Opinions

De eerste film die ik van Claire Denis zag en wat voor één. Ze was sowieso al een regisseur (regiseusse?) waar ik erg veel van verwachtte, maar dan in eerste instantie van de films Beau Travail en Trouble Every Day. Deze film trok me minder aan door de beschrijving, de poster en bepaalde reacties. Het pakte toch anders uit.

Bij aanvang vroeg ik me af waar de film naartoe wilde, waar het geniale nou precies in zou zitten. Het voelde immers allemaal heel 'gewoontjes' aan en ik wist niet zo goed wat ik daar mee aanmoest.

Maar 35 Rhums bleek een film waar je je door moet laten meevoeren. Er zit een heerlijk subtiele laag om het camerawerk, de kleuren, het acteerwerk en de muziek die het geheel een soort 'teder' gevoel geven. Zo zat ik na een tijdje in een stroom, de wereld van Claire Denis, een wereld die erg warm en fijn aanvoelt.

Voor een groot deel was dit te danken aan het sublieme acteerwerk. 'Een blik zegt meer dan duizend woorden' zegt men wel eens. Dat spreekwoord is constant van toepassing op dit prachtige Franse drama. Het plot - dat mij op basis van de beschrijving totaal niet aantrok - bleek me mee te nemen en zoog me ten slotte op, zodat ik uiteindelijk in bijna benevelde toestand door de film werd achtergelaten.

Heerlijk!

4,5*

Ik ging deze film vandaag met grote verwachtingen kijken. Deels door het de korte samenvatting die er bij staat over het verhaal en deels door bepaalde commentaren, die hier gegeven zijn over de film. Het leek me ook een 'love it, or hate it'-film (bleek uiteindelijk voor mij persoonlijk niet helemaal op te gaan).

Het menu van de dvd, al mag je dit misschien niet meerekenen, begon me allemaal al iets te electronisch en robotachtig. Daarentegen, was het mooi dat er in het begin van de film, d.m.v alleen tekst duidelijk werd gemaakt waarover de film gaat (+waar, wanneer etc.) Ik werd er in ieder geval nog nieuwsgieriger door. Toen kwam er een soort computerspelintro, waarbij ik hoopte dat het niet zo zou blijven, omdat ik me alweer ergerde aan de iets te vervelende gamewereld (klinkt misschien vreemd, omdat het verhaal hier om draait), die mij een soort 'Ben-x gevoelens' gaven. De muziek begon wel goed.

Toen begon de film pas echt (godzijdank) en er hing gelijk een bepaalde sfeer, die niet echt te vatten is in een paar woorden. Het intrigeerde me wel, maar ik bleef me toch ook ergeren. Visueel was het allemaal (meer dan) prima in orde, echt niks op aan te merken, maar de overdreven (neppe) computergeluiden en computerbeelden, die altijd in futuristische films, zo heel erg nep en flink overdreven moeten zijn. Nergens voor nodig.

De 'gameruimtes' in dat verwaarloosde oostblokgebouw vond ik weer een sterk punt. Erg sfeervol en dus toch mooi dat de film zich afspeelt in Polen, ook de taal was een extra belangrijke factor voor mij. De 'gamehelmen' deden mij juist weer erg komisch aan, want dat gaf de film weer zo'n 'robot-nep-futuristische' sfeer, waar ik me toch de hele film aan stoorde of om moest lachen.

Toch trok het me erg aan, en vond ik de vertolking van 'Ash' ook zeer sterk. Maar als ik eerlijk ben, begon ik de film pas echt te waarderen vanaf het moment, dat het computerspel werd uitgespeeld (of niet), maar in ieder geval in het reeële level, of hoe dat dan ook genoemd werd, toen kreeg de film letterlijk en figuurlijk kleur (al vond ik de scène, daar net voor ook erg goed). Het einde lijkt me er een voor eigen invulling in principe. Wat is en wat was de realiteit? Ik vond dat ik fijn werd achtergelaten door de film. Er was nog iets om te overdenken.

