Opinions

Into the Wild is een interessante film van Sean Penn waarin we de Romantische thematiek van Weltschmerz en Authenticiteit-zoeking uitgewerkt zien in de vorm van een naïeve puberjongen uit een elitaire Amerikaanse familie die in 'het wild' wil gaan leven. Ik moest bij het kijken regelmatig denken aan de Piramide van Maslow: alleen iemand die alles op een presenteerblaadje krijgt aangeboden krijgt zoveel secundaire behoeftes om zich af te zetten en om authentiek en 'vrij' te leven. Zoals eerder al is opgemerkt heeft Christopher's visie op 'in het wild' leven op veel punten vrij weinig te maken met wildernis (hamburgerbakken bij de McDonalds en slapen bij het Leger des Heils bijvoorbeeld). Hij vind het immoreel om alles aangereikt te krijgen in een beklemmende maatschappij, maar niet om gebruik te maken van voorzieningen die voor echte armen bedoeld zijn en om dieren op zijn pad het leven te ontnemen, terwijl dat in zijn geprivilegieerde positie helemaal niet nodig was.

De film was in bepaalde opzichten wel herkenbaar was (zowel van mijzelf in de zoektocht naar authenticiteit als van leeftijdsgenoten die zich op een bepaalde manier beklemd voelen en een reisdrang hebben). Uiteindelijk werd voor mij toch wel duidelijk dat Christopher slachtoffer wordt van zijn eigen naïeve en wereldvreemde kijk op dingen en dezelfde tegenstrijdigheden waar de 19e eeuwse Romantici tegenaan liepen op hun zoektochten naar authenticiteit. Uiteindelijk moet hij dit met zijn leven bekopen.

In twee etappes de film op school gekeken. Was dat sowieso wel een keer van plan omdat de film zo hoog gewaardeerd staat. En ik moet zeggen dat het zeker niet tegenviel, ik had eigenlijk verwacht dat de film niet echt mijn cup-off-tea zou zijn maar achteraf vond ik de film toch bijzonder vermakelijk.

Het acteerwerk was erg goed al viel Omar Sy af en toe een beetje in herhaling, op een gegeven moment lacht hij gewoon om alles. François Cluzet vond ik een erg sterke rol hebben. Op een of andere manier vond ik hem erg bekend voorkomen maar ik heb nog nooit een film gezien waar hij in speelt. Maar toen bedacht ik het, hij lijkt gewoon sprekend op een mix tussen Dustin Hoffman en Robert De Niro.

Erg leuk hoe de film omgaat met vooroordelen en op een goede manier drama en komedie weet af te wisselen. De film heeft wel een paar gebreken, het einde had namelijk veel beter gekund en het simpele feit dat iemand als Philippe niet bekend is met Earth, Wind & The Fire vind ik zeer moeilijk te geloven gezien iemand van zijn generatie die muziek vroeger in de disco gehoord moet hebben. Maar verder is er toch niet veel op aan te merken. Prima gefilmd, af en toe zelfs erg goed (met uitzondering op die action-cam opnames die duidelijk door de acteurs zelf gefilmd zijn).

Verder wil ik er niet veel woorden meer aan vuil maken. Intouchables is een erg leuke en bijzonder vermakelijke Franse feel-good film die je gezien moet hebben.

"It's like there's some kind of a hallucinatory flu going around. People seem to get over it in a day or two. All I can do is treat the symptoms."

Ik ben niet bekend met het origineel maar deze remake vond ik zeker niet slecht.

Donald Sutherland speelde een sterke hoofdrol. Jeff Goldblum had wel een aardig rolletje en Brooke Adams deed het ook prima. Erg leuk om Leonard Nimoy een keer in een ander soort rol te zien als Spock.

De effecten waren wisselend. Het begin had wel iets, maar had voor het zelfde geld in de jaren '50 gemaakt kunnen zijn, met zee-organismen die aliens moeten voorstellen (in ieder geval beter als hagedissen met gelijmde schubben). De replica's zagen er wel sterk uit en ook de geluidseffecten van Ben Burtt waren erg goed.

De muziek van Denny Zeitlin gaf de film een mooi sfeertje mee. Philip Kaufman is eigenlijk vooral bekend omdat hij het verhaal van Indiana Jones heeft geschreven maar is ook een prima filmmaker.

De film is een klein beetje langdradig, vooral in het begin, maar weet uiteindelijk best spannend te worden. Het concept komt wel vaker voor, vond het in The Thing toch veel spannender en beter uitgevoerd.

De film voelt een beetje gedateerd aan, ook voor eind jaren '70, maar was zeker niet slecht. Misschien net ietsje te lang. Wel een mooi (origineel) einde.

"An invisible man can rule the world. Nobody will see him come, nobody will see him go. He can hear every secret. He can rob, and rape, and kill!"

The Invisible Man begon al meteen sterk met de komst van een mysterieuze man in een ondergesneeuwde herberg. Daarna wordt de film echter iets te geestig en is de massale zoektocht naar de onzichtbare man niet zo spannend als gehoopt.

