Opinions

Bad Lieutenant: The Port of Call - New orleans

Van Werner Herzog heb ik eigenlijk alleen Rescue Dawn gezien en die was me niet zo goed bevallen. Toch gekozen om deze film te gaan zien gisteravond, en hij me niet tegen. Sterker nog, ik vond het een topfilm.

Ik was allereerst blij om Cage weer eens in een fatsoenlijke rol te zien. Hij heeft een hoop bagger gemaakt de laatste jaren. Maar een rol als corrupte, verslaafde, doordraaiende luitenant is op zijn lijf geschreven. Hij draagt wat mij betreft de film. Verder veel bekende gezichten gezien. Werkelijk iedere rol die er toe deed was een grote tot vrij grote naam. Ik had eigenlijk wel iets meer van Val Kilmer willen zien.

Ik heb erg genoten van het hele verhaal. Halverwege de film had Terence zich zo ver in de nesten gewerkt dat ik echt geen idee had hoe hij zich daar nu weer uit moest redden. Zijn aanpak is zo vreselijk fout dat het weer goed werd. Ik heb erg gelachen.

Ook het camerawerk viel me in een positieve manier op. Normaal let ik daar niet zo op. Maar hier werd op de juiste manier de handheld camera toegepast. De muziek vond ik ook erg goed. Hoewel het vaak het zelfde bijna irritante riedeltje was paste het goed in de mindset van de hoofdpersoon.

Verder vond ik het niet zo vreemd dat deze film geen oscars gekregen heeft of daar voor genomineerd was. Daar was de film niet braaf genoeg voor.

4 Punten

Bah wat een tegenvaller deze film. Ik heb zelden een film gezien met zoveel cliches. Opzich zijn cliches niet zo erg, maar dan moet de film zichzelf niet zo serieus nemen. Independence Day bevatte naast alle stoere praat ook een gezonde dosis humor, dat was hier ver te zoeken. En dan die voorspelbaarheid en de door een kleuter verzonnen dialogen, niet te geloven wat slecht. Ik heb meer gelachen om de ridicule actie's van het clubje hoofdpersonen met als hoogtepunt, de sergeant die terwijl ze zwaar onder vuur liggen nog even de veter van dat jochie strikt!! .

Nee, het enige lichtpuntje was het eindgevecht , dat gedoe met die lasers dat was nog enigzins origineel. Verder ziet het er allemaal groots uit maar omdat je totaal geen medeleven voelt voor dat clubje soapacteurs doet dat je gewoon niks. Ik denk dat een 2 een uitstekend cijfer is voor deze prut.

2

Wat een ontzettend leuke Nederlandse film! Heerlijk hoe de situatie's en het acteerwer zo naturel over komen, terwijl het toch gewoon een komedy is. Ik voelde gewoon erg veel sympatie voor Omar en Thijs en ben erg te spreken over de beide acteurs die hen vertolken.

Ik ga me in de komende tijd denk ik meer verdiepen in het werk van Koolhoven. Ik heb me eigenlijk altijd bezig gehouden met de Scorcese's en de Fincher's en noem alle Amerikaanse regisseurs maar op, maar ik durf onderhand wel te zeggen dat Koolhoven de beste regisseur van Nederland is na Paul Verhoeven.

Geweldige komische muziek begeleidt de hilarische situatie's waarin de hoofdpersonen zich in verwikkelen met voor mij als hoogtepunt Omar die in de auto een sexy string omhoog houdt, waarna een onschuldig fietsende voorbij ganger in het kanaal beland!

Ik ben het dus absoluut niet eens met de laagstemmers. Dit is samen met Het Schnitzel Paradijs ongeveer het beste wat er in Nederland te vinden is, en kan de concurrentie met 80% van de Amerikaanse komedie makkelijk aan.

4 sterren

Minder irritant dan The Rocky Horror Picture Show,( ondanks Z-man) maar verder toch aardig vervelend. Het geneuzel rond de band en hun relaties vond ik eigenlijk interresanter dan de uiteindelijke moorden. Verder vreselijk van de hak op de tak ge-edit waarbij soms zelf de laatste woorden van de tekst wegvielen. Eigenlijk ging de film pas echt onderuit op het eind als er een narrator ons even gaat uitleggen hoe het allemaal zit met de hoofdpersonen en kelly die i.p.v. een minirok een "Little House On the Prairie" jurk aan heeft om te laten zien dat ze haar leven gebeterd heeft. Nee, ondanks de sfeer en de mooie dames geen leuke eerste kennismakig met Russ Meyer.

