Opinions

Aangezien ik toch wel enigszins gecharmeerd was door de 2de helft van Odishon en ik ergens had gelezen dat dit één van miike's visueel sterkere films is, besloot ik om me hier ook maar eens aan te wagen.

En genoten heb ik zeker. Visueel erg sterke film met magnifieke decors en sets (eetzaal, bureau van de gevangenisdirecteur) die erg surrealistisch aandeden en vaak leek het of ik naar een toneelstuk aan het kijken was (hierboven werd er dan ook terecht naar Dogville verwezen denk ik). Het gele tintje dat ons de gehele film achtervolgde was voor mij ook een zeer geslaagd concept.

De absurde sfeer kon me de gehele film ook erg bekoren en droeg mooi bij aan het totaalpakket. Inspecteurs die een kamer binnengaan door het raam met de dromerige buitenmuur, een piramide en een spaceshuttle, lichtstralen die dwars door het hart gaan. Zeer mooi.

Een creatieve en (toch wel een beetje) poëtische film met veel aandacht voor het visuele. Dat willen we meer zien. Een welverdiende 4.5*

Iemand een suggestie voor mijn volgende Miike?

Prachtige film, maar net niet het niveau van Reconstruction

Boe daagt opnieuw de kijker uit met een voice-over die je niet alleen aanspreekt, maar ook rechtstreeks in het hele gebeuren wil betrekken. Verhaaltechnisch is hij (net als Reconstruction) erg vernieuwend en op die manier gaf het een uniek sfeertje aan de film die erg aan Godard deed denken. Het surrealisme droeg ook erg bij aan de sfeer en dit soort situaties liggen me wel. Hoe absurder het hele gebeuren, hoe harder het me soms raakt (de link me Eternal Sunshine of the Spotless Mind is dan ook zeer snel gemaakt).

Visueel vond ik hem minder dan Reconstuction, maar zeker niet slecht. De belichting vond ik bijv. werkerlijk schiterrend (in het bos, de scène aan het water...).

Weer een mooie film van Boe en ik kan niet wachten op het verdere werk van deze, toch wel enigszins, "aparte" regisseur.

1ste Toyoda en zeker niet teleurgesteld.

In het eerste deel krijgen we zeker een paar mooie en creatieve shots te zien, gecombineerd met de toch wel interessante verhalen over opgroeien, dromen en realiteit begeleid door een aangename soundtrack die ik toch wel zeer passend vond voor deze film.

Op het einde schakelen we nog een versnelling hoger en van de laatste scènes heb ik (net als velen onder jullie) met de volle teugen genoten. Prachtig eindshot. Ook de scène waar Aoki zo'n 18 uur op het dak staat is prachtig. Verder ben ik ook erg te spreken over de decors. De muren, toilethokjes en lokalen volspuiten met zwarte grafitti was een zeer goed idee en leverde erg mooie beelden en een grauwe sfeer die de film erg van pas kwam.

Mooi drama dat me zeer zeker doel verlangen naar verder werk van deze frisse regisseur.

De reden waarom deze film werd onthaald met boegeroep wordt na het bekijken erg duidelijk. Ondanks dat de film al 50 jaar bestaat in hij verhaaltechnisch nog steeds erg experimenteel en moet bijgevolg toen als een schok zijn aangekomen. Dit is echter geen probleem voor de film, sterker nog het is net zijn kracht. Het zijn de personages die het verhaal leiden en zijn ze niet ( zoals vaak bij klassieke verhaalstructuren ) ondergeschikt aan het verhaal. De psychologische en emotionele ontwikkelingen vormen zo de kern van het verhaal en zien we een mooie evolutie van verdriet naar schuld, van vervreemding (zoals vaak een thema bij Antonioni) naar bevrijding.

Daar bovenop biedt Antonioni ons een resem van gestileerde shots aan die hij m.i. in zijn volgende films ( La Notte en L'Eclisse ) nog zal verbeteren. Alleen al de beelden van een geweldige Monica Vitti die verdrietig in de verte staat te kijken terwijl de wind haar haar prachtig wegblaast is fenomenaal. Verder wordt er mooi en onderhouden geacteerd met als enig minpuntje de kusscènes die in die tijd nog niet echt op punt stonden, op dit vlak was de film zijn tijd dan nog niet vooruit.

Sterk begin, middelmatig einde, maar een zwak middengedeelte.