Verder moet ik nog ff vermelden, dat ik de muziek in de film helemaal niks vond, en ik vond het er eerlijk gezegd ook niet 100% bij passen. Het was me veel te bombastisch en episch, had best wat ingetogener gekund, had voor mij persoonlijk veel goed gedaan voor de film.

Toch door de speciale sfeer, goed acteerwerk, visuele pracht en het speciale scenario net 4 sterren.
Daarbij wil ik wel vermelden, dat ik denk dat je met dit concept, een veel betere film had kunnen maken.

Aronofsky toch weer op de weg omhoog

Na The Wrestler leek het even dat Aronofsky zijn 'eigen' - vooral audiovisuele - stijl had laten varen. Dat was immers een vrij droog registrerende film, iets dat eigenlijk compleet tegen de eerdere Aronofsky films inging. Maar met Black Swan heeft hij toch weer de lijn van zijn vroegere films doorgezet: Het audiovisuele perfect afstellen op het thema van de film.

De film komt langzaam op gang, maar geeft wel gelijk de stijl van de film weer. Een korrelige stijl met mooie contrasten en veel shaky camerawerk, maar dan niet in de 'dogme-stijl', een stuk meer stijl. Prachtige ondersteuning van de muziek, die afwisselend klassiek is, zoals het natuurlijk ook hoort bij een film over klassiek ballet en dan weer een soort ambient/electronic... Prachtige afwisseling en over het algemeen heel sterk.

Acteerwerk is grotendeels prima in orde. Portman en Cassell wil ik zelfs subliem noemen in deze film. Verder viel me op dat er een heel sterke 'club-scene' in zat, die echt weer eens fijn uit de verf kwam. Het laatste half uur denderde vanaf toen als een trein door, heerlijk. Fijne kleuren, snelheid, geen tijd verspillen, prachtig de mentale gesteldheid weergegeven.

Voor mijn gevoel op dit moment, nét geen absolute topper, maar er wel heel dicht tegenaan. Het begin is misschien net iets te gewoontjes.

Verder wel één van de sterkere films van de laatste tijd en Aronofsky dus weer back...

4,5*

Minimalistisch portret van de mensheid.

Het is lang geleden dat ik echt hard moest lachen tijdens een film, Du Levande kreeg het met enige regelmaat voor elkaar. Voor mij was dit het soort film waarvan ik in eerste instantie dacht dat de humor er iets te dik bovenop zou liggen, waardoor het humoristische effect sterk verminderd zou worden. Uiteindelijk werd ik toch meegesleept door dit gortdroge tragikomische werkje waar deze smiley voor uitgevonden lijkt te zijn.

De vijftig "sketches" of "scenes" hoe je ze dan ook zou willen noemen, blijven verfrissend door hun korte duur en sterke fotografie. Alle scenes lijken constant beneveld door een flinke wolk en een donkere levensloze (ironisch, omdat het over mensen gaat) gloed. Al zijn de kleuren per se mooi, toch klopt de compositie van elke scene perfect en wordt er soms nog gebruik gemaakt van subtiel camerawerk wat erg verzorgd oogt. Hierdoor voelen de locaties vaak erg klinisch aan en dat maakt het absurdistische (en vaak lompe) voorkomen van 'de mens in zijn natuurlijke omgeving' alleen nog maar grappiger.

Daarbij moet wel vermeld worden dat deze gortdroge humor je moet liggen. Het is namelijk geen bijtende humor als in het Belgische Man Bites Dog. Verwacht wel een soort van nihilistische, grauwe gloed over alle sketches die het geheel ook wat tragisch doen laten aanvoelen.

Zo is ook niet alles grappig bedoeld, sommige scenes willen eerder een soort van melancholisch gevoel achterlaten dat begeleid wordt door de knullige blazermuziek. Verder zijn sommige scenes ook echt beduidend minder gelukt en eerder flauw te noemen. Toch overheersen uiteindelijk (gelukkig) de heerlijke gortdroge portretten.

Een dikke 4* (met kans op een halfje erbij)

Leuke kleurrijke en zeer blije "feelgoodfilm". De film kwam het best tot z'n recht als het verhaal zich boven water afspeelde. Onder water interesseerde me het een stuk minder en zag het er vaak ook minder mooi (qua kleuren en stijl) uit. Nu blijf ik steken op 4 sterren, terwijl er met een iets constanter niveau een 4,5 in had gezeten voor dit uiterst schattig filmpje.

