Opinions

Dit was niet al te best.

Het hoge tempo en de veelvuldig aanwezige en nogal brute actie maken deze film bij vlagen nog wel vermakelijk, maar verder overtuigt hij gewoon niet.

Dit gezegd zijnde is de actie zo verschrikkelijk ver over de top dat iedere vorm van spanning al snel ontbreekt. De rididcule acties waar de hoofdpersonen mee wegkomen zijn echt een brug te ver en eindeloze hoeveelheden mannen in pakken die neergemaaid worden, hoe lang blijft dat nou echt interessant?

Verder wordt in sneltreinvaart een gangsterverhaaltje afgewikkeld waarbij werkelijk geen enkel cliche geschuwd wordt en werkelijk geen enkel karakter boven de middelmaat uitstijgt. Men probeert het nog wel een paar keer maar ook de dieper bedoelde scenes zitten zo vol met cliches en holle frases dat het eerder op de lachspieren werkt.

Nee, sorry. Als het nog een tandje verder over de top was gegaan (zoals Sin City ofzo) dan had het nog kunnen werken, die film wist tenminste van zichzelf wat voor een pulp het was. "Gangster Squad" probeert een toch wel tamelijk serieus gebracht verhaal te koppelen met totaal niet serieus te nemen actie en eindigt zo als een vlees noch vis.

Weinig bijzondere film die lang niet zo snel en hip is als de makers lijken te denken. Er wordt uitdrukkelijk geprobeerd om alles heel erg cool over te laten komen maar dat slaagt maar heel af en toe.

Ik vond de film eigenlijk vooral vervelend..de pogingen tot humor werken eigenlijk grotendeels niet, de karakters zijn enorm eendimensionaal (en Gibson's karakter is enorm onsympathiek), veel van de dialogen zijn saai en uitleggerig, en het plot is zelfs voor dit type film wel erg mager en stupide, waarbij je de "twists" ook nog eens van kilometers afstand aan ziet komen.

De actie kan er dan nog net mee door al is al die slow-motion nou ook niet echt een plus.

Samengevat miste ik eigenlijk vooral de lol. Robert Rodriguez ofzo had met dit gegeven nog wel een aardige film kunnen maken, nu is het toch vooral een nare, cynische vertoning die ik gelukkig morgen weer vergeten ga zijn.

Je vraagt je toch af en toe af waarom men zoveel geld in een film steekt en er dan vervolgens zo slecht over nadenkt en zo weinig aandacht besteedt aan het script (ach, misschien zag het er op papier allemaal beter uit ofzo?). "Ghost in the Shell" is ieder geval een typisch geval van style over substance: het ziet er allemaal mooi uit (al haalt hij het niet bij bijv. Blade Runner) maar verder heeft het allemaal weinig om het lijf (en dan hebben we het niet alleen over het feit dat Scarlett Johansson een groot deel van de film zonder kleding rondloopt).

Vergeleken met het Japanse origineel is het in ieder geval een slap aftreksel - een aantal scenes worden visueel goed nagedaan maar van de diepgang en het complexe verhaal blijft nagenoeg niets over. Het verhaal is ook behoorlijk versimpeld/aangepast tot op het punt dat het eigenlijk volstrekt niet meer weet te boeien en ook de karakters zijn weinig interessant - Scarlett doet haar best maar ook zij weet het verschil niet te maken wat haar casting dan ook nog eens dubbel pijnlijk maakt. Al is dit gewoon geen goede film en was er zonder de controverse waarschijnlijk geen hond naar komen kijken.

En de actie dan? Die is op zich prima, maar er is niet zoveel van aanwezig (de film duurt ook maar anderhalf uur) en je hebt het allemaal al tig keer eerder en beter gezien waarschijnlijk - als je dit vergelijkt met het spektakel in een Marvel of DC films dan zijn die toch van een heel wat hoger niveau qua actie.

Dus nee, weinig mee te beginnen deze film. Slap verhaal, slappe karakters, en niet-onderscheinde actie -> eerste grote sof van dit jaar

Eindelijk uit nieuwsgierigheid dan toch maar eens gekeken, deze langverwachte vervolgfilm waar zoveel over te doen is geweest (alleen de film al niet leuk vinden zou al seksistisch zijn en zo). Een beetje tegen beter weten in, want ik vond "Bridesmaids" en "Spy" allebei tamelijk vreselijk.

