Opinions

Zonder verwachtingen begon ik naar Okuribito te kijken. Het is een bijzondere film die vele snaren weet te raken, letterlijk en figuurlijk. Het heeft niet alleen een droevig, diepgaand en filosofisch kantje maar kan bij momenten ook gepast komisch uit de hoek komen waardoor de film niet helemaal bedwelmt wordt onder de tranen. De cello-stukken, de final touch, maken het helemaal af. Die soundtrack blijft echt nazinderen. Ik heb zelden een film gezien met zo'n goede balans.

Daigo Kobayasi is een cellist die op zoek moet gaan naar een nieuwe baan nadat zijn orkest ermee kapt. Hij besluit met zijn vrouw naar zijn geboorteplaats terug te keren. Daar ziet hij een aanbieding 'Departures' en dacht hiermee iets te vinden in de branche van een reisbureau. Hij belandt echter bij een begrafenisondernemer (er had 'Departed' moeten staan).

Masahiro Motoki acteert fantastisch. Hij brengt de veelzijdige emoties goed door aan de kijker. Ik heb echt moeten lachen bij de opnames en de eerste kennismaking van zijn job. In het eindslot bewijst hij andermaal zijn ijzersterk acteerwerk op serieus vlak. De filosofische monologen van de poortwachter en van de weduwnaar Tsutomo Yamazaki die Daigo opleidt, kunnen je echt een krop in de keel bezorgen.

4,5*

Shindô's beheersing van zwart-wit cinematografie is verbluffend. Elk frame lijkt doordrenkt te zijn met symboliek en diepgaande visuele betekenis. De scherpe contrasten tussen licht en schaduw weerspiegelen niet alleen de fysieke omgeving, maar ook de morele dilemma's waarmee de personages worden geconfronteerd. De donkere silhouetten van het hoge riet, samen met de schimmige nachtscènes, dragen bij aan de algemene spanning en mysterie van de film.

De personages worden subliem neergezet door de cast, met name de moeder en de schoondochter. Hun acteerprestaties brengen de complexiteit van hun relaties en emoties tot leven, wat essentieel is voor het succes van het verhaal. De afwezigheid van mannen in de film, die op het slagveld zijn achtergebleven, legt de nadruk op de kracht en de kwetsbaarheid van de vrouwelijke personages.

Onibaba gaat echter verder dan alleen visuele pracht. Het onderzoekt diepgaand thema's zoals hebzucht, overleving, schuld en de impact van oorlog op de menselijke psyche. De spanning wordt geleidelijk opgebouwd, culminerend in een indrukwekkende en emotioneel geladen climax die de kijker met een overweldigend gevoel van reflectie achterlaat.

Kaneto Shindô's Onibaba is een tijdloos meesterwerk dat zijn publiek niet alleen visueel betovert, maar ook emotioneel raakt. De prachtige zwart-wit beelden en geweldige contrasten creëren een unieke sfeer die lang in het geheugen van de kijker blijft hangen. Een must-see voor liefhebbers van cinematografisch vakmanschap en diepgaande verhalen.

Dat de naam Guillermo del Toro opzichtig wordt vermeld als producent van deze film van de toen onbekende Juan Antonio Bayona mag niet als een marketingtruc worden weggehoond. De wonderboy van de Spaanse fantasy heeft in de debuterende regisseur een authentiek talent ontdekt. Bayona's film schrijft zich onopvallend in de traditie van spookhuisverhalen in, maar vouwt gaandeweg open tot een meesterlijke combinatie van psychologische studie en pure fantasy.

We trappen af met een Sixth Sense-gevoel wanneer Simon geheel onverwacht verdwijnt en zijn moeder middelen zoekt om de jongen terug te vinden, schuiven we op richting The Others. Zeker wanneer een mysterieuze sociaal werkster zonder zinvolle aanleiding haar diensten in het huis komt aanbieden. Ondanks deze voorspelbare referenties slaagt Bayona erin een geheel eigen stempel te drukken. Hij zweert overdreven special effects en agressieve schrikeffecten af, maar creëert tegelijk een sfeer die overdadiger en explicieter fantasy is dan de gestileerde soberheid van de genoemde voorbeelden. De regisseur toont zich een meester in het opbouwen van spanning, getuige onder meer de scène waarin beroep wordt gedaan op een medium dat, gevolgd door infraroodcamera's, door het huis dwaalt en met geesten in contact treedt.

Bayona geeft nauwelijks hints om erop te wijzen of hij nu sympathiseert met de hysterische moeder die bereid is in geesten te geloven om haar zoon terug te vinden, dan wel met de meer realistische vader die zijn vrouw tracht te overtuigen dat men de moed moet opbrengen om voort te leven. Dat evenwicht maakt van El Orfanato bijzonder boeiende en adembenemende cinema, die bedwelmt met zijn wondermooie en lichtjes surreële beeldtaal, maar tegelijk van ene gewichtige ernst getuigt wanneer hij vertelt over het verwerken van een groot verlies. Na de intense en grimmige ontknoping van het mysterie klinkt de sentimentele epiloog dan ook een klein beetje vals, maar na 100 minuten integere en welafgewogen emoties nemen we deze softe er zonder morren bij.

4,0*

Aangezien ik al drie keer in Brazilië ben geweest, waaronder twee keer in Rio de Janeiro, heb ik een zwak voor de Braziliaanse film. Nu is het de beurt aan Orfeu Negro. Als je toekomt in Rio merk je al snel dat er een grote kloof bestaat tussen rijk en arm. Eerst rijd je voorbij de ontelbare favela's om uiteindelijk in de toeristische binnenstad te belanden. Buiten Rio is er de prachtige natuur waarbij we de Corcovado en het Jezusbeeld in de achtergrond soms zien verschijnen.

Volgens de Griekse mythologie is Orpheus de god van muziek. Als hij speelt en zingt, raakt zelfs de natuur ontroerd. Hij trouwt met de beeldschone nimf Eurydice, die kort na het huwelijk door een slang wordt gebeten en sterft. De ontroostbare Orpheus gaat naar de onderwereld om haar terug te halen. Hades is zo onder de indruk van zijn liefde dat hij Eurydice meegeeft op één voorwaarde : onderweg naar de bovenwereld mag hij niet omkijken. Orpheus kan zich niet bedwingen en zijn grote geliefde verdwijnt voorgoed.

Muziek, die ononderbroken wordt gespeeld doorheen de film, en carnaval zijn twee universele buffers voor de conflicten omtrent de sociale ongelijkheid en etnische kwesties. Zowel de rijken, de armen en de natuur leven in harmonie.

De tramconducteur Orpheus is verloofd met Mira maar wordt verliefd op een jonge, verlegen vrouw die net is aangekomen in Rio. Als snel komt de dood voorbij in de vorm van een carnavalsmasker en de mythe gaat van start. Verschillende elementen staan symbool voor de mythologische locaties en figuren. Zo is de dodenrivier een opwaaiende rivier van confetti en de veerman een nachtwaker.

3,5*