigens, al was die nog veel beter.

"Something wrong with your eyes?"

- "Yes, they're sensitive to questions."

Hitchcock maakte North by Northwest in de periode dat hij het ene na het andere succes maakte. Tijdens het maken van Vertigo kwam Hitchcock op het idee voor de film en liet hij Ernest Lehman een script schrijven.

De film gaat over Roger Thornhill, werknemer bij een reclamebureau. Op een dag wordt hij ontvoerd door mensen die denken dat hij 'Kaplan' heet en hem willen vermoorden. Hij weet te ontkomen en probeert er achter te komen waarom ze hem moeten hebben. Maar dan komt ook de politie achter hem aan...

Als er tussen 1979 en 1999 een remake gemaakt zou zijn, dan zou de rol van Cary Grant ongetwijfeld door Harrison Ford gespeeld zijn. Grant speelt een sterke hoofdrol en weet ook luchtige humor in de film te brengen met droge opmerkingen en grappige dialogen. Verder waren ook Eva Marie Saint, James Mason, Martin Landau (The X-Files) en Leo G. Carroll van de partij.

Net als veel andere films van Hitchcock behandeld de film het thema identiteitsverwisseling. De film deed me denken aan Blow Out van Brian De Palma en Frantic van Roman Polanski, ookal zijn dat eigenlijk geen Wrong Man-films. Qua spionage intriges een beetje een voorloper van James Bond. Ik vind het altijd wel leuk van die Kuifje-achtige taferelen. Er waren overigens een aantal scènes die haast letterlijk in Kuifje albums voorkomen: wanneer Thornhill de afdruk van een potlood op een kladblokje gebruikt om een adres te achterhalen (Kuifje komt hier ook op in Kuifje en de Krab met de Gulden Scharen) en als Thornhil door het raam ontsnapt en van vensterbank naar vensterbank klautert (Kuifje doet dit ook in Kuifje in Amerika). Ook had het Afrikaanse beeldje wel wat weg van de fetisj uit Het Gebroken Oor. De Kuifje-albums zijn weliswaar ouder dan de film, maar ik geloof dat er in de jaren '50 veel hertekend is voor de kleurenversies en het is een feit dat Hergë een groot bewonderaar was van Hitchcock.

De film is erg degelijk opgenomen. Bij vlagen kwam het zelfs erg modern over, al waren er natuurlijk wel veel heerlijke maté-painting shots en heeft Hitchcock veel in de studio gefilmd. Het kleurgebruik was af en toe ook een beetje gedateerd, het leek haast alsof Gary Grant een leverziekte had zo geel zag hij. De openingstitels waren hier ook weer erg mooi gemaakt door Saul Bass.

Wederom componeert Bernard Herrmann een legendarische soundtrack voor Hitchcock. Het hoofdthema is heerlijke klassieke Hollywood-muziek. De muziek maakt de film ook tijdloos en voelt op bepaalde momenten erg John Williams-achtig aan (maar dat komt natuurlijk omdat Herrmann een inspiratie was voor Williams).

Helemaal aan het begin, als de eindcredits net zijn afgelopen heeft Hitchcock zijn cameo als een man die een taxi mist. Het Wrong-man thema komt weer voor in de film. Een knap blondje. Het beeldje met de microfilms als MacGuffin. Kortom weer typisch Hitchcock.

Op het gebied van Avontuur had ik een iets meeslependere film verwacht, maar toch was het zeker een vermakelijke zit. Het verhaal hield me de hele tijd geboeid en aan het einde werd het zelfs best spannend. De scènes met Mount Rushmore zijn natuurlijk iconisch. Een echte aanrader en zeker een van de meest vermakelijke Hitchcock-films.

"Blut ist Leben! Blut ist Leben!"

Na lang geleden al eens wat fragmenten te hebben gezien en Werner Herzog's remake een tijdje terug te hebben bekeken dan toch maar eens de originele Nosferatu gekeken.