Veel personages vond ik ontzettend irritant (de dorpelingen) en Gloria Stuart vond ik hier ook niet echt goed. William Harrigan deed het aardig, maar wie toch echt de show stal was Claude Rains met zijn mooie Britse accent en woeste stem.

De film was sfeervol in beeld gebracht en het uiterlijk van de onzichtbare man (bril, doek om het hoofd, hoed, lange jas) vond ik bijzonder sterk. En dan die woede-uitbarstingen geweldig. De effecten vind ik voor die tijd erg indrukwekken, dat moet enorm veel wegpoets en visdraaitjes-werk zijn geweest. De muziek mag er wezen en er zitten een aantal gave shots in.

The Invisible Man is een goede Classic Horror. Er had echter veel meer potentieel in gezeten. Ik had de onzichtbare man graag aan het moorden gezien en dan een detective die hem moet zien te vangen, maar dat was helaas niet het geval. Voor wat het is is de film echter zeker niet slecht, heb me er prima mee vermaakt.

"Are we not men?"

Goede film. Deed me een beetje denken aan The Planet of The Apes ook wel een beetje aan King Kong (1974) maar deze is grafisch (en qua verhaal) vele malen beter.

Ze hebben het verhaal van H.G. Wells beter gevolgd. In ieder geval qua tijdsperiode. Het boek was namelijk geschreven in 1896 en dat klopt hier wel zo ongeveer. De andere film speelt zich af in 2010 wat ik dan totaal niet vind kloppen.

De dierengevechten in de film zijn erg goed en lijken erg echt. Hoe ze een tamme tijger op een stunt man storten en het volgende shot een dode namaak tijger neerleggen is knap gedaan. De mens-dieren doen me erg denken aan de apen in The Planet of The Apes en deze zijn ook erg goed gemaakt.

Burt Lancaster doet het voortreffelijk als Dr. Moreau. Hij is ook de enige acteur in alle verfilmingen die voldoet aan de beschrijving in Wells' boek. Michael York is een goede hoofdpersoon. Barbara Carrera, die een verschillende cult-films speelt, doet het ook erg goed als Maria. Nigel Davenport, die erg vaak een soortgelijke rol speelt, deed het ook wel goed. Richard Basehart was ook erg goed als de aanvoerder van de mens-dieren, Zijn stem lijkt een beetje op die van John Huston.

Erg mooi Sci-Fi/Thriller verhaaltje over de psychotische doctor. Er zit ook wel een moraal achter maar die licht er niet te dik op. Ik vind wel dat je in sommige dialogen kunt merken dat in die tijd er nog niet de zelfde dierenrechten waren als nu. Wel ben ik er van verzekerd dat erg voor het maken van de film geen dieren zijn verwond of gedood.

De muziek van Laurence Rosenthal, die ook de muziek van Clash of the Titans en The Young Indiana Jones componeerde, is erg goed en geeft een erg mysterieus effect.

Precies 27 jaar geleden kwam de cult-miniserie It op televisie. Een verfilming van het boek van Stephen King dat over een boosaardige clown gaat die iedere 27 jaar naar een dorpje in Maine komt om zich te voeden op de angst van kinderen. En nu precies 27 jaar later krijgen we opnieuw een verfilming.

Om het volgende deel met de volwassen personages in het heden te laten plaatsvinden is het verhaal met de kinderen geupdate naar 1989 (oorspronkelijk was dit 1958). En verder moesten er natuurlijk opzettelijk veranderingen in het uiterlijk van Pennywise en in de dialogen zitten zodat het geen letterlijke remake van de miniserie werd.

Opmerkelijk is dat It eigenlijk een combinatie is van een nostalgische jeugdkomedie met moderne bovennatuurlijke horror (precies zo'n film die je stiekem kijkt als je er nog niet oud genoeg voor bent dus). Aan de ene kant hebben we Stand By Me-achtige taferelen (maar dan in de 80s natuurlijk) en daarnaast een flinke dosis jumpscares en freaky CGI die doen denken aan The Conjuring. Toch werkt deze combinatie erg goed, want door het coming-of-age verhaal ga je toch meer met de personages meeleven, waardoor het ook echt iets met je doet als ze in gevaar zijn. In de meeste (moderne) horrorfilms zit je gewoon ongeduldig te wachten tot iedereen afgeslacht word, maar niet hier. Bovendien was het origineel ook een aparte combi van over-the-top humor (clowns) en Horror-drama, al moet ik wel zeggen dat het origineel vaak iets subtieler was (voor zover dat kan met deze materie).

Bill Skarsgård was verrassend goed als Pennywise. Het was wijs om niet te proberen om Curry’s vertolking (die wel een gastrol heeft in de scène met de clowns) te overtreffen en hem een heel ander uiterlijk, stem en persoonlijkheid te geven. Het clownachtige zit er zeker nog in. Ook de kinderen speelden goed voor hun 15-jaar.