Heb wel zo'n beetje de hele film een stiekeme glimlach gehad, iets dat maar weinig films voor elkaar kunnen krijgen.

Meevaller.

Film duurt wel wat te lang, maar kan bouwen op een leuke samenwerking tussen Russell Brand en Jonah Hill. Het was zeker niet zo dat ik constant van de bank viel van het lachen - echt lachen was er sowieso niet bij - maar toch zat er wel een leuk sfeertje aan de film. Verder werkte het ook mee dat er een bepaalde snelheid aanwezig is en dat vele 'locaties' langskomen.

Audiovisueel is dit (natuurlijk) niet één van de sterkste. Af en toe een grappig (hip muziekclip) dingetje, maar verder totaal geen speciale shots.. Lelijk is het ook niet te noemen, vooral onopvallend. En sja muzikaal is het natuurlijk allemaal ook gebaseerd op de fictieve Britse rockster Aldous Snow. Als je er van houdt is het misschien leuk.. Ik was er niet helemaal kapot van.

Russell Brand blijft dan de grootste meevaller van de film. Had van hem een irritante vent verwacht die hij soms ook kan zijn (ook in de film). Maar z'n Britse junkie image is toch leuk (misschien uit ervaring) neergezet. Ten tweede groeit er iets fijns tussen Brand en Hill. Een vreemd soort chemie. Toch wel aardig om te zien. Vooral erg amusant.

Dus een kleine 3,0*

Een film die me echt iets deed. Je weet al vrij snel hoe het plot zich ongeveer zal ontwikkelen en ook de visuele stijl blijft de hele film hetzelfde. Maar toch wist deze film met kleine details en nuances een ijzersterk beeld te geven van een man die compleet met zichzelf in de knoop zit.

De film geeft heel sterk een gevoel van claustrofobie in een (te) drukke omgeving weer. Je zit als kijker (evenals Keane zelf) steeds vast in de drukte en je wordt als het ware aangevallen door blikken.

De film lijkt in dat opzicht (dat vooral te maken heeft met de visuele stijl) ook erg op "Clean, Shaven". Alleen daar vond ik de uitwerking net iets minder sterk en overtuigend dan bij "Keane".

Het gebruik van contrasten en kleuren was in deze film veel beter, evenals het gebruik (of het gebrek daaraan) van de omgeving.

Een minpunt wat ik wel wil noemen is dat de film qua geluid en algemene 'soundtrack' wel nog iets beter kon. Verder een perfect beeld van een verknipte persoonlijkheid in de hedendaagse drukke samenleving.

Een oase van rust.

Zo voelt de film het grootste gedeelte. Je kan er totaal ingezogen worden of er helemaal buitengelaten worden denk ik. Bij mij was er een soort middenweg. Al waren er toch momenten dat ik wel compleet door de film opgezogen werd.

Het is zo'n type Japans drama waar de omgeving en het bijbehorende weer een belangrijke factor is op de sfeer. Zo werden de seizoenen 'in extremen' weergegeven, iets dat mij altijd erg aantrekt. De "zomerse waaiende groene bladeren/gras/bomen sfeer" is erg mooi en deed me denken aan Still Walking. Dezelfde natuurlijke absorberende werking, alleen miste Norwegian Wood net de juiste muzikale ondersteuning om mij er helemaal in weg te laten dompelen.

De prachtige locaties werden ondersteund door een fijne visuele stijl die erg rustig en verzorgd oogde en die mooi en doeltreffend was met betrekking tot de shots en het kleurgebruik. De sounddesign (en vooral de soundtrack) vond ik wat minder, zoals ik eerder al vermeldde. Het was vooral erg wisselend. Er was een te groot "random gekozen en bij de jaren zestig sfeer passend" gehalte. Erg jammer, want dat had de film een stuk beter kunnen maken.