In tegenstelling tot films als Das Cabinet des Dr. Caligari is Nosferatu (grotendeels) op locatie opgenomen met soms shots van meerdere kanten, wat de film al een stuk moderner doet lijken.

Erg mooi hoe ze schaduwen hebben gefilmd en een erg vroege vorm van stop-motion hebben gebruikt voor de effecten. Max Schreck heeft na al die jaren nog steeds een geweldige uitstraling op het grote scherm. Geweldig nog steeds de monsterlijke verzie van de vampier, zo veel beter dan de elegante versie. Al blijft Christopher Lee, die zowel een echte gentleman als een echt monster is, de beste vampier op het grote doet. Ik vind ook altijd de Duitse versie van de namen uit Dracula veel leuker, Graaf Orlok dat klinkt gewoon veel leuker.

Veel veranderingen ten opzichte van Stoker's boek waren ook niet perse slecht. Dat vampieren niet tegen zonlicht kunnen is eigenlijk in deze film bedacht, een geweldig concept dat door vrijwel alle latere films is gevolgd.

Nosferatu word niet echt saai, al duurt het soms een beetje lang voordat we de vampier weer te zien krijgen. Al met al is Nosferatu toch wel een echte klassieker die iedere horror-fan gezien moet hebben, maar Metropolis blijft op eenzame hoogte als allerbeste 'stomme'-film.

Was erg benieuwt naar deze remake van Nosferatu. Helaas hebben ze de namen uit het boek van Bram Stoker hier wel gebruikt, zou toch leuker zijn geweest als ze de Duitse namen aanhielden.

Klaus Kinski speelde eerder al Renfield in Nachts, wenn Dracula erwacht met Christopher Lee als Dracula. Hier vind ik hem ook wel sterk als de graaf, al zou het misschien beter zijn als hij niet sprak. Zijn make-up is in ieder geval erg gaaf. Het monsterlijke uiterlijk dat de duitsers de vampier geven vind ik wel wat hebben. Toch is Max Schreck wel wat beter in make-up naar mijn idee. Bruno Ganz was een prima vertolking van Jonathan Harker al is zijn acteerwerk in latere films veel beter. Er komen ook een paar Nederlandse acteurs voor in deze film (bijna alle extra's zijn ook Nederlands) namelijk Rijk de Gooyer, Lo van Hensbergen, Margiet van Hartingsveld en Tim Beekman.

Er zijn een hoop veranderingen ten opzichte van het boek en ook een paar tegenover de eerdere film. Het kasteel van Dracula is in werkelijkheid een ruïne en sommige reizigers denken in een spookkasteel te belanden. De vampier is extreem gevoelig voor daglicht (dat werd voor het eerst gebruikt in de 1922 film). Ook komt Jonathan wel heel makkelijk in Transsylvanië, een stukje op een paard en de rest te voet. De rol van Dr. Van Helsing is heel erg klein, bovendien is hij geen vampierjager maar een wetenschapper. Aan het einde word Harker de nieuwe vampier... Dat was dan wel weer erg gaaf, hoewel het einde wel erg anticlimactisch was.

De muziek van Popol Vuh en de gebruikte muziek van Wagner was wel lekker sfeervol. De film heeft ook best een prettige sfeer al had dat van mij veel meer gemogen.

De film is grotendeels opgenomen in Nederland. In Delft en andere plaatsen in Noord-Holland maar ook ergens in Gelderland (Ik herkende een boordje met "Gelders..." erop). De opening met de vergane lijken is gefilmd in Mexico in een Inca graf. Transsylvanië is gefilmt in delen van Zuid-Duitsland en Tsjecho-Slowakije. Ergens was het erg gaaf dat inplaats van in een studie een keer echt in de bergen word gefilmt en dat was ook wel mooi. De mooie slow-motion van een vleermuis is geleend uit een documentaire.

De film kwam moeilijk op gang en was niet super spannend of erg geslaagd maar ik vond het wel wat hebben allemaal. De beelden waren wel goed opgenomen en ik vond dat Kinski er goed uitzag in de make-up. Leuk om een keer gezien te hebben. Zal weer eens een keer de 1922-film kijken, daar heb ik lang geleden ooit wat fragmenten uit gezien.

