MovieMeter top 1000 project - Editie 2017

Ik kan er geen touw aan vastknopen. Wat hebben Bambi en Sneeuwwitje met deze discussie te maken?

Er zijn genoeg oude films die ook stilistisch onovertroffen blijven en/of waar de experimentatiedrang nog steeds aanstekelijk werkt.

zag toevallig begin deze maand Rendez-vous de Juillet (1949) en daarin kun je zien hoe hard jongeren na wo2 al konden gaan! juist de jaren50 waren helemaal rock-n-roll met 'rebels' en 'angry young men' enzo

hoe meer je ziet, hoe meer je ook weer leert

Ja dat weet ik ook niet, maar dat zijn nu unieke tijdsdocumenten.

Zij hebben geen invloed op mijn stem, maar als de film weinig negatieve reacties bij anderen zou oproepen, had ik hem waarschijnlijk niet zo goed gevonden doordat de film dan waarschijnlijk meer conventioneel was geweest. Edit: wat Onderhond dus zegt. [/quote]

Ja, dat is wel een begrijpelijke reactie. Ik las het wat anders. Bedankt voor de toelichting.

Dat is allemaal waar. Ik zie ook niet specifiek een kritiek op die werelden in die films. Refn zelf heeft geloof ik in interviews voor The Neon Demon gezegd dat hij het eens is met de stelling "Beauty is everything". Dat geloof ik in zekere zin ook wel als ik zijn films zie. Je zult me dan ook niet horen zeggen dat hij (of Korine) niet zijn visie heeft vervult. Het is meer dat er weinig heft in zit. Een film werkt voor mij op meerdere lagen. De schoonheid van de visuals is een laag, maar ik zie ook dingen verbeeld worden. Dit hoeft niet altijd een duidelijk verhaal te hebben, of diepgang zo je wilt, maar iets wat me weet mee te trekken. Tenzij de stijl zo sterk is dat ik gehypnotiseerd raak, wat vaker in experimentele shorts gebeurt dan in lange speelfilms.

Wat The Neon Demon en Spring Breakers voor mij gemeen hadden is dat ik eerst aangetrokken werd door de stijl (ik zei het al eerder: ik had echt zin in The Neon Demon vooraf), maar na de eerste indruk begon me te veel aan de verbeelding (de vertelling zo je wilt) te storen. Bij The Neon Demon werd het me allemaal wat te plat; Refn is altijd al slecht geweest met symboliek (wat hij wel degelijk probeert, hij wil echt wel iets vertellen) en hij overspeelt hier echt vaak zijn hand. Had hij iets meer gevoel voor humor gehad dan was ik waarschijnlijk veel enthousiaster geweest. Een gestoord komische rand had er goed gepast.

Bij Spring Breakers is het meer dat het snel in herhaling valt. Het is voelde aan als een short die moeite moet doen om langer dan een uur te duren, met veel flashbacks en onnatuurlijk aandoende slow-motions. Als de meisjes iets meer karakter hadden gehad, ze iets meer stijl (buiten de bikini) of eigenheid hadden had het al veel gescheeld. In plaats daarvan komt Korine niet verder dan wat wel degelijk op kritiek in plaats van objectief commentaar lijkt ("Look at my shit!").

Maar goed, ik wil dit topic ook niet in negativiteit doen vervallen. De reden dat deze twee films steeds naar boven komen bij mij is ook omdat ze gewoon meer dan anderen genoemd worden. The Neon Demon is waarschijnlijk de meest genoemde film in dit hele topic.

de meeste mensen schatten tango hoger in dan werckmeister... meeste stemmen winnen dan toch weer

Toch nog twee andere films die ik niet gezien heb en over het hoofd zag: La Notte en Werckmeister. Die laatste heb ik recent nog op dvd gehaald. Ik weet niet of daar voor mijn vakantie nog aan toe kom, maar hopelijk snel daarna.

Bambi vond ik juist een experimentele film, nog steeds unieker dan heel veel films die nu uitkomen. Om over Jeanne d'Arc maar te zwijgen. Maar zelfs een Birth of a Nation, alleen leidde dat experimenteren tot wat de hedendaagse film is en is zodanig gemeengoed dat het niet meer opvalt.

De samenleving is liberaler, maar de filmwereld van nu is veel preutser en minder uitdagend dan vroeger. Zoals beavis al zei, films als Salò of Fight for your Life zouden echt niet meer kunnen tegenwoordig en functioneel bloot is al helemaal taboe.

