Ironweed (1987)

Goeie film waarin een man en een vrouw elkaar al jaren bijstaan in het zwerversbestaan. De film speelt zich af tijdens de grote depressie en is ook redelijk deprimerend van toon. Wat langdradig, maar dit wordt goedgemaakt door genoeg mooie en ook wel ontroerende momenten. Bovendien zijn Jack Nicholson en Meryl Streep beiden erg sterk hier.

Jack Nicholson en Meryl Streep in een film. Welke filmliefhebber wil dit niet zien vraag ik me af? Babenco is een regisseur die vooral gekend is om personages aan de rand van de afgrond te portretteren. Ditmaal twee alcoholverslaafde daklozen in de persoon van Francis Phelan en Helen Archer. Beiden leven een mensonterend bestaan in de straten van Albany eind jaren 30. De vraag die je je moet stellen is : wat ligt aan de basis van hun ellende? De film vraagt om begrip en medeleven voor beiden en slaagt erin om hen menselijk te maken, want van daklozen bestaat de familienaam niet meer, en ze lijken geen verleden te hebben, of laat ik zeggen, een verleden dat ze liever vergeten. Nicholson en Streep zetten misschien niet de rol van hun carrière neer, maar ze weten wel hoe ze het publiek moeten bespelen. De scène waarin Helen een liedje moet zingen in een pub is geweldig gebracht; ook de scène waarin Francis even herenigd wordt met het gezin die hij jaren terug in de steek liet was erg ontroerend. Je ziet mensen die zoeken naar waardigheid. Van Babenco krijg je vooral pessimisme en melodrama met wat magisch-realisme en een zonnestraaltje, maar hoe anders kun je een dergelijk onderwerp eerlijk behandelen? Sterke film in ieder geval.