Nostalghia kwam ik tegen op Netflix, toen ik er achter kwam dat het ging om een film uit de voormalige Sovjet-unie werd ik zo nieuwsgierig dat ik hem maar meteen heb bekeken.

Andrei Gortchakov rijst af naar Italië om informatie te verzamelen over de Russische componist Pavel Sosnovski samen met Eugenia, zijn vrouwelijke begeleider. Tijdens zijn reis wordt hij geplaagd door heimwee en depressies. Als hij de gestoorde kluizenaar Domenico ontmoet vraagt deze hem om een kaars naar de overkant van een warmte poel te brengen. Domenico denkt dat het einde van de wereld nabij is. Andrei heeft vreemde droomachtige visioenen over zijn vrouw in Rusland.

De film is opgenomen in Italië en vrijwel alle dialoog is dan ook Italiaans. Schitterende beelden van mooie locaties. Een erg grijzige grauwe sfeer, wat erg goed paste bij het sombere regenachtige weer van toen ik de film keek. De film ademend een enorme rust en de vaak tergend langzame scenes komen erg spontaan over.

Het allerlaatste shot van de film (ook deels op de poster van de film te zien) vond ik bijzonder goed. We zien de ruïne van een gotische kathedraal met daarin een Russisch landschap. Het blijft zo lang in een beeld dat je er goed naar kan kijken en er valt geen fout te ontdekken. De scene is opgenomen met het zogenaamde Forced perspective, het landschap is slechts een schaalmodel.

Nostalghia is een unieke film. Traag en een beetje apart maar dat is wel leuk voor de verandering. Vond de film een beetje aanvoelen als zo'n literair boek (je weet wel, wat je voor de lijst moet lezen) en ik vond dat de film op een goede manier met heimwee en spiritualiteit omgaat. Filmtechnisch vond ik de film ook indrukwekkend en inspirerend.

Zeker de lange zit waard.

Notorious is Hitchcock's achtste film in de VS. De film verteld het verhaal van Alicia Huberman. Haar vader wordt als landverrader veroordeeld omdat hij voor Nazi-Duitsland heeft gespioneerd. Een Amerikaanse geheim-agent genaamd Devlin vraagt Alicia of ze de Nazi-vrienden van haar vader wil bespioneren in Rio om zo haar naam te zuiveren. Ze gaat akkoord en uiteindelijk wordt ze verliefd op Devlin. Lastig, gezien ze een rijke Duitse zakenman moet zien te verlijden...

Prima acteerwerk van zowel Ingrid Bergman, Cary Grant als Claude Rains. De Oosterijks-Hongaarse Leopoldine Konstantin deed het ook leuk als de moeder van Sebastiaan, haar enige Amerikaanse rol. Tijdens het kijken vroeg ik me af waarom Duitsers onder elkaar Engels zouden praten, maarja Hollywood blijft Hollywood.

In het begin moest het verhaal een beetje op gang komen, maar als de spionage eenmaal is begonnen wordt het toch wel vermakelijk. Nergens word de film echt heel spannend, al zat er vooral aan het einde wel wat geslaagde suspense. Het spionage-verhaal was niet heel origineel en de romance was niet goed uitgewerkt, maar verder was het best degelijk.

Ook Notorious bevat typische Hitchcock kenmerken. De Moeder-relatie; Alexander Sebastian heeft een nauwe band met zijn moeder. De MacGuffin; de UNICA-sluitel. Hitchcock's cameo is na een uur in de film te zien, hij staat bij het barretje en drinkt een glas champagne leeg. Ik heb gemerkt dat Hitchcock in zijn politieke thrillers vaak erg op de actualiteit inspeelde. Hier doet hij dat met de Tweede Wereldoorlog, al was die bij het uitkomen net een jaar voorbij. Hitchcock bewijst ook dat hij perfect is geïntegreerd in de VS, woorden als 'patriotisme' worden in de mond genomen. Overlevenden van het Nazi-regime zouden kritiek op de film hebben door de manier waarop de Nazi's zijn neergezet.