De eerste 30min vond ik uiterst genietbaar. Vooraf was ik een beetje bang dat het iets te veel beelden van mooie dingen gingen zijn ipv mooie beelden op zichzelf. Dit was in het begin zeker niet het geval. Hoewel het geen overdonderende shots bevat, is de cinematografie goed genoeg en voert het zijn job met verve uit. De 'Kecak'-scène verdient een speciale vermelding, erg mooi.

Na ruwweg een halfuurtje verandert de toon en verdwijnen de shots die de natuurlijke en culturele pracht van onze aarde vastleggen. Eerst krijgen we versnelde beelden van menselijke activiteit en industrie (lopende banden, fabrieken, (mensen)verkeer, enz), erg gelijkend op de shots in koyaanisqatsi. Persoonlijk spraken deze shots me helemaal niet aan en vele waren ook gewoon lelijk. Ik denk dat de maker hier eerder een politiek punt wou maken en dit gaat (voor mij) ten koste van de beleving. Hierna volgt een sequentie (met al even lelijke en saaie shots) waarin armoede en menselijk lijden centraal staan. Natuurlijk vindt ik dit allemaal erg betreurenswaardige zaken, maar het kwam mij allemaal iets te pedant over, alsof men wou dat ik me slecht zou voelen. Dit had een beetje een averechts effect en gecombineerd met de zwakke esthetiek van de beelden maakte dit deel een erg slechte beurt (zelfs de prachtige muziek van Dead Can Dance bij dit segment kon het helaas niet redden)

De film krikt naar het einde toe zijn niveau terug wat op, maar weet nooit terug de glorie van de eerste 30min te bereiken. We gaan hier ook een beetje full circle door een link te maken met een vervolg van bepaalde beelden uit het begin, maar erg veel voegt dit niet toe.

Algemeen gezien had ik op zich geen problemen met het gebrek aan eenheid tussen de beelden. Soms kan je heel even een thema ontwaren of zit er een kleine rode draad tussen enkele shots, maar vaak reis je de wereld rond in 1min zonder echt door te hebben wat deze beelden aan elkaar linkt. Dit is ook een beetje het geval bij Koyaanisqatsi, maar daar heb je de muziek die er één geheel van weet te maken. Bij deze film verandert de muziek erg vaak en daardoor mist het zijn kracht. Op deze manier wordt de film ook meer een collage van beelden zonder een narratief.

Hiervoor had ik enkel wat recentere Hou's gezien en vooral visueel is er toch een verschil. Tempo blijft traag en de camera statisch, maar hoewel er in deze film ook nog mooi gekadreerd wordt, weet hij zijn shots en scenes in zijn recenter werk toch dat tikkeltje meer te geven.

Zoals hier al meerdere keren werd aangegeven is het verhaal soms wat moeilijk te volgen. Dit komt mede door de vele personages en hun relaties met anderen die niet altijd even duidelijk zijn. Ook de soms nogal vreemde narratieve sprongen maken het niet altijd even gemakkelijk. Verder denk ik wel niet dat het erg noodzakelijk is over een heleboel achtergrondkennis te beschikken omtrent de Taiwanese geschiedenis.

Tot slot vond ik de film qua stijl veel weg hebben van de films van Ozu, meer zelfs dan Kohi Jiko, wat een eerbetoon was aan deze regisseur.

De nachtscènes in deze film zijn erg indrukwekkend, bij wijlen een adembenemende cinematografie en de belichting met die gigantische spots vanop die wagen is vaak prachtig. Ceylan weet dit te combineren met een sterk script wat de film steeds interessant houdt. Wanneer de nacht over is zakt het niveau helaas een beetje op alle fronten. Hoogtepunten zijn het openingsshot en de scène waar De prachtige dochter thee rondbrengt en bij iedereen voor een soort van ontroering en loutering zorgt.

1ste Tsai Ming-Liang en zeker niet teleurstellend.

Ook al zou je dit kunnen omschrijven als een tergend trage film, ging hij bij mij toch erg snel vooruit en zat ik nooit verveeld te kijken. De shots zijn inderdaad land, maar ze zijn wel mooi en dan is dit verre van een probleem. Je krijgt de tijd om je volledig in het shot te verdiepen en de kans om erin op te gaan. De scéne met de manke achter het doek zal me zeker nog een tijdje bijblijven.