Gewoon Sofia Coppola,

Heerlijk strak en fris geschoten film over Sofia Coppola's lievelings thema, de wezenloosheid van Amerika's cultuur. En dan bij deze film de "celebrity" cultuur. Bij Lost in Translation ging het meer over eenzaamheid, bij Somewhere is het meer een kwestie van verveling, en hier gaat het over de aanbidding van beroemdheden, wat zo ver gaat dat er geen seconde getwijfeld wordt om zo iemand te beroven. Wat dan de film nog interessanter maakt is dat ik geen seconde medelijden met de slachtoffers heb gehad. Er werd zo weinig waarde aan die spullen gehecht, dat ze het bijna verdienen om beroofd te worden. Toch vind ik de daders nergens echt sympathiek. Coppola brengt ze zodanig in beeld dat hun obsessie's en de slechte eigenschappen die ze meebrengen, ervoor zorgen dat de karakters vermakelijk zijn, maar je nooit echt hun kant kiest. Heel subtiel blijft ook Marc's sexuele geaardheid onbesproken en levert Leslie Mann de komische noot, waar Anna Faris en Chris Pontius haar voorgingen

Emma Watson is duidelijk de actrice die de meeste indruk achterlaat. Behalve dat ze erg knap is, zet ze een geweldige rol neer als leeghoofdig, narcistisch rijkeluiskind die zoals zovelen beroemd wil worden. Zeer overtuigend hoe ze haar Britse accent verwisseld heeft voor een Californische. Verder herkende ik alleen die zanger van Bush in een bijrol, de rest waren allemaal nieuw voor me, en zal ze niet zo snel weer herkennen bij een volgende film.

Wat me altijd opvalt aan Coppola's films is dat het altijd zo licht gefilmd is. Altijd scherp en fris, zelfs in de donkere nachtclubs zijn de hoofpersonen omringt door de vele discolichten. Dit is natuurlijk het werk van Harris Savides, die helaas net voor de film af was overleed.

Hoewel ik na LIT nooit meer echt verrast ben door haar films, blijf ik Sofia Coppola's films wel volgen, en kijk uit naar haar volgende. Voor The Bling Ring geef ik een 3.5*

The Book of Eli

Ik had eigenlijk nooit van de Hughes brothers gehoord tot ik even bij hun filmografie keek. From Hell en Menace 2 society zijn best goede films. Maar dat was niet de reden da ik gisteren voor deze film koos. Ik houd heel erg van post-apocalyptische films. Ik vind het gewoon interessant om te zien wat er met de samenleving gebeurt als de chaos uitbreekt.

Eigenlijk weet je bij de eerste scènes al wat voor een figuur Eli (Denzel Washington) is. Een loner die de eenzaamheid verkiest boven de verantwoordelijkheid van vriendschap. Heerlijk om iemand te zien die nergens bang voor is en levensgevaarlijk met zijn kapmes.

Wat me vooral opviel is de originaliteit van dit verhaal. De wereld die geschetst word hebben we al talloze keren gezien. Denk aan Mad Max, Waterworld, The Postman enzovoorts. Maar ik werd keer op keer verrast door weer een nieuwe plotwending en uitgangspunt. Ook waren de beelden van die grauwe desolate wereld erg mooi en gaven de film ook een echte air van verdoemenis.

Een lichtpuntje in die misère was Mila Kunis. Wat een knappe griet is dat zeg! Ik kan niet wachten tot Aranofski´s Black Swan uitkomt waarin ze een erotische scene speelt met Natalie Portman.Gary Oldman zien we nu weer als een compleet andere slechterik. Die man heeft een geweldige kast vol met personage´s en ze lijken allemaal niet op elkaar.

The Book of Eli is een fijne donkere film die je de hele 118 minuten vermaakt. Op zich heeft het verhaal niet zo heel veel om het hand, maar het is toch een film die boven het gemiddelde uitsteekt.

3.5

Heerlijke comedy, die het doel van gisteren avond met vlag en wimpel behaalde. Ik was namelijk met mijn personeel een avondje uit. Lachen, gieren en brullen om de schaamteloze grappen die voorbij kwamen. En die ranzige grappen werken nog beter als ze door een stel gekke wijven gemaakt worden. Duidelijk was dat judd Apatow hier weer mee te maken had. Zijn films hebben toch wel een herkenbaar stempel.

3.5

Als je nou geen fan bent van Aguilera en Cher waarom zet je dan toch deze film op? Dat was de vraag die ik me maar bleef stellen tijdens het kijken van Burlesque. Ik heb gewoon een enorme antipathie tegen dit soort nepwijven, die zo vreselijk veel plamuur nodig hebben om er zo uit te zien. Bah! Zelfs mijn vrouw (van wie ik de film moest kijken) gaf toe dat cher steeds meer op Ron Pearlman begint te lijken.

En dan dat vreselijke zingen iedere keer, waarbij er niet een noot gewoon op een toonhoogte gezongen kan worden, en er altijd die vervelende uithalen in moeten zitten, want dat is mooi sschijnbaar.

En dan het verhaaltje zelf, wat bij elkaar geript is van Coyote Ugly en Moulin Rouge zelfs het nummer Diamonds Are a Girls Best Friend werd gewoon overgenomen van MR terwijl die dat nummer ook al gepikt hadden (zij het veel smaakvoller).

Wat blijft er dan nog over? De vrouwen en de kleding, daar heb ik nog 1 punt voor over.

1*