Hitchcock verteld zijn verhaal weer met uitstekend Film Noir-camerawerk. Erg goede cinematografie en weer een aantal gave shots. Voor het shot waar zowel het theekopje in de voorgrond als Ingrid Bergman in de achtergrond in focus zijn, moest een grote theekop gemaakt worden.

Notorious is een vermakelijke thriller met goed acteerwerk, die de hele speelduur kan boeien, maar verder is het niet zo'n bijzondere film voor Hitchcock's doen. Prima vermaak.

"No, stay back! I'm your friend!"

Had hem al gepindakaast maar vond hem in Nijmegen bij Gator ergens onderin de DVDs, dus toch maar meegenomen. De DVD van Japan Shock is best netjes, er zit zelfs scène selectie, een trailer en ondertiteling bij. Wel opmerkelijk is dat het begin bij de gepindakaaste versie s'nachts is en bij de DVD op klaarlichte dag. Ook mist de dvd 3 minuten, de gepindakaaste versie mist slechts 1 minuut.

De dialogen van deze film zijn zo dom en vergezocht dat het vermakelijk wordt. De confrontaties met de zombies zijn echt geniaal te noemen. De Nederlandse ondertitels op de dvd maakt het alleen nog maar leuker. Een koppel licht in de tuin, een zombie kruipt naar hen toe "Wat is dat?" "Ik weet het niet, maar het kan nooit een mens zijn.". Of beter nog: Een zombie loopt op een man met een geweer af "Wie ben jij? Wat doe je hier? Halt of ik schiet.". Nu heb je wel een beetje een beeld van het niveau haha. Ook bizar is dat een dwerg van middelbare leeftijd voor een kind moet doorgaan.

Maar waar we de film uiteindelijk voor hebben opgezet zijn natuurlijk de zombies. Die zagen er (zeker voor het budget) erg goed uit. De zombie-acteurs hadden opzich wat minder menselijk over mogen komen, maar de make-up zag er echt vet uit. Heerlijk die oude verrotte zombies, duidelijk geïnspireerd door Zombi 2. In Zombi 2 was het al niet logisch dat Spaanse veroveraars nog vlees hadden, maar dat de oude Etrusken er vrij vers uitzien slaat toch echt alles. De gore was ook wel goed, de makers hebben duidelijk Night of the Living Dead gezien. Ook bevat de film een remake van de beroemde oog scène uit Zombi 2 en verder ook een aantal memorabele kills en gore.

Ik moest de hele tijd denken aan de nederlandse film Zombi 1 Richard Raaphorst, een beetje het zelfde verhaal en het zelfde random acteerwerk. Het einde is opgenomen op de zelfde locatie als Dario Argento's Inferno en het landhuis in de film is het zelfde huis als in Patrick Still Lives (ook een Italiaans nep vervolg).

Het is duidelijk aan de film af te zien dat regisseur Andrea Bianchi naast horror ook erotiek maakt. De muziek en de acteurs doen namelijk vaak denken aan 70s porno... Naast de ietwat blije muziek is er gelukkig ook een typisch Italiaanse horror-soundtrack compleet met foute geluidseffecten. Onder het menu van de dvd zit overigens muziek van Fabio Frizzi uit Zombi 2: Escape from the Flesheaters. De film is best redelijk opgenomen, vooral de nachtopnames, al is daar niet veel van te zien omdat er vage oranje waas over het beeld heen zit...

Zo fout en sleazy dat het leuk is om naar te kijken. Ben je in een beetje melige bui en hou je van goedkope horror? Zet deze dan vooral een keertje op.

Zeker geen meesterwerk, maar voor een Nederlandse film vind ik het nog best te doen. In ieder geval een goede poging om een historische film neer te zetten. Beetje ondergewaardeerd, zeker als je bedenkt dat al die drama's van eigen boden wel voldoendes krijgen, terwijl ze echt niet zoveel beter zijn.

