Opinions

Ishii doet wat dat betreft helemaal niets: dat is allemaal al bij Shimizu te vinden, inclusief locatie, camerabewegingen en (deels over-)acteren. Hij neemt wat meer tijd voor scènes - bijvoorbeeld het einde dat dramatisch wat dikker aangezet wordt - toont eens een beekje of mooie natuur en lijkt subtiel wat meer op de hoofdplot te focussen, maar dat laatste kan ook aan mij liggen omdat dat ik het verhaaltje al ken.

Het geheel ziet er wel bijzonder fraai en poëtisch uit, maar dat kon niet verhinderen dat ik mij regelmatig afvroeg wat het nut van deze zo goed als 1 op 1 remake is. Ik had graag de kritieken gelezen als het niet een Shimizu maar Ozu betrof. Wel grappig dat in wezen hetzelfde procedé bij Van Sant/Boyle een "Fuck you" naar Hollywood betekende en bij Ishii naar eigen zeggen een poging om een film te maken die opa en oma leuk zouden vinden.

Het verhaaltje in een uur was leuk voor één keer, maar toch echt te mager voor een tweede keer in anderhalf uur, en dat geldt ook voor de humor en het acteren van de masseur. Spijt me, maar ik vind dit een erg mooi gefilmde en vast ook wel met liefde gemaakte, maar verder tamelijk overbodige film van een filmmaker die heeft laten zien dat hij in staat is nieuwe dingen te maken en dat ook voor opa en oma had mogen doen.

Yamazakura heeft eigenlijk veel in zich dat me tot een hoge score zou moeten verleiden: mooie plaatjes van mooie omgeving en decor, laag tempo en een fraaie, terughoudend ingezette score met melancholisch cellospel en soms een vleugel erbij.

Het verhaaltje daarentegen is beduidend minder boeiend en combineert een introverte liefdesgeschiedenis met de uitbuiting van boeren. De personages zijn overwegend mierzoet goed, of heel erg slecht. Nadrukkelijk traag lopen ze door de film, hun blik is meestal een tijdje op oneindig gericht voor ze nadrukkelijk "subtiel" acteren met een kleine beweging of oogopslag.

Ik kan er niet precies de vinger op leggen, maar ik vond het erg maniëristisch en deed me verlangen naar acteurs uit de jaren '50/'60. Het is alsof ik naar een oud Japan zit te kijken zoals je het in een pretpark zou kunnen vinden of een in de 21e eeuw gefilmde Heimatfilm met een heile Welt. Ook de inbedding in de vier seizoenen voelt als obligaat mono no aware dat alleen maar goed lijkt te zijn voor fraaie, zij het statische, shots.

Mooi, maar hol en akelig dicht bij kitsch. De slotscène met lied - men mag gerust een kaarsje of aansteker bij de hand houden - doet voor mij deur dicht.

Zwaarmoedige film tegen de achtergrond van een grauw, industrieel China, waar de personages routineus doorheen schuifelen en op even apathische wijze nog iets van contact en warmte proberen te vinden, met voorspelbaar resultaat. De camera registreert veelal bewegingsloos en vindt vaak mooie, poëtische beelden vol loodzware en kleurarme eenzaamheid. Muziek is zo goed als afwezig, een enkele keer duiken er sombere flarden melodie op.

Afhaken doe ik evenwel bij de slotscène. Als je als kunstenaar/cineast niet in staat bent (of daartoe niet bereid bent) om je boodschap zonder dierenmishandeling op het doek te brengen, ben je geen knip voor je neus waard en mis je, in ieder geval bij mij, je doel.

Aanvankelijk dacht ik: “wat is dit?!?”. Personages die voor en nadat ze wat zeggen een beetje dommig uit hun ogen kijken en dialogen die bijna allemaal van het type “vragen naar de bekende weg” zijn. Zo loopt een van de hoofdrollen een schoolplein op waar gevoetbald wordt en vraagt aan een van de spelers: “wat ben jij aan het doen”. Het antwoord: “aan het voetballen”.

De film draagt iets heel fatalistisch met zich mee. Mannen worden getoond als gevoelloze sukkels die alleen aan seks denken en de vrouwen zijn daartoe altijd wel bereid. De personages – vroeger vrienden - zijn niet in staat echte relaties met elkaar aan te gaan.