Verder nog een paar dingen die me opvielen. De overgang naar nieuwe scènes was vaak lelijk en onsubtiel, totaal niet passend bij de rest van de film. Evenals de steeds terugkerende plotselinge afkapping van de muziek - dat waarschijnlijk hip zou moeten overkomen - maar niet werkte, omdat het niet in de stijl van de film paste.

Het verhaal was verder best interessant en werd ook mooi uitgebeeld door de acteurs. De hoofdrolspeler vervulde een goede, fijne rol op een prima manier.

Uiteindelijk was dit dus een overwegend erg sterke film, maar wist me net niet genoeg te overtuigen om écht heel hoog te eindigen, iets dat ook te maken had met de speelduur die net iets te lang was.

Dus uiteindelijk een kleine 4,0*

Een erg knappe prestatie:

Heerlijke film, die eigenlijk een soort Bertold Brecht trucje uithaalt, maar toch blijf je erin hangen en leef je mee. Zo fijn dat ik na afloop alweer zin had in een herziening.

Audiovisueel levert deze film geweldig veel sfeer. De rode gloed in de nachtelijke stadsscènes, de heerlijk verlichte metrostations, de rokerige, donkere, maar toch gekleurde cafés. Allemaal een lust voor het oog die gebracht werd in een soort groezelige stijl die ik soms wat weg vond hebben van Le Conseguenze Dell'Amore, maar dan gewaagder. De soundtrack maakt het op dat gebied helemaal af. Erg mooi ondersteunend en zeer sfeerverhogend.

Reconstruction werd hier eerder al een aantal keer 'Lynchiaans' genoemd of in één adem genoemd met David Lynch (en dan denk ik vooral Mulholland Drive ). Iets dat ik begrijpelijk vind - met betrekking tot het verhaal en de intentie van de film - maar qua sfeer vind ik dat Boe wel een heel andere wereld creëert dan Lynch.

Verder weet ik niet zo goed hoe ik deze film zou moeten omschrijven. Reconstruction is in ieder geval een film die onder de huid kruipt, vanwege de sublieme sfeer. Echt minpunten kan ik niet opnoemen, maar gevoelsmatig is het voor (nog) geen 5 sterren. Wel wil ik de film erg graag nog een keer zien en ik ben benieuwd hoe(lang) de film blijft rondspoken.

Voor nu 4,5*

Pareltje voor de Belgische cinema.

Small Gods is een film waarbij ik het moeilijk vind precies uit te leggen wat er nou precies zo goed aan is. Het is inderdaad intrigerend, zoals hierboven al door Zandkuiken wordt gezegd. En het heeft iets weg van de sfeer en cinematografie van Vincent Gallo (ook al eerder opgemerkt geloof ik).

Verwacht een film met een grauwe tint, mooie shots, (ver)vreemde(nde) situaties en sterk maar redelijk 'stil' acteerwerk. Tevens een film met een ijzersterke sounddesign, iets dat ook erg opvalt aan de film en heel erg bepalend is voor de sfeer. Ondergrondse spanningen worden namelijk begeleid door 'ondergrondse muziek', vaak subtiele (of juist erg rauwe) stukjes ambient/drone, iets dat mij heel erg ligt.

Alleen maar positief lijkt het en echt een film die perfect bij me past, maar toch miste er net iets wat de film uitzonderlijk maakt. Misschien was de wijze waarop het verhalend gebracht werd er eentje die mij niet zo lag, want het gegeven zelf vond ik uiterst interessant.

Daarom uiteindelijk twijfel tussen 4* en 4,5*, waarin ik de film toch het voordeel van de twijfel zal geven, omdat ie toch rond blijft spoken in mijn hoofd en omdat ik nou alweer toe zou zijn aan een herziening.

Dus: 4,5* (we zullen zien of dit cijfer aan verandering onderhevig zal zijn)

(de snak naar) geld maakt niet gelukkig

Een 'moraalgangster' film die wisselvallig overkwam, maar waar de betere momenten toch blijven overheersen. Kleurgebruik vond ik bijvoorbeeld erg fijn, vooral tijdens de late (lees nachtelijke) scenes.

Editing vond ik daarentegen vaak weer redelijk brak en 'uit de maat', moest volgens mij hip, snel en flitsend werken, had op mij een andere invloed. Sounddesign was aardig... Soms mooi ondersteundend en erg sfeerverhogend, soms erg standaard en cliché.