La merde d'Italia

In twee etappes het 5 uur durende epos van Bernardo Bertolucci gekeken. Wat bedoeld was als een opera over Italië is in mijn ogen echter eerder een film over het communisme. Een ideologie die in mijn ogen nauwelijks beter is dan het fascisme, wat een stuk interessanter gebracht wordt in de film, alleen helaas veel minder uitgebreid.

Het eerste deel van Novecento begint als mooi portret van het arbeidersleven op het Italiaanse platteland. Prachtige beelden van de idyllische omgeving en traditionele muziek. Het werd echter een beetje vermoeiend toen de film heel lang door bleef gaan over de omstandigheden van de arbeiders en de onredelijkheid van de landheer, het leek wel een communistische propagandafilm.

Ook de vriendschapsband tussen Olmo en Alfredo (wat volgens de plotomschrijving de hoofdzaak is) was helemaal niet boeiend gebracht. De stappen in de tijd zijn daar veel te groot voor en de twee maken meer ruzie dan dat ze goed met elkaar opschieten. In het tweede deel zijn het haast aartsvijanden. In Once Upon a Time in America was de chemie tussen De Niro en Woods (en hun jongere versies) vele male beter. Bovendien focuste de film zich teveel op rare seksuele taferelen en werd het uiteindelijk meer een soort soap. Verschillende personages waren behoorlijk irritant, zoals de hysterische Ada of dat jongetje met z'n geweer.

Wat ook niet hielp is dat de film volledig Italiaans is gesproken terwijl alle sleutelfiguren geen Italiaanse acteurs zijn en dus nagesynchroniseerd. Met name Gérard Depardieu, Donald Sutherland en Burt Lancaster vond ik sterk acteren, ook al kon ik hun echte stemmen niet horen. De Niro vond ik hier maar weinig indruk maken en de Italiaan die hem gedubd had was nog minder indrukwekkend. Later vond De Niro ook dat hij miscast was in deze film. De Engelse versie was echter geen optie omdat daar dan weer alle andere acteurs waardeloos waren gedubd door Engelstalige acteurs. Uiteindelijk denk ik dat Sutherland nog wel het indrukwekkendst was. Wat een geweldige kop had die vent hier, het sadisme straalt ervan af. Dat vond hij zelf ook want hij was erg geschokt toen hij zichzelf in de film terugzag.

In het tweede deel gaan de morbide seksualiteit en dierenmishandeling vrolijk door. Lange tijd worden communisten die met poep gooien in beeld gebracht. Wat Sutherland ook betaald kreeg, het is niet genoeg geweest. Acteren werd door de figuranten al weinig gedaan, maar in het laatste uur van de film zijn alle acteurs (op De Niro na) vervallen tot schreeuwen, theatrale gebaren, zingen en politieke leuzen scanderen.

Visueel is er niet veel mis met Novecento. Mooi geschoten, prachtige locaties en sterke beeldende middelen waarmee het verhaal wordt verteld. Zo is iedere tijdperiode een nieuw seizoen, de jeugd zomer, fascistische machtsovername winter, communistische revolutie lente... De muziek van Ennio Morricone is zeker niet zijn beste werk, maar vond ik uiteindelijk ook prachtig.

De potentie tot een episch historisch drama is er, maar Bertolucci weet het alsnog klaar te spelen er een teleurstelling van te maken. De hoge plaats in de top 250 is misschien te wijten aan stemmen van socialisten. Overigens betwijfel ik of Bertolucci zelf wel zoveel met het communisme/socialisme op heeft. In de film zijn genoeg aanwijzingen te vinden dat het een falende ideologie is, een boer die de kip van een vrouw steelt omdat 'er geen bezit meer is', boerinnen die er maar op los fantaseren en het hypocriete "Alfredo mag dan niets gedaan hebben, hij is een landheer en alle landheren zijn vijanden van de mensheid". Deze jaloerse boeren begrijpen niet dat om lakens te krijgen er iemand moet zijn die de lakens uitdeelt. Nu goed, zo heel erg anti-socialistisch ben ik nou ook weer niet, maar naar 5 uur socialistische leuzen wilde ik toch even een tegengeluid horen...

