Opinions

Een nogal matige film. Behalve Fern (gespeeld door Frances McDormand) zit er eigenlijk geen enkel personage met enige diepgang in deze film. Ook weinig relevante interactie tussen de diverse personages, al is dat wel wat eigen aan het leven van Fern als nomade. Maar ook Fern zelf is verre van een intrigerend personage. McDormand acteert naar behoren, maar haar personage heeft gewoon niet zo veel te bieden. Hier en daar wel wat interessante scènes of overpeinzingen. Ook de soundtrack en de beelden van de uitgestrekte landschappen zijn niet onaardig, maar gaandeweg kan de film steeds minder boeien. Een teleurstellende Oscarwinnaar, die dan wel weer goed laat zien dat wij geen al te best filmjaar achter de rug hebben.

Onderhoudende thriller, het telkens twintig minuten aftellen zorgt voor veel spanning. Naar het einde toe wordt het echter stukken minder en de ontknoping is helaas vrij slap. Toch zeker de moeite van het kijken waard, maar niet echt een film om nog eens een tweede keer op te zetten. Aardig acteerwerk van Neeson, zeer geschikte acteur voor dit soort rollen.

De oudste film van Kurosawa die ik tot nu toe heb gezien. Een gedegen film over een agent die zijn gestolen pistool probeert te achterhalen. Behoorlijk acteerwerk (met name van Mifune en Shimura) en een degelijk plot, dat echter nergens echt sterk wordt en ook niet lang zal blijven hangen. De scène in het honkbalstadion is met afstand de beste scène van deze film, daarentegen sleept de film ook hier en daar wel wat.

Na Vertigo mijn tweede Hitchcock en deze is mij een stuk beter bevallen.

Het ziet er allemaal zeer goed uit voor die tijd, ook de actiescenes. Het verhaal steekt prima in elkaar, en er zit zelfs redelijk wat humor in. De veilingscène (erg grappig) en de actiescènes met het vliegtuig en op Mount Rushmore waren toch wel de hoogtepunten van de film.

Sterk acteerwerk van Grant, die Thornhill / Kaplan prima neerzette. Ook Saint speelde goed. De film bleef van begin tot eind boeiend, ondanks dat al snel duidelijk werd dat Kaplan eigenlijk niet bestond. Ook weer een paar sterke plottwists, die er voor zorgen dat je ruim twee uur lang geboeid blijft. Absoluut een aanrader!

4,5*

Deze klassieker is inmiddels ruim honderd jaar oud. Vanuit historisch oogpunt wel aardig om deze film eens gezien te hebben, maar het viel mij wel een beetje tegen. Spannend is het niet echt, gaandeweg wordt het zelfs wat langdradig en de speelduur had best korter gemogen. Qua acteerwerk veel overacting, hetgeen nog wel enigszins te verklaren valt omdat het een stomme film betreft. Op visueel gebied niet verkeerd voor een film van deze leeftijd.

Bah. Elk cliché komt in deze film wel aan bod. Daarnaast zijn de hoofdrolspelers ook nog eens ontzettend irritant. Je weet wat je kan verwachten bij een romantische film, maar ik had hier veel meer van verwacht. Het dementie-verhaal was de enige meerwaarde die de film had.

1*

Degelijke film van Hitchcock, vooral door het goede acteerwerk van Ingrid Bergman. Toch heb ik genoeg betere films van hem gezien. Het verhaal vond ik namelijk minder boeiend, mede doordat het erg langzaam op gang komt en op punten wat uitgebreider uitgewerkt had mogen worden. Zo wordt eigenlijk vrij weinig aandacht besteed aan de uiteindelijke plannen van die Nazi-groepering of de eventuele ontmanteling daarvan. Het einde kwam ook enigzins abrupt, al kan men wel raden wat vervolgens met mr. Sebastian zal gebeuren.Hitchcock slaagt er wel weer in enkele mooie en spannende scenes neer te zetten, vooral de scenes in de wijnkelder en de eindscene waren de moeite.

Dat het huwelijk van de twee hoofdpersonages is uitgeblust is al snel duidelijk. Helaas levert dat ook een werkelijk doodsaaie film op. Ik kan hier qua personages, verhaal of dialogen werkelijk niets boeiends uit halen. Hier en daar wat aardige zwart-wit fotografie, maar ik had het eigenlijk al snel gezien en dan is twee uur wel erg lang. Mijn eerste film van Antonioni en als dit maatgevend is voor zijn werk, dan blijft het daar ook bij.

Hoewel het niet echt een compliment is moet ik zeggen dat dit de minst vervelende Fellini is die ik heb gezien. De film lijdt wel aan de gebruikelijke euvels van een Fellini film. Niet al te veel verhaal, laat staan een echt boeiend verhaal, en veel drukdoenerij. Net als in La Strada heeft Fellini zijn vrouw Giulietta Masina in de hoofdrol gecast. Een matige actrice helaas. Toch weet zij, met name tegen het einde van de film, wel enige sympathie voor haar personage op te wekken. Dat is dan ook de reden dat ik deze film beter vind dan de overige drie films die van Fellini heb gezien (8½, La Dolce Vita en La Strada), maar ik houd het nu voor wat betreft zijn films wel voor gezien, want ook aan deze film heb ik weinig plezier beleefd.