Verder een verhaaltje dat erg boeit, maar waar dan weer te veel subplots in zitten, zoals de dochter die overal mee naartoe gesleurd wordt. Werkte voor mij niet schokkend, zat eerder in de weg.

Toch was het interessant om de zogenaamde 'upper class' met de 'lower class' verbonden te zien worden op een aardig genuanceerde manier.

Uiteindelijk dus een film waar toch nog een hoop op- en aanmerkingen op zijn, maar die toch voorbij vliegt en een redelijk verfrissende aanpak heeft in het 'onderwereldgenre'.

Een kleine 3,5 *

Niet erg speciaal, wel heel vermakelijk.

Fincher heeft audiovisueel wel eens wat meer durf gehad, maar op één of andere manier, heb ik dat ook niet nodig in deze film. De film geeft een heerlijke sfeer van iets nieuws weer. Onze tijd. De macht van jongere mensen. De kracht en de macht van internet en de verschuivende rol van privacy en auteursrechten.

Visueel uiteindelijk dus niet zo uitdagend en experimenteel, maar wel lekker doeltreffend en stilistisch. Af en toe mooie contrasten en fijne gestileerde glijdende bewegingen. Niet heel erg opvallend, behalve een fijn kleurgebruik over het algemeen. Muziek is me amper opgevallen deze film, zal dus wel niet heel speciaal geweest zijn.

Toch heeft deze film een fijne sfeer die natuurlijk ook gebouwd is op de gebeurtenissen, die erg interessant zijn, maar vast en zeker wat spectaculaire veranderingen door de scriptschrijver hebben ondervonden. Het was een film waar ik aan bleef plakken, net als facebook zelf btw. De 2 uur vlogen werkelijk voorbij, zonder een moment van ergernis. Soms een beetje vlak misschien, maar er zaten ook wel erg sterke dingen tussen zoals de acteerprestatie van Eisenberg.

Al met al, dus geen échte hoogvlieger, maar wel zeer vermakelijk.

4,0*

Aardige film.

De eerste film die ik van Shane Meadows zie. Zoals het al vaker omschreven wordt hier, was het inderdaad een tussendoortje. Een film waarin het talent van de regisseur zichtbaar is, maar het niet helemaal tot uiting komt.

De film oogde soms als een modern sprookje, vooral omdat gebeurtenissen rechtstreeks uit het niks kwamen en ook niet helemaal uitgewerkt werden. Iets wat ik verder totaal niet erg vind. Maar toch wisselde interessante momenten mindere interessante momenten af.

En dat was ook het verhaal van de rest van de film: wisselvalligheid. Somers Town is namelijk zwart-wit geschoten, en dat pakt soms succesvol uit, en dan wordt er weer ook totaal niks speciaals mee gedaan. Zo zien we het ene moment een sterk shot met prachtige contrasten en het andere moment nikszeggend gebruik van het zwart-wit.

De muziek had dan nog heel veel goed kunnen doen als een soort compensatie (wanneer de shots iets minder waren), maar helaas pakte het mij niet, behalve bij de aftiteling haha. Had verder niks te maken met 'het genre muziek', maar ik vond het gewoon niet heel sterk.

Verder vond ik het verhaaltje met het meisje dat de jongens beide leuk vinden, erg fijn. Dat had dus iets sprookjesachtigs en iets 'jongensachtige avonturierlijks'. De actrice vervulde die rol ook erg leuk. De twee jongens waar het verhaal om draaide vond ik daarentegen weer een stuk minder acteren en soms een beetje op het irritante af zelfs.

8mm beelden op het einde waren verder leuk, maar ook niet heel speciaal. Toch blijven de fijne waaierige zwart-wit shots van de parkjes en grauwe gebouwen hangen en dat geeft de film ook een luchtig zomers tintje, waar ik erg van hou.

Dus alsnog: dikke 3*

Sterk debuut.