Dat lijkt me ook weer niet waar. Er kan nog steeds ontzettend veel, vooral in de minder commerciële hoek worden genoeg bizarre films gemaakt, maar ook grote films hebben nu toch vaak juist meer bloot en bruut geweld (bijvoorbeeld) dan vroeger?

Daarnaast is de sameleving maar in beperkte gebieden liberaler geworden. Neem een verdeeld land als de VS, of een land als Thailand waar ontzettend veel filmcensuur is.

Ja, maar dat is jaren '70 en ook toen taboe hoor.

Gelukkig maar als er nooit meer een Salo wordt gemaakt.

Ik heb Salò hier nog steeds in cellofaan liggen. Verwacht toch wel een meesterwerkje (wat wil je ook met Pasolini).

Maar films als The Lion King, Singin in The Rain en Forrest Gump zijn explosief gestegen ten opzichte van 2015. En nog wat andere klassiekers ook. Het is een beetje een jojo effect .

JM wenst geen gezeur meer over The Lion King.

Die hoort te stijgen. Dat je het even weet, OH.

De lijst op ICM is overigens bij: MovieMeter Top 1000 - 2017

p.s. Heel blij met American Honey (had ik ook hoog), maar hoewel ik The Neon Demon goed vond, hoort die daar wat mij betreft echt niet boven te staan.

Je kan veel van AHX en Jagten zeggen, maar drammerig en plat wil ik beide films niet noemen. Ik zou ze zeker een keer opzetten. Kan nooit tegenvallen .

American Honey op 72.

Waar is de rest van Arnold's oeuvre eigenlijk?

Grootste ontbrekende regisseur wat mij betreft is net als in eerdere edities Nagisa Ôshima. Verdient toch echt wel een plekje in een lijst van 1000 titels.

'Drammerig en plat' vind ik anders een treffende omschrijving voor Jagten hoor.

Helemaal mee eens John Milton. Ik bedoel, in 2015 stond The Lion King 245ste... Cultuurbarbaren .

Naomi Kawase heeft er in ieder geval 3 (en wat mij betreft mag 75% van haar oeuvre zo de lijst in). Ook Akerman is langsgekomen.

Maar ik ben bang dat het zeker niet in evenwicht is inderdaad.

Kathryn Bigelow en Sofia Coppola. Maar het is inderdaad een 'mannelijke lijst'.

Zijn oeuvre als geheel moet er zeker in, maar bij het kiezen van individuele films blijkt het toch vaak lastiger... ik heb Natsu no Imoto vrij hoog in mijn lijst, maar de meeste anderen vallen dan weer net buiten mijn top500... en met zoveel interessante titels om te kiezen, pikken we er waarschijnlijk allemaal net even een andere uit... opzich wel jammer inderdaad, maar sommige regisseurs hebben dat een beetje, de Indiase Ray bijvoorbeeld ook.

Klein verschil van mening. Dat kan .

Welke vrouwelijke regisseurs hebben we in de toplijst? kopieer en vul aan?

- Naomi Kawase

- Chantal Akerman

- Kathryn Bigelow

- Sofia Coppola

- Lynne Ramsay

Klopt. Z'n oeuvre als geheel sla ik ook hoger aan dan de individuele films. Heb er 3 in de bovenste helft van mijn lijst, maar de titel die jij noemt zit daar dan weer niet bij. Denk ook dat de meeste mensen die al de moeite nemen zijn oeuvre te doorlopen er inderdaad verschillende favorieten eruit pikken.

Jammer, maar nu is hij in ieder geval even langsgekomen.

- Naomi Kawase

- Chantal Akerman

- Kathryn Bigelow

- Sofia Coppola

- Lynne Ramsay

- Claire Denis

- Lucile Hadzihalilovic

- Naomi Kawase

- Chantal Akerman

- Kathryn Bigelow

- Sofia Coppola

- Lynne Ramsay

- Claire Denis

- Lucile Hadzihalilovic

- Agnès Varda

- Fien Troch

- Maren Ade

- Larisa Shepitko

- Susanne Bier

Bij

Before Sunrise weer iets gestegen. Ik mag graag denken dat ik daar iets aan bijgedragen heb. Persoonlijk wilde ik ze niet uit elkaar rukken en heb ik ze als een trilogie ingediend op plek 26, 27 en 28. Hoe hebben jullie dat gedaan?