Niet alleen door de lange speelduur en de leuzen is de film een zware pil, maar de dierenmishandeling (waaronder een akelig fascistisch ritueel met een kat) en zelfs pedofilie (wat een terugkerend thema van de film is) zijn nog veel erger.

Novitiate verteld het verhaal van een jonge vrouw die non wil worden in de jaren '60 en worstelt met haar roeping tijdens het noviciaat. Tegelijkertijd zien we hoe de orde de veranderingen van het Tweede Vaticaanse Concilie moet ondergaan.

De film is in veel opzichten erg degelijk en bevat toch weer een aantal clichés. De strenge moeder overste, de meisjes die door hun familie wordt opgedrongen non te worden en een lesbische scène... Als ik reacties van zusters moet geloven is de film erg overdreven in het verbeelden van de strengheid, straf en zelfkastijding.

Toch vond ik het ook geen slechte film. Ik denk dat het heel goed laat zien waarom de meisjes het klooster ingingen en voor een groot deel ook wat voor moeilijkheden daarbij kwamen kijken. Het beste aspect van de film was zonder meer - al vond ik het een beetje overdreven streng - de vertolking van Melissa Leo als de moeder overste.

Met name tijdens de bekendmaking van Vaticanum II wordt duidelijk wat voor gigantische impact de veranderingen hebben gehad op het kloosterleven. En als je hoort dat Nonnen ineens hun speciale status als bruid van Christus wordt ontnomen is het ook niet vreemd dat er zoveel uittreden.

Ik vind het lastig in te schatten wat Maggie Betts voor ogen had. Enerzijds lijkt het erop alsof ze erg veel begrip heeft voor de religiositeit van de meisjes en voor de hang naar traditie van Moeder overste. De aartsbisschop die super enthousiast is over Vaticanum II wordt ook echt als een naar persoon afgeschilderd. Maar tegelijkertijd lijkt er ook een aanklacht tegen het kloosterleven in te zitten en tegen de leer omtrent seksualiteit.

The Nun's Story is een indrukwekkend drama over de bijna volledig verdwenen wereld van het kloosterleven. Gabrielle is jonge Belgische vrouw die besluit om het klooster in te gaan en haar medische talenten graag van nut wil maken in Belgisch Kongo. Daar zal haar geloof op de proef worden gesteld. Gebaseerd op het boek van Kathryn Hulme dat gebaseerd is op het leven van een echte Belgische non.

De eerste helft op de film is vooral een uitgebreide weergave van het kloosterleven. Voor sommige misschien een beetje langdradig, maar ik vond het persoonlijk erg interessant. Daarna zien we hoe Gabrielle en de andere novicen worstelen met de leefregels van het klooster en uiteindelijk hoe Gabrielle - inmiddels Zuster Lucas - na haar studie tropische geneeskunde in Kongo terecht komt.

De locaties in Brugge zijn allemaal ten volle benut en verder was is de film ook nog gedraaid in de Belgische kolonie Kongo waaronder bij een echte lepra-kolonie. Een jaar na het verschijnen van de film zou Kongo onafhankelijk worden.

Audrey Hepburn wist de innerlijke conflicten van haar personage allemaal erg sterk te vertolken. Mooi hoe de film nergens duidelijk pro-religieus of anti-religieus wordt maar het een beetje in het midden laat. De eindscène waar Gabrielle voor het eerst weer de buitenwereld in loopt was erg sterk.

Cinema Paradiso wilde ik al een tijdje zien en nu is het er dan eindelijk van gekomen. Om te beginnen de korte versie van 124 minuten gekeken (niet in het Engels uiteraard), maar ik moet zeggen dat ik het liefst nu meteen al de extended version zou zien.