The Station Agent is een luchtig zomers drama met een paar komische noten. De film is veel sterker dan de tweede film van Thomas McCarthy The Visitor, al is het maar, omdat de regisseur deze keer niet probeert z'n film in het teken te stellen van 'politiek correctheid'.

Deze film blinkt immers uit door z'n fijne ("feelgood") sfeer, de mooie locaties en de leuke shots. Ook op het acteerwerk was weinig aan te merken. Puntje van kritiek is wel dat de regisseur te veel probeert te vertellen. Daardoor ontstaan er allerlei (onnodige) subplots. De rol van de ex-man van Olivia leek mij bijvoorbeeld een onnodige.

De film is het leukst wanneer die vriendelijk overkomt, wanneer vriendschap een hoogtepunt speelt in het leven van een eenzame dwerg. Iets dat beeldend ook erg mooi naar voren komt. De muziek was verder aardig - niet meer dan dat - maar paste wel perfect in luchtige zomerse sfeer van de film.

Dikke 4*

Inspiratieloze 'genre-film'.

Nou moet ik misschien beginnen met te zeggen dat de Western niet echt mijn type film is, maar als je het een beetje in een modern jasje steekt, kan ik het soms nog best pruimen. Ook las ik al eerder dat No Country For Old Men aan het western-label gekoppeld wordt en dat vond ik dan weer één van de beste (dan wel niet beste) film van de Coen brothers.

De overmatige aandacht en de overwegend positieve reacties op dit werkje begrijp ik totaal niet. Ik had net zo goed geen film kunnen kijken, want visueel gebeurde er totaal niks (misschien op een paar stills uitgezonderd). En geluid? Jah heel veel gelul. Eindeloze, slaapverwekkende dialogen die me totaal niks deden, omdat ze ook nog met dat semi-stoere western accent werden uitgesproken. Tegelijkertijd moeten we er natuurlijk allemaal een diepere (grappigere) laag in zien, omdat het van Joel en Ethan Coen is, maar ook dat was ook niet aan de orde.

Nee, 3x niks dit, slechtse Coen film die ik tot nu toe gezien heb. Voelde heel oubollig aan en lijkt me echt een film om snel te vergeten. Hopelijk gaan de Coens de volgende keer maar weer gewoon verder met geinige humorfilmpjes die misschien de 3,5 niet zullen ontstijgen, maar wel de aandacht weten vast te houden en veel interessanter zijn dan dit.

Wilde eigenlijk nog een 2* geven (omdat als ik er iets genuanceerder op in zou gaan er wel pluspunten te vinden zijn), maar de slechte punten overheerste zo erg dat ik nog lager moet gaan:

1,5*

Hip filmpje, maar allemaal 'net niet'.

Unmade Beds is een film waarvan je niet weet welke kant deze nou precies op probeert te gaan. Maar uiteindelijk is het uitgangspunt wel leuk. Een paar twintigers (van vooral andere afkomst) - en dan in het bijzonder Axl en Vera - die gevolgd worden in hun bestaan in de stad Londen. De worsteling met zichzelf werd soms treffend en soms beschamend weergegeven, maar de film bleef wel boeien, alleen was er sprake van wisselvalligheid.

Visueel zag het er soms best leuk uit. Vaak zat er een mooie gloed over de shots en verder zat de (soms) hippe montage ook wel snor. Wat sommige shots dan weer totaal verpestte was de kleur en stijl van de kleding die de acteurs - en dan vooral Axl - aanhadden. Vaak helaas totaal misplaatst in de setting en erg geforceerd (hip).

Soundtrack had ik totaal niks mee in dienstverband met deze film. Ik vind Thindersticks vaak erg mooie muziek en Good Shoes ook wel aardig, maar in deze film klonk het te veel als een wirwar aan muzikale input. Nooit echt sfeerverhogend helaas.

Klinkt allemaal erg negatief, maar toch was er wel iets dat ik zag zitten in de film. Misschien was het de setting en de soms leuke shots, misschien was het het hippe sfeertje... Ik weet het niet. Maar van de andere kant wil ik dit ook een gemiste kans noemen. Want met iets meer precisie, aandacht en selectiewerk had dit een prachtige film kunnen zijn.