Ook bij herziening blijft dit een leuke film binnen het genre. Een degelijk plot en enkele memorabele scènes. Julia Roberts en Hugh Grant acteren prima en zij zetten hun rollen goed neer. Ook leuke bijrollen, die geven de film nog wat extra kleur. Verder een goede soundtrack. When you say nothing at all van Ronan Keating is een nummer dat erg goed bij deze film past.

Een vreselijk lange en vervelende zit. Wel in twee delen gekeken. Meer dan vijf uur lang, maar op nagenoeg geen enkel vlak de moeite waard. Het plot stelt teleur. Bij een dergelijke speelduur verwacht je een goed uitgewerkt verhaal. Het betreft echter een relatief simpele uitwerking van een periode uit de Italiaanse geschiedenis, waarin het communisme/socialisme verheerlijkt wordt en het fascisme wordt neergezet als het ultieme kwaad. Alles nogal oppervlakkig, want echt diep wordt niet ingegaan op de opkomst van het fascisme. Er is verder ook nauwelijks sprake van enige karakterontwikkeling bij de diverse personages. Dan het acteerwerk, dat is over de hele linie ronduit teleurstellend. Van een cast met onder meer DeNiro, Depardieu en Sutherland mag je wel wat verwachten. De Niro en Depardieu zetten geen al te memorabele rollen neer. Sutherland trekt bij werkelijk iedere scène een dusdanig bezeten gezicht dat het al snel niet meer serieus te nemen valt. Enkele bijrollen worden al helemaal niet al te best vertolkt. Bij dit alles komt dan nog de slechte nasynchronisatie. De film bevat veel overbodige scènes, die soms ook moeilijk te plaatsen vallen of kennelijk enkel bedoeld zijn om te choqueren. Enkele voorbeelden: een vrouw doet om onverklaarbare redenen alsof zij blind is, een kat wordt met een riem opgeknoopt en gedood, er vindt een trio plaats tussen de twee hoofdrolspelers en een vrouw die een epileptische aanval krijgt, er wordt rond de anus van een paard gewreven om verse stront te krijgen om in iemands gezicht te smeren. In visueel opzicht degelijk, maar ook niet echt bijzonder. Wel enkele mooie shots van Italiaanse landschappen. Daar heeft Bertolucci dan ook ruim vijf uur de tijd voor. De soundtrack van Morricone was relatief onopvallend. Met de nodige moeite heb ik de film uitgezeten. Niet iets dat ik ooit nog eens zal herbekijken.

Prima film, die mij qua plotomschrijving enigszins aan The Prestige deed denken, maar daar toch behoorlijk van afwijkt. Een goede cast, al vond ik Eisenberg wel iets minder acteren dan de rest. Het plot zit aardig in elkaar, de grote shows die worden neergezet zijn zeer de moeite waard en de film verveelt mede daardoor geen moment. Zeer vlotte film, prima vermaak.

De goocheltrucs zitten best aardig in elkaar en het ziet er allemaal behoorlijk gelikt uit. Qua plot is het echter wat rommelig opgebouwd en kan het ook niet echt boeien. Er is een stevige sterrencast opgetrommeld, maar niemand weet echt uit te blinken. Vermakelijk genoeg voor een enkele kijkbeurt, maar al met al een beduidend minder vervolg.

Het eerste deel in deze reeks was best leuk en origineel, van het tweede deel staat mij weinig meer bij. Na een kleine tien jaar volgt dit derde deel. Helaas valt deze film behoorlijk tegen. De trucs zijn veelal onnavolgbaar en/of ongeloofwaardig. De film wil (mede daardoor) ook nergens spannend of interessant worden. Veel bekende gezichten in de behoorlijk uitgebreide cast. Een interessante rol zit er echter niet tussen, al acteert Rosamund Pike hier best aardig. De deur naar een vierde deel wordt nadrukkelijk open gezet, maar ik zit daar niet echt op te wachten na deze film te hebben gezien.

Degelijke Argentijnse misdaadfilm met vele plotwendingen. Onderhoudend genoeg, maar na het eerste uur wordt het steeds minder sterk. De uiteindelijke clou voelt wat vergezocht en ongeloofwaardig aan. De film kijkt echter van begin tot eind aardig weg, dus toch zeker geen verkeerde film.

Een film die sterk begint, met een sfeervol decor (een oude bioscoop) en goede chemie tussen de hoofdrolspelers, (de jonge) Toto en Alfredo. De sfeervolle muziek van Morricone past goed bij de film. Naarmate de film langer duurt, wordt het echter steeds minder interessant, met onder meer een weinig overtuigende romance. Tegen het eind krabbelt de film wel weer wat op, maar hij kan helaas niet de gehele speelduur lang boeien.