Opinions

Oliver Stone's Wall Street: Money Never Sleeps

Kan niet anders zeggen dat deze film toch een lichte teleurstelling voor me is. Dat Stone zich graag opwerpt als schoolmeester is bekent. Al die films over presidenten of over de Vietnam oorlog hebben een duidelijk informatief narratief. Zo ook met dit vervolg op Wall Street. Daar mankeerde in mijn ogen ook niets aan behalve dat ik de uitleg over de oorzaak van de financiele crisis al kende. Wat dan de films grootste minpunt is, is het gebrek aan spanning en sensatie. Het verhaal dat Stone gebruikt om ons dit lesje te leren is maar zelden echt interresant en weet nauwelijks te boeien.

Aan de acteurs mankeerde zoals altijd bij Oliver Stone's films niets. Van Douglas, Lebeouf, Brolin tot Frank Langella allemaal leveren ze een degelijke prestatie en doen niets fout. Twee mensen die me positief opvielen waren Carey Mulligan die ik erg schattig vind en Eli Wallach die in The Gothfather 3 al stokoud was maar nu nog steeds meekan.

De film is prachtig geschoten en daarin blijft (voor zover ik er verstand van heb) Stone een echte vakman. Daarom is het zo jammer dat er door het soapachtige verhaaltje een matige film over blijft. Ik houd het voorlopig op een kleine 3

Where the Wild Things Are

Vanaf de eerste secondes dat de film begonnen is weet je dat dit geen alledaagse film is. Je ziet Max en vraagt je af of hij misschien zijn Ritalin vergeten is. Dan kom je er achter dat hij toch wel een beetje een getroebleerd jongetje is. Je merkt dat de scheiding tussen zijn beide ouders hem zwaar valt, en dat hij een heel eenzaam jongetje is. Ik kon ook niet anders dan medelijden met hem hebben.

Na wat aanvaringen met familie leden loopt het uit de hand en vlucht hij. Vol met woede over het onrecht wat hem aangedaan is, vooral door zijn moeder, die in zijn ogen de schuld is van alles. Hij vlucht en blijft maar rennen en varen tot hij op een eiland terecht komt met allemaal enorme poppen.

Wat ik zo leuk vind aan animatie en stemrollen is het uitvinden welke acteur de rol inspreekt. James Gandolfini wist ik al, maar wist toch nog twee andere bekende te ontdekken. Alleen Forest Whitaker was een verassing voor me.

De gebeurtenissen op het eiland en de individuele kenmerken van de wezens zijn een parallel naar Max echte leven. En krijgt hij een levensles die hem een stuk wijzer maakt.

Hoewel Where the Wild Things Are een kinderfilm is , wordt het nergens echt kinderachtig, sommige scene zijn zelfs een beetje eng voor de jongste onder ons.Ik vond het een fijne kijkervaring, en zal hem zeker kopen om met mijn dochter te kijken oven een paar jaar.

3.5

Bijzonder grappige Scorsese,

Dat is het bovenliggende gevoel na het zien van alweer zijn 23ste speelfilm. Deze vijfde samenwerking met DiCaprio zal hoogstwaarschijnlijk de succesvolste zijn gezien al de positieve reacties overal. En daar ben ik het wel mee eens.

De film voelt eigenlijk in alles als een Scorsese. Het "rise and fall" storylijntje deed het al goed bij Goodfellas, en werd nog eens overgedaan in Casino. Ook The Aviator had daar elementen van. Allemaal begeleid met de onoverkomelijke verhaler die vanaf minuut één zorgt dat je in het verhaal wordt getrokken. Ik ben er zelf, als liefhebber van verhalen over mensen, enorm fan van, en ging er lekker voor zitten toen DiCaprio's stem uitlegde dat het vooral over hem ging (en niet over de dwerg die richting een dartbord vloog). Wat dan volgt is een enorm grappig relaas van een knul die zonder mededogen een manier vindt om gruwelijke sommen geld bij elkaar te troggelen, en dat op de meest extravagante manieren weet uit te geven. Hoe krijg je daar drie uur mee vol vraag je je dan af. Ik weet het antwoord niet maar ik heb me niet één tel verveelt. En dat vindt ik knap, want over het algemeen lopen dit soort films hetzelfde af, toch bleven de bizarre gebeurtenissen fris en boeiend.

Toch kan ik (nog) niet zoals velen hier de maximale score aan kwijt. Eerder genoemde films van de regisseur wisten me nog meer te pakken door de overdosis aan geweldadige scenes. Een 4.5 is ook een mooie hoge score, en ben blij dat ik de moeite genomen heb om naar de bioscoop te gaan.

4.5

World War Z, de Hollywood variant op 28 Days Later.

Wat dus inhoud dat de schaal waar op het fout gaat veel groter en met veel meer budget wordt gebracht, en daarmee veel minder op de huid zit, dan bij de Britse Zombie film. En dat vind ik heel erg jammer. De starpower van Brad Pitt maakt dat nauwelijks goed.

De film start wel vrij goed, ik vond het alleen niet zo leuk dat Gerry zijn kinderen zo snel achter laat. Die waren voor mij de enige reden om mee te leven met de hoofdpersonen. De missie op zich is vrij nutteloos, (bijna iedereen is al een zombie) en is als zoeken naar een speld in een hooiberg, wat wonderwel (zoals zo vaak bij Hollywoodfilms) erg snel lukt. Het einde en die verschrikkelijke verwonding, die met een verbandje al snel bijna helemaal verholpen is, maken dat de film echt flink lager scoort bij mij.

Toch is het niet allemaal negatief. De grootse shots van een massa sterke, snelle zombies en wat leuke schrikmomenten maken de film dragelijk en heb me best wel vermaakt. Misschien verwachte ik door de casting van Brad Pitt wel en wat meer integere film dan dit bombastische Hollywood geweld.

Klein 3tje.

Echt genoten van deze film.Ik vindt het echt moeilijk onder woorden te brengen wat er nu zo goed is aan deze film.Het verhaal is een beetje dertien in dozijn. Er wordt goed in geacteerd, maar de dialogen zijn niet bijzonder te noemen.Alles is mooi in beeld gebracht meer niets wat ik niet eerder gezien heb.Toch heb ik de hele film genietend in mijn stoel gezeten. Gefashineerd door die kop van Mickey Rourke( hij begint steeds meer op marv van sincity te lijken)en de perikelen in zijn leven. Ik heb erg getwijfelt of ik een 3.5 of een 4 zou geven. het is een 4 gewoorden omdat ik met een goed gevoel uit de bioscoop kwam lopen.