Nu kom ik niet verder dan een kleine 3,5*

Aardige film waar ik meer van verwachtte en waar ook zeker meer in gezeten had. De film heeft alleen het probleem dat het te veel wil zijn. Het wil afschrikken, trippen(d) (doen ogen), liefdevol zijn, documenteren, sentiment opwekken, afgrijzen.. Ga zo maar door. Dat vind ik ook heel duidelijk terugkomen in de audiovisuele stijl die erg wisselvallig overkwam en ook in het (live action) einde dat niet nodig was en ook een beetje afdeed aan de rest van de film. Althans zo voelde dat voor mij.

Over het algemeen vond ik de tekenstijl wel wat hebben, vooral ook in deze setting. Ook de 'locaties' waren vaak erg mooi opgezet en dus goed uitgekozen. De animatie was daarentegen wel echt brak (volgens mij al eerder gezegd), voelde aan als een computerspel uit de jaren 90, dat maakte ook de personages soms wat 'ééndimensionaal'.

De soundtrack vond ik wel goed in orde, maar soms net iets te sentimenteel aandoen. Toch zaten er ook erg mooie stukken ambient tussen, waar erg veel 'spanning' vanuit kwam.

Tot slot boeide mij het verhaal niet heel erg. Ik zat nog te denken als de film een documentaire zou zijn zonder animatie, maar in 'real life' of het me dan ook zou aantrekken. En dat weet ik zo net nog niet, omdat ik dan denk dat het vooral een clichématige oorlogsdocu zou worden die nergens echt heel interessant zou worden.

Dus uiteindelijk haalt de film zijn kracht toch uit de tekenstijl, de kleuren, (de soms leuke) camerastandpunten en regelmatig de muziek. Deze elementen vond ik erg mooi samen komen in de korte 'tripscène', een bepaalde 'verlofscène' en het stukje dat ook op de poster staat afgebeeld. Dat zijn dan ook wel echt stukken die me bijblijven en die de film iets speciaals meegeven.

Uiteindelijk dus een aardige film die erg wisselvallig overkwam en waar ik meer van had verwacht.

3,0*

De hoge noteringen vliegen de laatste tijd echt de deur uit bij mij, het lijkt wel alsof ik alleen nog maar goede films zie. Na Keane en 35 Rhums is dit de derde film deze week die een 4,5 scoort. Van die drie films moet wel gezegd worden dat ik deze weer de beste vond. De 5 sterren worden dan ook benaderd, maar net niet gehaald.

Vozvrashchenie is namelijk een film die me helemaal ligt. Prachtige, maar dan ook echt prachtige cinematografie. Heerlijke shots, traag, subtiel en toch treffend (en daarom boeiend). Fenomenaal aan deze film vond ik het kleurgebruik. Nog nooit zo mooi contrasten tussen bewolkt en zonnig gezien, echt schitterend. Ook de stranden, de bossen, de zee en de verlaten Russische gebouwen worden heerlijk (treffend) in beeld gebracht. Daarbij kwam ook nog eens de fijne - ook al zo subtiele - ambient soundtrack die de film tot een audiovisuele parel maakt.

Die elementen brachten erg veel sfeer in de film en veroorzaakte een mysterieus effect, dat natuurlijk versterkend werkte op het verhaal dat verteld wordt. Het verhaal an sich boeide me echt heel erg en was ook erg ontroerend. Het mysterieuze kan ik vaak ook wel heel erg waarderen.

Toch waren er een nog een paar kleine minpuntjes. Het acteerwerk van de kleinste boeide me net wat minder en ik vond het soms net op het randje (van irritant). De vader vond ik daarentegen een geslaagder personage.

Dan nog een laatste (visuele) kritiekpunt: De scènes in de regen, zoals op de brug (met de kleinste) werden net niet zo mooi weergegeven als de rest. Er miste een bepaalde sfeer om die scènes, terwijl die nou net zo mooi weergegeven hadden kunnen worden.

Maar ik vergeef het de film. Verder was het audiovisueel namelijk fenomenaal. Vozvrashchenie blijft dan ook in m'n hoofd rondspoken.

Voor nu 4,5* (maar veel kans op verhoging naar de 5*)