Het fatalisme wordt echter haast terloops gebracht, waardoor het ook wat lichtvoetigs krijgt. Onder alle droogte zit weliswaar een zwaar thema, maar wie er gevoelig voor is, vindt ook hilarische momenten.

Ik vond het een erg aanstekelijke film waarbij ik me geen seconde verveeld heb. De film eindigt abrupt - of beter: hij houdt gewoon op - en had wat mij betreft nog wel een hele tijd door mogen gaan. Ofschoon een vergelijking met Heimat 2 op vele punten mank loopt, moest ik toch aan die serie films denken. Als Yeojaneun Namjaui Miraeda ook deel zou zijn van een hele reeks films: ik zou ze allemaal kijken, nieuwsgierig naar het wel en wee van de personages.

Eigenlijk heeft het ook zoiets als visuele muzak, maar dan van het soort waar je even terloops een blik op werpt om enkele uren later vast te stellen dat je nog steeds staat te kijken.

Edit: ik twijfel tussen 3,5 en 4...maak er toch 4 van)

Ik sluit me aan bij de hierboven gemaakte positieve opmerkingen over deze prachtige film. Wil er wel nog aan toevoegen dat de film op een interessante manier speelt met een taboe en de kijker op "gevaarlijk terrein" meesleurt.

De film is uiterst traag, biedt veel tijd tot nadenken maar weerhoud je daar ook weer van door je te verleiden weg te zakken in de geweldige beelden, de fantastische soundtrack en de milde melancholie die erdoor geëvoceerd wordt. Heel fraai ook het spel van Isabella Leung.

4,5 sterren.

2,5 is bij mij niet slecht, maar zoiets als neutraal / net voldoende. In dit geval "onverschillig".

Film draait uit op een battle tussen een héle slimme wiskundige en een héle slimme natuurkundige, maar dat héle slimme blijft eigenlijk vooral bewering en wordt zwak uitgewerkt, nooit echt spannend. De paar keer dat je opzichtig op het foute been gezet wordt - reisje de bergen in en haar al dan niet minnaar, suggestie dat hij stalker is - werken bij mij eerder averechts. Laatste verrassing neem ik dan voor kennisgeving aan. Qua drama leuk idee, maar tegen het einde had ik al een beetje afgehaakt, film duurt ook wat lang.
Ik moest om je antwoord te geven nog even door de film zappen, was hem eigenlijk al weer vergeten.

Film schijnt in Japan boxoffice succes geweest te zijn.

Visueel mooie film met een homogeen kleurenpalet waarmee wazige achtergronden en sfeervolle beelden van Sjanghai, zowel weids als intiem, ingekleurd worden. Vooral Wei Zhao - haar Chinees is hoogtepunt van de weinig bijzondere soundtrack (voor de liefhebber is Green Tea een aanrader) - zet een leuk om te volgen rol neer, maar een gevoel van belangeloosheid lag bij mij steeds op de loer. Één subplot doet naar meer verlangen, de anderen irriteerden vooral met flauwe humor; Het geheel zeer cliché en wat sentimenteel. (Ding-Dong Hollywood, remake een idee?).

Toch enkele sterke scènes gezien, m.n. in de tweede helft van de film, maar na gisteren Zhang's Mu Guo gezien te hebben was deze film toch een kleine teleurstelling.

Hele aardige Miike, al duurt hij inderdaad een beetje lang. Verhaal kon me niet echt boeien, maar dat deerde me ook niet. Je zit vooral mee te kijken met de man die de camera vasthoud, want vaak lijkt het of je naar een soort reality serie (911 of bad cops) zit te kijken.

De versie die ik gezien heb is deze:

Bloody battles of lions (95 min.) en

Requiem for the lion (107 min.)

De film wordt daar dus verkocht als 2 losse films met volgende suggestie: "Release of the first/second part of Takashi Miike's "Yurusarezaru Mono" yakuza action series!"

Niks geen serie: "Deel 2" begint met de laatste 16 minuten van "deel 1" en daarbinnen de titeling. Film sluit daar vervolgens naadloos op aan. Bizarre verkooptmethode. (Het wachten is op "Release of the first/second/third part of Takashi Miike's "Visitor Q epic family drama series! ... )

Deze versie duurt dus, met aftrek van de herhaling, toch nog altijd een half uur langer dan de 149 die hier en op IMDB vermeld staan.