Verder vond ik de film bij wijlen erg humoristisch, ondanks dat de humor m.i. redelijk apart is voor een film. De volledige scène (in dit geval is shot correcter) is vaak gewoon de "grap", een situatie wordt gedurende minuten opgebouwd waarin een aparte sfeer wordt gecreëerd en uiteindelijk is dit in zo'n vergevorderd stadium dat het gewoon grappig wordt (ik denk vooral aan de toiletscéne en irritant meisje dat haar schoen verliest).

Ik lees hierboven dat dat de acteurs van Dragon Inn mee in de zaal zaten, hier was ik tijdens het kijken niet van op de hoogte. Ik ben zeker dat dit bij het herzien een extra (emotionele, nostalgische) dimensie zal geven aan deze prachtige film.

Voorlopig minste Kar Wai Wong die ik zag.

Waar ik in zijn andere films de gehele tijd weet te genieten van het visuele aspect van zijn films, schiet deze toch wel een groot deel tekort. Vooral het eerste gedeelte lag me niet echt, visueel niet geweldig en ook het verhaaltje kon me niet aanspreken. Kaneshiro's rol in Fallen Angels was een stuk interessanter.

Het tweede deel vond ik een stuk aangenamer om te kijken. Veel spiegels zoals we ze wel vaker zien bij Kar Wai Wong, al vond ik ze hier minder goed uitgewerkt dan in z'n andere films. De belichting vond ik ook een serieuze verbetering tegenover het 1ste deel. Bij momenten vond ik hem ook best wel grappig, Wanneer Tony Leung tegen zijn stuk zeep en handdoek begint te praten, kon er wel een lachje vanaf. De muziek mocht wel wat beter zijn, na een tijdje was ik California Dreaming wel beu gehoord.

Mocht dit mijn 1ste Kar Wai Wong geweest zijn dan was hij me waarschijnlijk positiever bevallen, maar na Fa Yeung Nin Wa, 2046 en Fallen Angels valt deze toch wel een stuk lichter uit.

Zeer Mooi, mijn 4de Zhang Yimou heeft me zeker niet teleurgesteld. Na vier films van deze regisseur kan ik alleen maar stellen dat hij erg bekwaam is in zijn vak. Shanghai Triad en Huozhe liggen alvast in de wachtkamer.

Nadat ik gisteren Ju Dou zag, valt vooral op dat deze film meer "af" is. Daarmee bedoel ik dat hij professioneler overkomt met een zorgvuldigere keuze aan shots en een strakkere editing. Hoewel ik deze dan wel onderhoudender vond, had Ju Dou meer uitschieters, vandaar dat ik ze beide eenzelfde score toeken.

Ook hier zien we weer hoe traditie en (familie)geschiedenis de personages en aldus ook de loop van de film bepalen. Autoriteiten die niet in vraag staan en als een dictatoriaal heerser het volk (in dit geval onze vrouwen) in bedwang houdt. Mooi ook om te zien hoe deze film onderstreept dat polygamie nu eenmaal niet werkt en hopeloos achterhaald is (voor alle duidelijkheid is mijn opvatting hieromtrent geen religieuze/conservatieve houding, maar polygamie is nu gewoon gedoemd om te falen vanuit evolutionair-psychologisch perspectief). Vijandigheid van de vrouwen jegens elkaar is dan ook een logisch gevolg en m.i. werd dit mooi uitgewerkt. Dit was mede dankzij de knappe prestaties van de vrouwen, waar vooral de mooie Gong Li er bovenuit stak. Toch ook wel een speciale vermelding voor de prachtige zang scènes van de "derde vrouw".

Cinematografisch was het dik in orde, je zou misschien kunnen zeggen dat die lantaarns na een tijdje beginnen te vervelen, maar dat doen ze dus niet, ze blijven prachtig. Het mooist vond ik de kamer van de operazangeres en de shots die van bovenaf werden genomen waardoor je die typisch Chinese daken te zien krijgt. Ook in de winter zag het er zeer goed uit.

Kortom weer een uitstekende film van deze fantastische Chinees. Wel moet hij Kar Wai Wong nog voor laten, naar mijn mening nog altijd de interessantste Chinese regisseur.

Bij vlagen mooi, maar vaak ook erg rommelig.

