The Deadly Spawn (1983)

Soms vraag je je af of er iets mooiers op deze wereld bestaat dan zo'n rasechte, cheesy jaren '80 horror B-film. Meestal wel. Maar soms kom je een film tegen als The Deadly Spawn. Want wat is er nu heerlijker dan zo'n uit de kluiten gewassen driekoppige Critter met een rij of vier aan vlijmscherpe tanden in elke bek, die met veel genoegen in de met rode siroop- gevulde papier-maché hoofden hapt. Het ultieme monster voor de ultieme monsterfilm. Na de typische monsterfilm- openingsscène, komen we terecht in een typische monsterfilm- locatie; een groot, oud huis op het platteland. Met zo'n donkere, smerige en vochtige kelder, waar onze titelheld met haar kroost geduldig wacht tot lunch beneden komt lopen. En ook de rest van de The Deadly Spawn gaat volgens het bekende boekje, maar de amusementswaarde blijft gelukkig erg hoog. Wel valt op dat de makers voor bepaalde scènes erg de tijd nemen, vaak meer dan nodig is. Maar de vermakelijke manier waarop elke scène wordt ingelost en onze buitenaardse vriend zijn tanden laat zien maakt veel goed. Neem alleen al de zeer passende en prachtig uitgevoerde slotscène van de film, dat is er eentje om in te lijsten. Maar de hele film verdient eigenlijk wel een lijstje. 4 sterren.

Erg suf. The Deadly Spawn? Eerder The Missed Chance. Deze film had zo leuk kunnen zijn en vervolgens wordt er geen enkele kans door de makers benut. In principe klopt de opzet voor wat camp namelijk helemaal. Leuke poster, lollige aliens, een uitermate simpel verhaal en weinig grenzen. Het had zomaar een toppertje kunnen zijn. Dat is het alleen niet. De aliens zien er leuk uit maar eenmaal deze in beeld komen zien ze er een stuk belachelijker uit. Toch komt het vanuit deze beestjes dat de film nog enige vorm van charme kan dragen want hoe ze bewegen is verder aardig ridicuul. Het is dan ook vooral de look. Eeuwig zonde dus dat we ze de helft van de tijd in een of ander pikkedonker riool te zien krijgen. Acteerwerk is brak en kwalitatief valt er altijd wel wat op aan te merken. Toch is het uiteindelijk vooral hoe serieus de film zichzelf neemt die al het plezier integraal van kant maakt. Nergens fun te bekennen, want de film duurt en duurt maar. Er is nauwelijks ruimte om het ook echt leuk te vinden, want tegen de tijd dat de film echt kan beginnen lopen de credits over het scherm. Letterlijk dan. Eenmaal dan eindelijk de gigant bovendrijft knipt de film naar de aftiteling. Het had qua cijfer nog wat hoger kunnen eindigen, maar die kans werd misgelopen door een aardig saaie finale met een weinig bevredigende match. Ik kan de foutheid er eigenlijk niet van inzien, voor mij is het gewoon de zoveelste variant op trash die zichzelf maar al te bijzonder vind. Komedie is nauwelijks te bekennen, maar ook de andere elementen slaan gewoon niet aan. Ik zie dan ook echt niet waarom ik het hoger zou moeten beoordelen.

Een low budget cult horror movie die me erg vermaakt heeft. De productie liep alvast niet van een leien dakje omdat er spanningen waren tussen regisseur Douglas McKeown aan de ene kant, en producer Ted A. Bohus en special effects man John Dods aan de andere kant. McKeown heeft in elk geval met de middelen die hij ter beschikking had prima werk geleverd. John Dods heeft op zijn beurt een prima monster aangeleverd (dat herinnert aan A Little Shop of Horrors) en verder enkele visueel mooie scenes al zit het niet altijd goed met het tempo/time framing. Maar dat gepruts van Dods na het ontslag van de regisseur doet gelukkig geen afbreuk aan het kijkplezier. De productie wordt dan zeker geholpen door goeie acteerprestaties met echt een geweldige prestatie ook van de jonge Charles Hildebrant. Het is een film met een leuk narratief (soms wat gehaspeld door de warrige productie), goeie dialogen, fijne settings, gore en een topmonster. De scene met de vegetarische lunch is dan ook nog werkelijk onvergetelijk en hilarisch. Een film die zeker niet perfect is, maar het doet geen spatje af aan het kijkplezier wat voor mij dan altijd doorweegt in een beoordeling.