Een succesvolle regisseur keert na 30 jaar weer terug naar zijn geboortedorpje in Sicilië voor de begrafenis van Alfredo, de bioscoopprojectionist die hem de liefde voor film heeft aangeleerd. Hij haalt veel herinneringen op aan de plaatselijke bioscoop, zijn eerste liefde en alle ervaringen uit zijn jeugd voordat hij naar Rome ging.

De film deed me door het Coming-of-Age motief denken aan Once upon a Time in America, ook al zo'n geweldige Italiaanse film. De rollen zijn allemaal sterk vertolkt en de oudere en jongere versies zijn goed uitgekozen. Zoals gebruikelijk in Italië is de film helemaal gedubd, dat moest ook wel gezien veel acteurs eigenlijk Frans zijn. Sommige achtergrond-personages zijn een beetje cartoonesk gedubd, maar bij de belangrijkste rollen is het bijzonder degelijk. Godzijdank dat ik geen Engelse versie heb moeten zien, dat zou verschrikkelijk zijn geweest. Het acteerwerk was helemaal in orde. Vooral Philippe Noiret vond ik erg sterk als de knorrige maar zeer sympathieke Alfredo. Verder ook leuke personages allemaal, zoals de pastor en de zwerver die denk dat het plein van hem is.

Giuseppe Tornatore had ooit verteld dat de film eigenlijk bedoelt was als een soort in memoriam voor de klassieke bioscoop. Vond het dan ook geweldig om te zien allemaal, met die oude projectors en de pastor die alle kus-scènes eruit laat knippen... Ik snap nu ook waarom al die oude cult-films die ik kijk vaak zo verminkt zijn. De master voor de dvd komt gewoon van een reel die door een protectionist bewerkt is, om welke reden dan ook. Overigens grappig dat zo'n klein dorpje een bioscoop heeft. Bij ons is in de wijde omtrek nu nog steeds geen bioscoop, maar Italië had in de jaren '50 dan ook de meeste bioscopen ter wereld. Vond het in ieder geval bijzonder fascinerend om te zien. En ook wel charmant met de Maria-beelden in de bioscoop en lachende en klappende mensen.

De cinematografie van de film is uitstekend. Mooie analoge fotografie met sfeervolle beelden van Zuid-Italië. Ook door de opnames deed de film me erg denken aan Once upon a Time in America van Leone. Die film had ook al van die mooie shots en close-ups. Ik merkte wel dat ik de kortere versie bekeek. Het was vaak vrij duidelijk ingekort en ik moet zeggen dat ik ook erg graag meer zou willen zien van deze prachtige film. Heb daarom nu al geplant dat ik over een half jaar de extended version moet bekijken.

De muziek van Ennio Morricone is - zoals altijd - formidabel. Ik kende de muziek uiteraard al lang voordat ik de film zag. Soms is dat een beetje link, omdat je dan te hoge verwachtingen kan krijgen voor de film, maar hier was dat niet het geval. Deze soundtrack vind ik toch wel, samen met de Leone-films en The Mission zijn aller beste werk en het bewijs dat Morricone (wat mij betreft) de grootste componist aller tijden is. Al is het mischien opzienbarend dat het mooiste nummer uit de soundtrack eigenlijk door zijn zoon Andrea is geschreven, Het Liefdesthema. Ik luister erg vaak naar de soundtrack en de tranen springen me dan soms haast in de ogen.

Coming-of-Age is voor mij altijd hit en miss. Soms licht het me totaal niet en soms vind ik het werkelijk briljant. Cinema Paradiso is weer zo'n geval dat ik werkelijk briljant vind. Als ik zie hoe het jongetje in de film een passie voor film ontwikkeld, herinner ik me zelf weer waarom ik zo dol ben op film en waarom ik filmregisseur wil worden. Ik heb denk ik nog nooit een Drama-film gezien die zo erg aansluit op mijn eigen leven (ook al is er dan een gigantisch tijdverschil). Cinema Paradiso is een van de meest bijzondere en ontroerende films die ooit gemaakt is en iedere zichzelf respecterende filmliefhebber moet de film toch wel hebben gezien. Het einde met de aan elkaar geplakte kus-scènes... iconisch.