Het goede nieuws aan Ghostbusters is dat hij geen moment zo irriteert als "Bridesmaids"...het is geen film waar je continue met plaatsvervangende schaamte naar zit te kijken. Vergeleken met eerdergenoemde films is het zelfs allemaal tamelijke tam en braaf. Een beetje te braaf eigenlijk, want de emotie die deze film is het beste beschrijft is "verveling".

Ik weet niet helemaal zeker wat de makers beoogden, maar dit als komedie beschrijven is de definitie van komedie behoorlijk oprekken, de film is namelijk nauwelijks grappig te noemen (sorry maar grappen ten koste van een aantrekkelijke maar oliedomme man in een feministische film zijn niet slim of ironisch, ze zijn gewoon suf) . En van de actie moet hij het ook al niet hebben, het is allemaal vreselijk houterig en stijf. De nogal beroerde effecten (misschien bewust zo gedaan?) helpen ook al niet echt.

Dus ja, wat blijft er dan over? Niet veel eigenlijk. Verhaal is suf, acteerwerk en dialogen zijn heel matig, chemie tussen de hoofdrolspelers ontbreekt het is allemaal als je in een genereuze bui bent net kijkbaar, maar verwacht niet om echt vermaakt te worden. Ook storend: teveel verwijzingen naar het origineel. Een eerbetoon brengen is prima maar verzin eens iets nieuws zou ik zeggen.

Geslaagde satire op het steeds debieler en hufteriger worden van (een deel van) de samenleving. Deze film herinnert me er ook meteen weer aan waarom ik bijna geen TV meer kijk.

Ik kan me helemaal vinden in de boodschap die hier gebracht wordt, en vind de manier waarop die gebracht wordt ook erg geslaagd. De observaties zijn raak, de grappen zijn geslaagd en de dialogen zijn scherp en intelligent. De film weet zelfs sympathie op te wekken voor de hoofdpersonen die op een gegeven moment toch wel erg ver doorslaan (maar goed, daar is het satire voor).

En dan te bedenken dat deze film geregisseerd is door Mr Floppy

En ja hoor, ik ben er weer ingetrapt. Iedere keer zweer ik nooit meer een Wes Anderson film te kijken, en dan komt er toch weer een nieuwe uit en krijgt hij weer lovende reviews en denk ik: "zal dit dan eindelijk de film zijn die het wel waarmaakt?".

Nou, nee dus. Ik heb echt mijn best gedaan, maar het deed me zoals meestal bij Anderson eigenlijk gewoon helemaal niks. Hij grossiert weer in aparte typetjes en allerlei absurditeit die blijkbaar voor humor door moet gaan, maar grappig of interessant wordt het maar bij vlagen.

Het ene na het andere gekke idee en het ene naar het andere maffe personage passeert de revue, maar het overgrote gedeelte van de acteurs krijgt helemaal niets interessants te doen en is totaal inwisselbaar of overbodig. Eigenlijk sprong alleen Willem Dafoe er een beetje uit, en (dat moet wel gezegd) Ralph Fiennes in een erg fijne rol.

Verder ziet het er allemaal wel erg mooi uit natuurlijk, maar Anderson is zo bezig met de visuele aspecten en met apart/vernieuwend/pretentieus zijn dat er voor enige vorm van gevoel weinig overblijft. Ik vond het een saaie, steriele vertoning.

Conclusie: films van Anderson zullen mijn ding wel nooit worden.

Style over substance.

Ik heb deze film een tijdje het voordeel van de twijfel gegeven, maar wat een lege huls blijkt het uiteindelijk te zijn.

Het ziet er allemaal best mooi uit, met name de massascenes op de feestjes zijn schitterend om te zien, maar dan houdt het ook wel een beetje op. Het combineren van allerlei nieuwe muziek met een historische setting (wat wel werkte in bijv Moulin Rouge) komt hier echter hopeloos geforceerd over.

Lange tijd hoopte ik nog dat het verhaal nog wat verrassends in petto zou hebben, maar ook eindigt in een tamelijke grote anticlimax (van echt schokkende geheimen blijkt geen sprake), en verder is de film gewoon aan de saaie kant.

