Log

Welkome Willem.

Deze goed ontvangen Nosferatu is behoorlijk trouw aan het Duitse origineel uit 1922. En daar zit hem waarschijnlijk nu net de crux waarom de film niet echt boven het maaiveld der vampierenfilms uitsteekt; hij doet nogal gedateerd aan. Dat kan zeer zeker juist de kracht zijn van regisseur Eggers, die met The Witch een goede griezelfilm afleverde en met het stijlvolle The Lighthouse een nog betere, maar dat is hier helaas niet het geval. Wederom artistiek in beeld gebracht met mooie mise-en-scène; je waant je gelijk in een ver verleden. Helaas is het theatrale acteren eveneens uit de vorige eeuw overgenomen. Iets waar de ene acteur beter mee wegkomt dan de ander.

Wat je overhoudt is het bekende verhaal rondom de bloeddorstige graaf Orlok die op jacht gaat naar zijn grote liefde en daardoor alle verhoudingen tussen de hoofdrolspelers op scherp zet. Hierbij blijft een en ander schipperen tussen drama en spanning zonder dat hierin een keuze wordt gemaakt. Totdat Willem Dafoe op de proppen komt met een welkome kwinkslag. Het blijft echter onduidelijk wat de filmmaker wil bereiken. De film is sierlijk en de liefde voor het origineel spat ervan af, maar iets nieuws onder de zon is het niet. De onvermijdelijke vergelijkingen met Bram Stoker's Dracula uit 1992 of de verguisde maar sterke BBC-serie uit 2020 overleeft deze elegante maar ietwat saaie poging helaas niet.

**½

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Keurig kleurrijk.

Het tempo zit er goed in bij de verfilming van de beroemde musical en prequel van The Wizard of Oz. Zo sterk als de meest succesvolle versie uit 1939 of zelfs de Motown-editie uit 1978 wordt het niet, maar Wicked: Part 1 kent zeker veel goede momenten. Slim ook om op de doos en de blu-ray enkel de titel weer te geven zonder verwijzing naar welk deel het hier betreft. De lange speelduur is immers al voldoende afschrikwekkend. De kijker moet het namelijk een dikke tweeënhalf uur weten vol te houden. Wetende dat het einde open zal zijn.

De eerste hoofdstukken, alsmede het middenstuk zijn goed te doen. Zoals gezegd zit de vaart erin, maar de liedjes zijn vaker wel dan niet vermakelijk. De echte kracht zit hem hoofdzakelijk in de chemie tussen de twee hoofdrolspeelsters Ariana Grande en Cynthia Erivo als respectievelijk de goede en kwade heks. Ook Jonathan Bailey is amusant, maar de rest van de cast weet minder indruk te maken. Zelfs de toenmalig ietwat verdwaalde Richard Pryor was een leukere tovenaar dan Jeff Goldblum bijvoorbeeld. Michelle Yeoh is ook een beetje flets.

Maar dan de speelduur. Het is al jaren hip en happening om de lengte van films zoveel mogelijk op te rekken. Met name in het superheldenuniversum, maar helaas ook daarbuiten. En lang niet elke film kan zo een grootte verantwoorden. Zo begint Wicked tegen het einde toch wat te schuren en is het verhaal minder boeiend. Vooral omdat er plots nogal wat cliches uit de kast lijken te zijn getrokken en het sprookje minder begint te steunen op het spanningsveld tussen eerdergenoemden. Eenmaal in Emerald City is het vooral actierijke teleurstelling.

In deze tijden van oorlog en andere ellende brengt dit kleurrijke verzinsel absoluut wat aangename verpozing op de beeldbuis of groter doek, maar het is veel en het duurt eigenlijk te lang. Ook knappen de vullingen spontaan in het gebit wanneer de grote verzoening halverwege de film ontaardt in een mierzoete dans en bijbehorend geneuzel. Het blijft sowieso allemaal erg keurig. Er zal vast veel publiek zijn voor deze Harry Potter-achtige musical, maar of de film binnen het genre een klassiekerstatus verdient kun je je afvragen.

**½

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Beestachtige Belgen.

Als Max Roach begint te drummen krijg je vanzelf kippenvel. Daar zijn in principe geen shockerende beelden bij nodig. Toch worden ze in hoog tempo opgediend, als ware een griezelig gepolijste TikTok-collage vol zwartwitte ellende van weleer. Het ritme is dusdanig hoog dat zelfs Duke Ellington er niet tegenop kan dirigeren. Toch zijn hij en andere jazzlegendes degenen die hier de moordende soundtrack verzorgen. Geheel terecht. Niet alleen om het tijdsbeeld te accentueren, maar ook vanwege de omstandigheid dat ze destijds onder valse voorwendselen werden ingezet in Congo. Zogenaamd om er een optreden te verzorgen.

Wie tegenwoordig het nieuws aanschouwt moet met lede ogen aanzien dat de huidige internationale beleidsmakers bijwijlen iets meer openlijk, maar zeker niet minder bloederig zijn. Menigeen zal van de verderfelijke toestanden destijds in het Afrikaanse land afweten. Maar anderen zouden zich even kunnen inlezen alvorens te beginnen aan dit Polygoonjournaal op steroïden. Want het is niet gelijk knip en klaar. Je zou ook kunnen stellen dat een en ander wordt belicht vanuit een bepaalde invalshoek. Om hier de Russen als 'good guys' te omschrijven gaat wellicht ook wat ver. Feit is dat de Amerikanen en - met name - Belgen zich als beesten hebben gedragen; het ware wilde Westen.

De soms surrealistische beelden worden gladgestreken en verfraaid als zijnde platenhoezen van het beroemde Blue Note label, inclusief dezelfde lettertypes en kleuren. Het maakt het verhaal er echter niet altijd helderder door. Ook het telkens veranderen van audio (Engels, Frans en Nederlands) leidt af. En terwijl Louis Armstrong trompettert als nooit tevoren, worden we als kijker heen en weer geschoten tussen Malcolm X en Eisenhower via Chroesjtsjov en Lumumba. Satchmo legt nog even uit dat hij ook letterlijk een instrument was, van de CIA welteverstaan. En dit geheel zonder eigen medeweten. Nee, smerige politieke spelletjes zijn van alle tijden.

****

Met dank aan Remain In Light voor het recensie-exemplaar.

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted