De Zee Die Denkt (2000)

Hiermee sluit ik dan alweer mijn korte Nederlandse arthouse tweedaagse af. Qua concept deed de film me het meest aan Pi denken. Een idee dat het hoofdpersoon tot waanzin drijft, visueel vormgegeven. Tot zover de vergelijking dan. Waar Pi een poëtisch gegeven als wetenschap probeert te vermommen, probeert deze film een poëtisch gegeven als filosofie te verkopen. De film slaagt daar barslecht in. In plaats van de waanzin van de schrijver gaat de meeste aandacht naar het idee. Dit idee is echter zo falend en banaal dat al snel alle rek uit de film is en het een tergend langzame zit geneuzel wordt. De spreker verdrinkt in een spervuur van literaire illusies, coole oneliners en slechte analogen waardoor de onzin zich steeds verder blijft opstapelen. De hele theorie is gebaseerd op één basisidee, maar wanneer dit al faalt valt er verder niks interessants meer te rapen. Visueel zitten er enkele (een paar) mooie shots in, de rest is jammer genoeg, hoewel soms grappig bedacht, erg erg lelijk. Daarnaast lijkt er ook compleet geen aandacht besteed aan de editing, wat de film alleen maar verder verlelijkt. De grootste illusie in deze film is de als filosofie vermomde monoloog, die veel te prominent is doorheen de gehele film. Resten enkele aardig tot mooie shots, en verder veel miserie. 1*

Pretentieus en niksig geneuzel. Vroegtijdig afgezet. 0,5*

Pfff deze week op HollandDoc in het kader van een soort brein-week. Naar aanleiding van de beschrijvingen in de gids en op MovieMeter dacht ik een fijne brainfuck van bijna twee uur te krijgen. Maar dit me meer denken aan een schrijver zonder inspiratie die een boek schrijft over een schrijver zonder inspiratie.