De film was prima opgenomen en ook de muziek van Benjamin Wallfisch was sfeervol en paste in het tijdsbeeld. Wel wil ik opmerken dat zowel de muziek als het camerawerk erg chaotisch en onrealistisch werden bij de scares, een nare gewoonte van moderne bovennatuurlijke horror. Iets waar ik we aan ergerde was dat de personages steeds heel dom bewust in situaties komen waarin jumpscares mogelijk zijn. Dit vloekt een beetje bij het zelfbewuste karakter van de humoristische scènes waardoor je zou denken dat de film zou willen breken met deze traditie. Overigens vond ik de jumpscares en heftige bovennatuurlijke elementen wel passen bij het verhaal. Pennywise leeft van angst en vreemde onnatuurlijke, snelle en luide dingen zijn nu eenmaal angstaanjagend als je er even niet op rekent.

Al met al vond ik It toch beter dan ik van te voren had verwacht. De hype heeft de film niet aangetast en ook King heeft zijn zegen gegeven (ondanks dat die het wel jammer vond dat ze de tijd hebben veranderd). It is een erg vermakelijke film die horror combineert met een nostalgische coming-of-age komedie.

"It could look like someone you know or it could be a stranger in a crowd. Whatever helps it get close to you."

Naar It Follows was ik al langere tijd benieuwt (met name omdat John Carpenter de film op internet aanbeveelt), maar het kwam er steeds maar niet van om hem te bekijken. Vandaag ben ik vrij en ik had wel even zin in een horror-filmpje, dus heb ik hem dan eindelijk bekeken.

Na een afspraakje met haar nieuwe vriendje word Jay over achtervolgt door een vreemde kracht. Het schijnt dat ze 'iets moet overdragen' maar samen met haar vrienden slaat ze op de vlucht. Eerst gelooft niemand haar, maar de gevolgen van de stalkers zijn uiteindelijk niet meer te negeren.

Qua plot is het niet echt mijn soort Horror-film, maar het verhaaltje is wel mysterieus en redelijk innovatief. Het tempo had wat beter gekund, want hoewel de film goed opgang komt vond ik het einde net wat slordiger.

Visueel is It Follows mooi gedaan. De cinematografie is goed (Anamorphic formaat heeft altijd pluspunten bij mij) en mooie smooth camer-bewegingen. De muziek van Rich Vreeland vond ik ook erg sterk. Had af en toe echt die John Carpenter-sfeer en mooie analoge suspense-klanken.

Ook een leuk dingetje in de film is dat een beetje in het midden wordt gelaten in welke tijd het zich afspeelt. Oude tv's, oude auto's, oude interieurs, oude foto's, oude bioscopen maar wel mobieltjes, moderne auto's en een smart-phone-achtig ding. Volgens de regisseur is het om de illusie van een droom te wekken.

Alles bij elkaar vond ik It Follows een leuke film om gezien te hebben en voor moderne horror zeker niet slecht. De film is best spannend en heeft af en toe een fijn sfeertje. David Robert Mitchell heeft ook gezegd dat John Carpenter en George A. Romero zijn belangrijkste inspiratie waren voor de film.

It's a Wonderful Life verteld het levensverhaal van George Bailey. Een man met grote ambities, die zijn dromen opgeeft om mensen uit zijn omgeving te helpen. Keer op keer offert George zich voor een ander op. Als hij tijdens kerstmis diep in de put zit en zijn eigen leven verwenst, wordt een Engel naar de aarde gestuurd om hem te laten zien hoe het leven van zijn vrienden en familie zou zijn als hij nooit geboren was geweest.

Ik vond het een echte hartverwarmende Kerst-film. Wie kent niet iemand die altijd voor een ander klaarstaat en die soms op zijn beurt even steun nodig heeft. Mooi geschoten ook, met enkele voor die tijd moderne stukjes editing, zoals het stilzetten van het beeld tijdens een voice over.

Ivan is pas 12 jaar, maar nu al spion voor de Sovjet-Unie. Tijdens de Tweede Wereldoorlog is hij een tijdje in het Derde Rijk geweest. Zijn superieuren willen dat hij nu naar een militaire school gaat, maar Ivan weigert.

Ivan's Childhood is een vroege film van Andrei Tarkovsky. De film is een stuk toegankelijker als zijn latere werk en bevat nog niet de lange shots die bij zijn stijl zouden gaan horen. Wel is de film erg fragmentarisch en richt het zich vooral op het drama van de personages. Ivan maakt veel spannende dingen mee, maar daarvan zien we eigenlijk niets. Tot we aan het einde ineens de nasleep van de val van Berlijn te zien krijgen. Ook zijn er maar heel weinig flashbacks naar Ivan's kindertijd. De titel slaat eerder op Ivan's vroege volwassenheid.

De cinematografische kwaliteiten van Tarkovsky waren hier al heel duidelijk. De zwart-wit-opnames met gebruik van schaduw doen denken aan het Duits expressionisme of de Film noir.

Mooi geschoten, maar maakte minder indruk als het latere werk van Tarkovsky.