We krijgen een heleboel Tibetaanse tradities te zien waardoor het soms een beetje een documentaire dreigt te worden. Wel werd de nachtelijke ceremonie bij kampvuur erg mooi in beeld gebracht. Film begint redelijk zwakjes, maar herpakt zich zeker in het middenstuk. Ik had zo een beetje het gevoel dat de regisseur tijdens het opnemen enorm veel bijleerde waardoor het naarmate de film vorderde steeds beter uit ging zien (al weet ik natuurlijk niet in welke volgorde de scenes werden opgenomen).

Tian weet soms uit te pakken met enkele prachtige shots, qua cinematografie valt er niet erg veel te klagen in deze film. Problemen zitten vooral in de rommelige plot dat soms irritante sprongetjes maakt en zelf ook niet al te veel om het lijf heeft en de erg rommelige editing. Sommige cuts waren echt niet om aan te zien. Over het acteren, het pijnlijke inspreken van de dialogen en de "actiescènes" valt evenmin veel goeds te zeggen, maar gelukkig komen deze niet al teveel op de voorgrond om de film ten gronde te brengen.

Mijn 4de Wong Kar Wai en hij is me ten zeerste bevallen.

Een prachtig kenmerk van Wong Kar Wai is dat je zijn films met gemak kan herkennen zonder op voorhand te weten dat je naar een film van hem gaat kijken.

Weggelaten frames, Verhaalstructuur, beetje claustrofobisch gefilmd en een prachtige belichting.

Het verhaal is voor ons westerlingen een beetje vreemd en heeft inderdaad niet al te veel inhoud, maar toch wist het mij op een bepaalde manier te beroeren. Vooral het verhaal van de stomme greep me erg vast. Grappig in het begin en best emotioneel op het einde, maar dan wel op zijn Aziatisch, erg ingetogen, maar niet minder emotioneel.

Visueel vond ik de film erg sterk. De scheve kaders, handheld camera en de mooie verlichting maken de film een lust voor het oog. De actiescènes vond ik ook meer dan geslaagd. Spiegels werden net als in In the Mood for Love en 2046 weer zeer goed gebruikt (in de bar!).

De scène met de Jukebox was ook zeer te pruimen.

Op de muziek werd hierboven vaak geklaagd, maar ik vond hem echter erg goed bij de sfeer van de film passen en Wong Kar Wai weet zijn beelden erg goed te combineren met de muziek.

Enig minpuntje was wel het acteren van Blondie, waar ik me toch wel wat aan ergerde.

Typische Susanne Bier. De handheld-camera die de acteurs de ruimte geeft om vrijer te acteren, waardoor alles er veel natuurlijker uitziet. Ook hier vond ik de acteerprestaties dan ook weer redelijk goed. Ook de tussenstukjes die de gedachten van Cecilie moeten weergeven vond ik een leuke toevoeging.

Het grootst minpuntje was ongetwijfeld de muziek. Niet dat ik geen fan ben van dit genre, maar hij was erg misplaatst en paste naar mijn mening totaal niet bij de film. Verder had ik nooit echt een "wauw!"-momentje en er zaten dan ook niet echt mooie shots of knappe scènes in die de film naar een hoger niveau moeten tillen.

Al bij al mooi drama film uit de talentrijke Deense stal.

Naast 5cm per second en The Place Promised in our Early Days mijn derde film van deze erg interessante regisseur.

Een klein verschil met zijn andere films is dat deze zich misschien iets meer op kinderen richt tegenover zijn vorigen. Deze film bevat dan ook meer actie en avontuur, wat van zijn vorige twee films minder gezegd kan worden. Dit hoeft natuurlijk geen nadeel te zijn. Ik vond de film dan ook zeer vermakelijk en zat gedurende twee uur geboeid te kijken.

Wel vond ik visueel dit Shinkai's minste. Dit wil natuurlijk niet zeggen dat hij visueel slecht is, verre van, maar bij zijn twee andere films werd ik nog iets meer weggeblazen dan nu (wellicht heeft de lange speeltijd hier ook iets mee te maken). Visueel overbluft hij nog altijd de Disneyfilms waar we mee opgegroeid zijn en zelfs de Ghiblifilms.

Enig minpuntje betreffende de visuals is toch wel het ontwerp van de karakters. Shinkai geeft ons vaak een prachtige gedetailleerde achtergrond, maar de mensen die ervoor lopen zijn niet van dezelfde kwaliteit en steken hier dan ook tegen af (iets wat me ook was opgevallen in The Place Promised in Our Early Days).

