Opinions

Interessant portret van de Britse Koninklijke familie tijdens de troonovername in de aanloop naar de Tweede Wereldoorlog. Het wat langdradige script wordt gered door Colin Firth, die deze film op alle vlakken draagt en in mijn ogen zijn Oscar meer dan verdient. Zijn karakter van stotterende prins, weldra koning, wekt moeiteloos de sympathie op van de kijker en zijn chemie met Geoffrey Rush, een eigenzinnige zelfbenoemde spraaktherapeut, is enorm.

Zo geniaal als de hoofdpersonages zijn, zo minimaal is de sfeer in de film. Te vaak wordt er teruggegrepen op doorzichtige middelen zoals mist om het vroeg twintigste-eeuwse Engeland een authentiek en mysterieus sfeertje te geven. Wat kostuums en stoffige gordijnen, een aantal archiefbeelden van Adolf Hitler en klaar is kees.

Het al eerder genoemde uitgerekte verhaal moet uiteindelijk zijn hoogtepunt bereiken in The King’s Speech, maar hoewel realistisch en uitstekend neergezet door Firth blijft het allemaal wat oppervlakkig en voorspelbaar. Zelfs met Beethoven in de slotscène weet de film nergens echt te raken en daarmee boven de middelmaat uit te stijgen.

3,5*