Opinions

Redelijk indrukwekkende oorlogsfilm die totaal geen helden of genoegdoening bevat. Hoewel er wel een groot aantsl sterke scenes inzitten blijft het te lang doordrammen een nadeel aan de film. Het zal wel de bedoeling geweest zijn om die naargeestige sfeer van de situaties over te brengen, maar sommige dingen waren na 3 minuten, begeleidt met die onprettige muziek ook wel duidelijk. En de close-ups van de de hoofdpersoon waren ook te veel aanwezig.

Toch een dikke voldoende voor Come and See 3.5

The Imaginarium of Doctor Parnassus

Allereerst moet ik zeggen dat ik geen groot fan ben van Terry Gilliam, een aantal van zijn films steken wel wat boven de middenmaat uit, maar ik houd niet zo van dat abstracte. Zo ook weer met deze film. Ik houd er van als een film een bepaalde structuur volgt die enigszins te volgen is. En dat miste ik erg gisterenavond. Elke keer wanneer ik dacht grip te krijgen op wat de bedoeling was, kwam er weer een zotte plotwending, waar je dan probeert op in te spelen, gevolgd door weer een andere twist in het verhaal. Het maakte de film er in mijn ogen niet beter op.

Er valt heel weinig aan te merken op het spel van de acteurs, ze speelden allemaal even overtuigend. Lily Cole viel me eigenlijk het meest op in haar rol als Valentino. Ze is een bijzonder knap te noemen.En dan natuurlijk de laatste rol van Heath Ledger. Eigenlijk jammer dat zijn laatste rol toch meer een niemendalletje betreft. Het was mijns inziens beter geweest als The Dark Knight zijn laatste was geweest.

Wat blijft er dan nog over om te zeggen over The Imaginarium of Doctor Parnassus? Eigenlijk alleen dat de scénes in de spiegel van uitzonderlijke schoonheid waren. In die ,laten we zeggenYellow Submarine stijl die zo herkenbaar is van Gilliam. Zijn fascinatie voor grote hoofden en luchtballonnen zie je veel terug in zijn films. Ik herinner me nog het grote zwevende hoofd van Robin Williams in Time Bandits of de luchtballon in Baron van Munchousen.

Een kleine voldoende voor deze prent. Mede door de novelties van de acteurs die het van Ledger overnamen en de fraaie droombeelden.

3

De nieuwe Tarantino weet hoofdstuk na hoofdstuk te boeien.De dialogen blijven spannend omdat er bij elk gesprek gevaar aan de oppervlakte ligt. Zijn het bij eerste scene de onderduikers die verborgen zittenen bij de volgende scene in het cafe shossanna gedwongen wordt om met Landa een glas melk te drinkenligt de spanning later bij de meeting tussen de duits sprekende bastards en Bridget von Hammersmark. Allemaal scene's met die beroemde dialogen en gewoon geweldig om naar te kijken. Het deed me ook een beetje denken aan de gesprekken tussen harmonica en cheyenne uit once upon a time in the west.

Alle acteurs leveren een top prestatie, waar Brad Pitt en Christoph Waltz de show stelen.Ook moet ik Eli Roth noemen hier. Ik had vanaf het moment dat ik hoorde dat hij een grote rol zou spelen mijn twijfels over zijn talent als acteur. Maar Tarantino wist hem op een hoger level te brengen.Iets waar Tarantino toch al patent op heeft.

De soundtrack is ook bijzonder te noemen. Heerlijk al die stukken van Ennio Morricone en als verrassing David Bowie's catpeople.

Inglousious Basterds is Tarantino's grappigste film. Sommige scene's waren hilarisch te noemen zoals Aldo in Bridgets kogelwond zit te porren of zijn afschuwelijke italiaans .

Het mooiste van Ib vind ik nog dat Tarantino weer precies doet waar hij zelf zin in heeft.Ik heb nog nooit een WO2 film gezien waar de hele nazi top kapot geschoten verbrandt en opgeblazen wordt.Iets waar je stiekem toch op zit te wachten maar nooit gebeurt omdat dat niet historisch correct is.

Waar Death Proof een einde had waarbij ik lachend de bioscoop uit liep, had IB een einde proestend en met tranen in mijn ogen de zaal verliet.Dit is denk ik ook de kracht van deze film. Het verhaal is zo goed doortimmert dat je met een voldaan gevoel naar huis gaat (wat ik erg belangrijk vind).

Kortom de film waar ik ongeveer 2 jaar naar uitgekeken heb stelt niet teleur. Integendeel hij maakt het helemaal waar. 5 punten.

Nu maar weer wachten op zijn volgende project. zucht.

Jon Favreau's Iron Man 2

Favreau weet wederom een uitstekende superheldenfilm neer te zetten. Ironman 2 is een waardige opvolger van deel één, sterker nog ik vind hem zelfs beter! Vaak is het leukste van dit type film naast de actie, het onstaan van de verschillende karakters. In het eerste deel maakte we kennis met Tony Stark, Pepper Pots, Rhodey(ditmaal een rol van Don Cheadle) en Obidiah. Wat best een hoop personages zijn. In dit deel doen ze er nog een schepje boven op. We zien in rap tempo Justin Hammer, Ivan Vanko, Natasha Romanoff, Nick Fury en agent Coulson voorbij komen. Je zou denken dat met al die nieuwe gezichten de film een stuk vaart zou verliezen, maar Favreau lost dit op door niet te lang bij ieder personage stil te staan en het jou als kijker gewoon zelf laat uitvissen. Ik vond ook niet één scène te lang duren. Erg knap.

De film begint met Tony Stark in ultimo forma, uitslovend, narcistisch en met maling aan iedereen. Ik vind het echt een heerlijk karakter. Natuurlijk raakt hij in de problemen en moet vooral die arme, mooie Pepper Pots het ontzien. We maken kennis met Ivan Vanko in een paar hele mooie scenes op de racebaan in Monaco, en langzaam wordt het verhaal opgebouwd tot die onvermijdelijke climax. Waar hij in tegenstelling tot deel één niet een maar een stuk of veertig Ironmannen achter zich aan krijgt. Die beelden en het machtige bioscoop geluid maakten dit tot één van de beste bioscoop bezoekjes dit jaar.

Ik kan als liefhebber van het hele comicverfilming gebeuren kan mijn hart ophalen de komende tijd, met Thor, Green Lantern, Captain America en nog vele andere. Deze was in ieder geval erg geslaagd. 4.5