Het verhaal was op zich best wel vermakelijk. Altijd leuk om in zo'n nieuwe wereld te komen en de mythologie erachter gaf het wel een beetje diepte.

Mooi drama van Zhang Yimou.

Vooral positief door de vaak mooie shots tegen het licht en, zoals wel vaker bij Zhang Yimou, wederom mooi kleurgebruik, al vond ik ze in Hero en House of Flying Daggers nog beter uitgewerkt ( as ligt dat m.i. vooral aan het grotere budget en betere techniek van die films ).

Ook leuk dat Gong Li's outfit vaak was aangepast aan de kleur van de hangende zijdedoeken. Details.

Verder vond ik de setting en het verhaal nog wel interessant. Mooi om te zien hoe liefde kan wegkwijnen en onderdrukt worden door traditie en cultuur, al weet ik niet of Zhang Yimou deze aspecten in het toenmalige China ( al denk ik dat deze denkwijzen zich ook nog genoeg voordoen in het "moderne" China) ook wil aanklagen. Leuk ook dat de personages niet te zwart/wit afgebeeld worden. In "westerse" populaire films zou de rol van Gong Li misschien vaker een lief, onschuldig iemand zijn, maar hier heeft ze duidelijk ook haar streken. Mooi, ik hou wel van "grijze" personages. Tot slot vond ik de film op het einde wel wat horrorelementen krijgen, wat een eng kind! Hemeltje toch, de nachtmerrie van elke ouder!

The Asylum met een groot budget.

Mij lijkt het dat de geldschieters en creatieve breinen achter deze film erg veel parallellen vertonen met parkleiding en sponsors in de film. Altijd maar grootser, gekker en, zoals het nerdy personage dat de nostalgische kijker vertegenwoordigt het verwoordt, steeds minder echt.

Misschien ligt het aan mij, maar het tempo ligt gewoon veel te hoog (een probleem dat de meeste blockbusters tegenwoordig hebben. Een trend dat Nolan volgens mij populariseerde met The Dark Knight, maar daar werkt dat nog best goed). De film mankeert enkele rustmomenten die het tempo moeten breken zodat we ons even op de personages kunnen richten, want als ze alleen van hot naar her lopen en het plot moeten uitleggen dan zijn ze zelfsnog niet oppervlakkig.

Het verhaaltje rammelde ook nogal. De ouders van die jongetjes; geen idee waarom die er zoveel inzitten, dat ze gaan scheiden maakt eigenlijk ook niet uit. De menselijke antagonisten van InGen hadden uiteindelijk ook geen significante rol, hoewel daar naar werd opgebouwd. Het erg geforceerde liefdesverhaaltje. En dan nog dat gekke gedoe met die genetisch gemodificeerde dino wiens DNA handig wordt verzwegen voor de parkleiding en wat coole upgrades krijgt met inktvis-DNA (hoewel naar mijn weten slechts enkele octopussoorten soortgelijke eigenschappen bezitten en dus niet de hele familie van inktvisachtigen, en dan ook niet eens zoals onze Indominus Rex tussen de bomen verdwijnt, net hollow man) en boomkikker-DNA enkel en alleen omdat dit wel erg handig is voor het plot. Beetje een luie manier van scriptschrijven.

CGI lijkt toch ook niet erg verbetert tegenover 20 jaar geleden (of was die originele Jurassic Park nu gewoon zo sterk qua CGI) Levende mensen en dieren blijven een probleempje. Andy Serkis is voorlopig nog niet werkloos. "Dode materie" is daarentegen praktisch niet meer te onderscheiden.

Ook wel een gemist kansje om Dinosauriërs nu eindelijk met veren weer te geven. Twintig jaar geleden was daar nog niet echt een wetenschappelijke consensus over, maar tegenwoordig toch wel hoor. Maar dino's zien er toch zoveel enger uit zonder veren zeker? Niet dat dit de film beter of slechter maakt, maar nu hebben we weer een generatie kleintjes dat met een verkeerd beeld van dino's door het leven zal gaan.

Tot slot, zeg niet velociraptor, maar deinonychus

Classic Shinkai weer.

