Opinions

Steven Spielberg doktert een ingenieus script uit waarin een stel jongens en meisjes op schattenjacht gaan via holen, spelonken en onderaardse gangen, veel vieze troep en skeletten ontmoeten, af en toe de doodsangst nabij zijn omdat een eeuwenoude eenonige piraat allerlei valstrikken in de reisroute gepast heeft, en natuurlijk ook achtervolgd worden door een stel hedendaagse bandieten die bovendien een vreemd familielid al jarenlang opgesloten hebben omdat die er niet erg lekker uitziet.

The Goonies is dus een film als een strip van Suske en Wiske: knotsgek, vol geweld en met verwijzingen naar situaties van vandaag. Bijvoorbeeld de grootgrondbezitters die een rustig dorpje door hun speculaties willen laten verdwijnen. De kinderen zijn overtuigd de problemen zelf te kunnen klaren, zonder de volwassenen. Meer nog, zelfs de oudere kinderen, de pubers die reeds teveel naar het andere geslacht lonken, worden als sufferds voorgesteld. Ze worden pas tot de ware piratenromantiek toegelaten als ze hun seksuele onvolwassenheid overboord gooien om zich helemaal te wijden aan het avontuur. En toegegeven, zelfs als toeschouwer word je beloond: de geraamten zijn gortig-griezelig en het piratenschip is een juweeltje.

Enige negatieve kritiek vanuit deze hoek moet je dus alleen verwachten op het eerste halfuur van de film: de studie van de piratenkaart, gevonden op vaders zolder, duurt te lang. Een en ander heeft te maken met het feit dat alle helden duidelijk moeten worden voorgesteld aan de kijker.

3.5*

Philippe, rechter die zich nooit kan losmaken van zijn inwonende, geliefde voedster, beslist met drie vrienden, Ugo, chef van een restaurant, Marcello, piloot, en Michel, radiomens, in een oude villa midden in een verlaten tuin enkele winterdagen door te brengen. De veertigers hebben maar één doel : eten. Marcello nodigt tevens drie lichte meisjes uit en de Rubensiaanse onderwijzeres, Andrea, komt zich ook bij hen voegen. Zij, een tikje nymfomane en enorm moederlijk en gulzig, blijft ten dienste van het viertal. Philippe geraakt op haar verliefd en wil haar huwen. Zijn drie gezellen sterven één na één aan hun uitspattingen. Hij overleeft het en laat zich zalig voeden met twee halfronde puddingen die door Andrea opgediend worden.

De acteurs spelen hun rol met een enorme overtuiging. Ze willen slechts vreten en seks bedrijven. De dominante in de film is de enorme, steeds aanwezige angst voor dood en ontbinding, die het viertal aanzuigt in een draaikolk van vertwijfelde excessen. Vreten, drinken, winden lozen, vrijen en je roes uitslapen zijn de enige zinnige bezigheden wanneer je alle illusies in het leven hebt opgegeven. Kan men door het opeenstapelen en tot in een absurd wanhopig ritme opdrijven van deze bezigheden geen zelfmoord plegen?

Ferreri is zijn geloof in de mens, in zijn liefde, in zijn geest maar ook in de materiële genietingen des levens kwijt. Hij smeert de onnoemelijke walg uit over zijn personages. Het thema van 'La Grande Bouffe' beantwoordt het toppunt van consumptierage. Het publiek koopt de reclame en de briljante verpakking (vier vedette-acteurs en een door cinefielen begeerde regisseur).

Wat Gun Crazy onderscheidt, is de inventieve regie van Joseph H. Lewis. Hij maakt gebruik van indrukwekkende lange shots en meeslepende point-of-view-sequenties tijdens de overvallen, waardoor de kijker zich nauw betrokken voelt bij de actie. De chemie tussen Dall en Cummins draagt bij aan de geloofwaardigheid van het onconventionele liefdesverhaal, terwijl de film ook thema's van obsessie en de destructieve kracht van verlangen verkent.

De film wordt verder versterkt door een strakke, pulserende soundtrack en scherpe dialogen die typerend zijn voor het film noir-genre. Gun Crazy is een beklijvende en visueel aantrekkelijke film die een blijvende indruk achterlaat in de wereld van klassieke cinema noir.

Altijd fijn om dergelijke pareltjes toevallig te ontdekken via lijstjes op MovieMeter.

4.0*