Met name de karakters zijn zo plat als een dubbeltje en de verteller (Tobey MacGuire) is het meest kleurloze personage dat ik in jaren heb gezien, hij is er letterlijk alleen maar om te observeren en met een onnodige voiceover dingen uit te leggen die allang duidelijk zijn. De dialogen zijn ook al niet om over naar huis te schrijven, ik denk dat er geen scherpe of grappige uitspraak in de hele film zat.

Dus tjsa..als puur visuele belevenis is er nog wel iets voor te zeggen, maar verder vond ik het een zielloze aangelegenheid vol platte karakters, slechte dialogen en matig acteerwerk.

Vrij matige superheldenfilm, die duidelijk een beetje op de Iron Man toer gaat, wat gedeeltelijk nog wel aardig uitpakt. Er zitten een aantal leuke grappen in en een aantal creatieve actiescenes, maar heel erg veel gebeurt er niet.

Het plot en de bad guy zijn slaapverwekkend, en de plichtmatige dialogen over verantwoordelijkheid en trouw helpen ook niet echt. Voeg daar nog een hoog kitsch gehalte en tamelijk neppe CGI en je eindigt met iets dat nog wel te kijken is, maar ook goed overgeslagen kan worden.

Ik heb me anderhalf uur af zitten vragen waar ik nu eigenlijk naar aan het kijken was...goed, de film heeft een paar bloederige verrassingen in petto en is ongeveer een half uur lang spannend, terwijl je je afvraagt wat er allemaal aan de hand is en waar de film naar toe wil.

Dat wordt echter al snel duidelijk (waar de film naar toe gaat is een nihilistische slachtpartij) en dan is er welbeschouwd eigenlijk geen eer aan te behalen: slecht acteerwerk, totaal oninteressante karakters en dialogen waar vaak nauwelijks een touw aan vast te knopen is maken deze film een beproeving om te kijken (ook al duurt hij maar krap anderhalf uur).

Daarnaast is het plot nogal vergezocht en wordt het erg slecht uitgelegd: de "officiële" verklaring dat de band niet neergeschoten mag worden omdat hun dood een ongeluk moet lijken is niet erg sterk en wordt ook niet consequent gevolgd en veel van de acties van de karakters komen compleet uit de lucht vallen. Ik zat er eerlijk gezegd vaak met verbazing naar te kijken.

Ik vond dit al met al een mislukte film.

Onderhoudend maar niet heel bijzonder

Eigenlijk is dit gewoon een variant op een standaard slasherfilm, allen worden de mensen nu eens niet afgemaakt door een monster of een seriemoordenaar, maar door de wilde natuur van Alaska. Dat levert mooie plaatjes op (waaronder een indrukwekkende vliegtuigcrash) en verder wat karakterontwikkeling die (iets) dieper gaat dan normaal.

Maar heel erg memorabel wil het allemaal maar niet worden. Liam Neeson zet een aardige acteerprestatie neer, maar de rest van de cast is niet zo interessant, en uiteindelijk is het allemaal een vrij saaie aangelegenheid.

Uitermate onderhoudende SF-actiekomedie.

Ik moest zeggen dat ik zo van tevoren mijn twijfels had, en de trailer vind ik persoonlijk nogal flauw, maar de film in zijn geheel is prima vermaak: Guardians of the Galaxy biedt een mooie mix tussen actie, spektakel en humor.

Daarbij wordt ook niet geschuwd om eens iets nieuws te proberen, want een SF-film met jaren 70-80 muziek en een hoofdpersoon die gekke dansjes doet, dat zie je niet iedere dag en het had ook helemaal verkeerd uit kunnen pakken.

Maar gelukkig werkt de ongedwongenheid van het geheel (en het feit dat de cast er duidelijk erg veel zin in heeft) erg aanstekelijk en vergeef je de film een enkele flauwiteit om het grootste gedeelte van de humor wel werkt, en omdat de regisseur toch wel goed erin slaagt om af en toe gas terug te nemen en toch wat karakterontwikkeling en emotie in het geheel te verwerken.

Hebben we hier dan te maken met de spirituele opvolger van Star Wars? Nou, dat naar mijn mening nou toch ook weer net niet, daarvoor weet de film toch net niet de juiste epische toon te raken en is het allemaal net een tikkeltje te luchtig. Net geen nieuwe klassieker dus, wel prima zomervermaak