Beelden die wederom het bevriezen waard zijn. Persoonlijk vind ik dat hij met deze film zijn stijl wat verfijnd heeft. Iets wat me vroeger altijd opviel bij Shinkai waren de character designs die afstaken tegen de achtergrond, dit vond ik nu al iets minder. Ook viel het me op dat hij hier erg veel met scherpte/onscherpte werkt, alsof hij een echte camera vasthoudt, iets wat je zelden ziet bij anime, een mooie toevoeging aan de reeds adembenemende beelden.

Verder weer dat klassieke, ietwat puberale verhaaltje, maar Shinkai geraakt er makkelijk mee weg door zijn fenomenale stijl. En Vooral niet te vergeten... Dat popliedje weer! Al heb ik me er niet aan gehinderd, dat popliedje van 5cm per second wordt ook nog altijd met de kijkbeurt beter, misschien deze ook wel.

Nu je het zegt, Gustav zag Tadzio maar al te graag worstelen, net zoals Socrates zich in de worstelschool van zijn meest homo-erotische kant liet zien.

En ja ze kunnen zeker overlappen, maar ik denk dat het verhaal evenzeer verteld had kunnen worden met een vrouw of eender welke persoon, misschien zelf gewoon de zee, gezien Tadzio eerder een soort verpersoonlijking is van een abstract idee, nl. zinnelijke schoonheid (we blijven bij Plato ).

Ik heb hier best wel van genoten. Niet erg optimistisch, maar wel degelijk werk van Visconti. De rol van het mannelijk hoofdpersonage kon met wel bekoren, heeft er ook het perfecte uiterlijk voor; dat normale overkomen, een dwaze expressie in zijn blik... Geknipt voor zijn personage die hier geleid door enkel zijn passies, als een speelbal van zijn gevoelens door de film wordt gevolgd. Een beetje een Griekse held uit een tragedie. Op het einde van de film wordt het niveau wat opgekrikt. Vooral de belichting tijdens de dansscéne waar de verschillende koppels telkens Wel en niet belicht worden vond ik prachtig, ook wanneer Visconti zijn spots laat bewegen op straat was het genieten. Wel vond ik de flashback een beetje overbodig en die had men eruit mogen laten, het vertraagd het alleen maar wat en ik vond het ook niet echt iets toevoegen.

Interessant.

Aangenaam drama dat veel verschillende thema's aansnijdt, maar er niet té veel nadruk op wil leggen en zo niet in stereotiepe situaties vervalt.

Er zit niet bepaald een rechte lijn in het verhaal en dat is goed. Zo wordt het niet voorspelbaar en weet je niet wat er komen gaat zoals in de meeste hollywoodfilms, vanaf het begin van de film heeft het geen bepaald einde voor ogen.

Meestal krijgen we een mooie opeenvolging van scènes die mooi de sfeer van het dorp samenvatten en de personages verder ontwikkelen, maar niet altijd noodzakelijk zijn voor het "verhaal" en dit sprak me toch wel het meest aan in de film.

Visueel was de film niet overdonderend, maar de handheld-camera was perfect voor het filmen van deze film en paste uitstekend bij de sfeer van film.

Zeer vermakelijk.

Het was al laat vandaag en een verschrikkelijk vermoeiende dag. Bijgevolg wil ik 's avonds dan graag al eens wat meer entertainment i.p.v. Arthouse. Deze leek me dan ook erg geschikt en heeft z'n rol meer dan waar gemaakt.

Over het verhaal of de acteerprestaties debatteren lijkt me bij deze film redelijk nutteloos, hier draait het vooral om zijn prachtige actiescènes. Hiervoor had ik nog geen film van Woo-ping Yuen gezien, maar was wel al bekend met zijn choreografieën in Kill Bill en The Matrix. Persoonlijk denk ik dat dit een zegen was voor die films, want "westerse" film staat nog steeds ver achter betreffende gevechtsscènes. Ik kan alleen maar benadrukken dat ik erg heb genoten van de gevechten. Degelijk gefilmd, niet té veel editing, mooie choreografie en naar mijn aanvoelen erg origineel ( geen zekerheid hieromtrent aangezien ik niet echt vertrouwd met dit genre). Vooral de eindscène waarin de zwaartekracht bijna helemaal weg lijkt te zijn vond ik schitterend, je ziet er ook al een mooie voorbode voor The Matrix in. Bij momenten kon er zelfs meer dan een goed lachje af. De Chinese humor is soms nog wat infantiel, maar soms blijkt dat toch nog goed te werken.

