Opinions

Zeker geen vlekkeloze film, maar het -enigszins summiere- verhaal wordt zó boeiend weergegeven. De interessante thematiek over morele keuzes en integriteit wekt de nodige spanning op en de sterk gespeelde personages houden de aandacht vast. 4*

Draak van een film.

Laat ik voorop stellen, zoals velen, dat het verhaal geen steek houdt. Zo spreekt de film zich op te veel punten tegen (1) om hem nog serieus te nemen en waar enerzijds aspecten onnodig worden herhaald (2), worden anderzijds essentiele vragen niet beantwoord (3). Het uitgangspunt opzich is interessant, maar de uitwerking laat zeer te wensen over.

De bijna twee en half uur durende film vult zichzelf met een hoop zwaar geschut, betekenisloze ontploffingen en spionagescènes in de sneeuw die me deden denken aan een afgestofte James Bond film. Dit alles werd bijgestaan door de constante dreun van tenenkrommende muziek. Hoewel de acteerprestaties van de verschillende bijrollen niet tegenvallen, lijkt het alsof DiCaprio al jaren dezelfde rol speelt.

Zelfs het feit dat een complete stad wordt dubbelgevouwen kan het geheel niet redden. 1,5*

(1)
- Cobb legt uit dat het onmogelijk is terug te komen uit een Limbo, terwijl hij en twee anderen het daarna wel doen.
- Als je valt zou je wakker moeten worden, maar een driemaal over zijn kop slaande auto blijkt niet tot deze categorie te behoren.
- Hoe kan het dat als je één explosief aan een kabel in de liftschacht vastmaakt er niets gebeurt, maar wanneer het er twee zijn iedereen en alles ineens in beweging is? Bovendien verbrand je toch eerst, voordat je überhaupt tegen de onderkant van het gebouw aan komt?

(2)
- Voor de oplettende kijker was het liefdesverhaal in eerste instantie al duidelijk, wanneer Ariadne de droom van Cobb betreedt. Een halfuur later wordt echter het hele verhaal nogmaals tot in detail verteld.
- Ook het feit dat wanneer Eames voor Peter Browning doorgaat, dit in elk shot toch even wordt duidelijk gemaakt is hoogst irritant.

(3)
- Waarom weet de rest van het team niet van de hele situatie waarin Cobb zich bevindt? Ze hebben toch al vaker samengewerkt. Is Ariadne dan zo slim, of is de rest zo dom?
- De spullen van het droomapparaat in het vliegtuig zijn plotseling verdwenen, zodra iedereen wakker wordt.

Tot slot, hilarisch:
http://i.imgur.com/JiPqw.

Vreemd om de gigantische positieve reacties te vergelijken met de gematigde (of overwegend negatieve) reacties. Vrijwel overal in de positieve reacties wordt de geniale Quentin Tarantino invloed geroemd, terwijl de negatieve reacties juist bestaan uit waarheden die de film an sich beschouwen en niet de regisseur.

Ik hang hier ergens tussenin, enerzijds kan ik de film wel waarderen als zijnde 'een Tarantino', echter kan ik me hier anderzijds ook aan ergeren, omdat de film niets meer brengt dan dit. De 'ellenlange-dialogen-tussen-absurde-personages-formule' is bij mij dan ook een beetje uitgewerkt inmiddels.

Als je deze film beschouwt als een confronterend en shockerend verhaal die de hele tweede wereldoorlog in een ander perspectief stelt kun je zeggen dat de film daar redelijk in slaagt. Het verhaal en de uitwerking hiervan, en dan vooral de voorspelbaarheid en het afwezig blijven van enige spanning, met uitzondering van de eerste scène, vallen mij echter zwaar tegen, om nog maar te zwijgen over de opendeurhumor die af en toe wordt gebruikt.

De eerste scène is qua spanning het hoogtepunt van de film, en voor 153 minuten is dat toch best bedroevend. Bon giorno, twee-en-half.

Zeer, zeer inspirerend. Een prachtige roadmovie over de volwassenwording van een jongen, geïllustreerd aan de hand van illustere beelden die de schoonheid en variatie in het Amerikaanse landschap tonen. Vooral de opbouw van de film, hoe simpel deze ook aandoet, intrigeerde mij. De climax blijkt zeer realistisch te zijn, terwijl juist dat in de eerste 120 minuten van de film voor mij toch ontbrak. Dit is echter een kleine smet op een verder zo sterke film. Geniaal hoe zoveel maatschappijkritiek, drama en ontwikkeling kan worden weergegeven met zulke mooie beelden. Nogmaals zeer inspirerend en zeker de beste film die ik het afgelopen jaar (2009) gezien heb.