Kortom; zeer vermakelijk, uiterst origineel en een aanrader voor een avondje entertainment.

Bij vlagen een mooie cinematografie, maar een pijnlijk slecht script.

Eerst en vooral een stevig schouderklopje voor Roger Deakins. Ik ben het niet altijd eens met zijn filosofie en hij kan erg wisselvallig werk inleveren, maar hier doet hij het toch wel degelijk en is hij één van de weinig goede punten in deze verder zoutloze film.

Het verhaal en het script zijn hier toch wel de grote struikelblokken. Wederom een villain met een wel heel erg vage en ongeloofwaardige motivatie en agenda (Le Chiffre was daarentegen een stuk beter als geloofwaardige villain), wiens plannen net iets té uitgekiend zijn om op deze manier het plot op een wel erg gemakkelijke (én geloofwaardige) manier vooruit te duwen. En waarom gaan we naar skyfall? Geen idee. Extra achtergrond voor ons hoofdpersonage zeker. En waarom introduceerden we Severine? Euh, om haar na een seksscène en een spannend schietspel gewoon achter te laten? Ja, dat is het.

De acteerprestaties waren erg wisselvallig, Craig en Bardem vond ik nog wel ok, maar Judi Dench (jawel) en vooral Naomie Harris waren pijnlijk ondermaats. Al moet ik daarbij wel vermelden dat de dialoog erg slecht geschreven is dat ik soms moeilijk kon zeggen of het ergste deel nu bij de lijn of de acteur/actrice lag, maar Craig heeft dan misschien nog het talent om er iets van te maken, onze twee dames niet.

Mocht ik bij een beoordeling niet zulk belang hechten aan het visuele dan had de score nog een stuk lager gelegen. Dus, proficiat heer Deakins.

Lijkt erg hard op A City of Sadness, hoewel deze me beter beviel.

Statische shots, mooie kadrering, familiesituaties, opgroeien en sterven. Zoals hierboven al meermaals werd aangegeven is de vergelijking met Ozu niet ver te zoeken. Blijkt wel dat Hou pas na deze film Ozu heeft ontdekt, omdat men hem steeds bleef wijzen op de overeenkomsten tussen hen beiden, is hij maar eens een paar Ozu's beginnen kijken. Het beviel hem, zegt hij.

Enkele mooie momenten zijn wanneer De dochter die autobiografie van haar vader ontdekt en voorleest ,dan begin je soms af te vragen wat Hou allemaal heeft meegemaakt aangezien dit een erg persoonlijke film is (Hou's familie verhuisde zelf van China naar Taiwan in deze periode), en het prachtige shot waarin de moeder Ah-Ha laat weten dat ze misschien kanker heeft en haar weerspiegeling te zien is op het portret van de overleden vader. Prachtig.

Hmm, minste Koreeda die tot nu toe zag.

De (voorlopig?) hoge score verbaast me dan ook enigszins. De opmerking van toerist hierboven dat dit een film voor de liefhebbers is vind ik niet echt passend. Koreeda wijkt meer af van zijn "registrerende" stijl van zijn vroegere films, dit gaf zijn films altijd een beetje het gevoel van een documentaire (niet toevallig gezien hij eerst documentaires maakte). Hier lijkt hij beetje bij beetje van af te stappen en zijn films beginnen er steeds meer als een conventioneel opgebouwde en geschoten film uit te zien . Vandaar dat ik denk dat niet echt een film voor de "liefhebbers" is. In Like Father, Like Son was deze stijlverandering reeds het geval, maar daar vond ik het nog goed uitpakken, bij deze een heel stuk minder.

Vooral pakweg de eerste 15min maakte ik me grote zorgen. Deze waren erg onorigineel en voelden erg "gemaakt" aan. Standaarddialoog, slecht acteerwerk (alsof de acteurs soms echt de overdreven emoties uit een manga wouden imiteren), textbook shots enz. mocht de film op dit niveau verder gegaan had mijn score een stuk lager gelegen. Gelukkig herpakt de film zich daarna en krijgt hij wat meer rust en diepte. De relaties tussen de zussen en hun omgeving worden niet meer geforceerd en we leren op een subtiele manier ook hoe ze allen verschillend naar hun vader en moeder kijken. Hier begint de film steeds meer te lijken op een film van Koreeda, maar helaas niet een Koreeda op topniveau.