Opinions

Nieuw op dit forum: hoi!

Heel veel kijkervaring met Aziatische films heb ik niet, ik ben het net allemaal aan het ontdekken. Van Miike heb ik Visitor Q, Ichi, The box en Silver (die vergeet ik maar liever) gezien en ben geïntrigeerd geraakt door de man zijn films.

MPD Psycho leverde een zeer verwarrende ervaring op. Het verhaal wordt zeer traag verteld en blijft tot het laatste deel toe zeer duister. Soms denk je dat je iets snapt, maar wordt je vervolgens weer pootje gelapt. Zelfs na deel 6 ben ik er niet zeker van dat ik het allemaal wel goed begrepen heb.

In de “making of”` zegt Miike: I would like the viewers to just watch without thinking too much. Try to feel the story in that way. if you try to take each episode and find reasons for the actions taken, or read too much into the story endings, the story won´t make sense from a normal, logical standpoint. I´d like you to view it as a different kind of story, to see that there are different ways of making films and conveying feelings.

Het verhaal is zo verteld dat je het als kijker ook niet snappen kunt. Vaak wordt een kijker in een detective uitgenodigd mee te denken met het hoofdpersonage. Hier weten de personages veel meer dan de kijker, iets wat in deel 6 duidelijk wordt als de detective doodleuk met gegevens van het verhaal op de proppen komt zonder dat daar voor de kijker zichtbare deductie aan vooraf is gegaan.

De opeenvolging van de verschillende aflevering werkt ook vervreemdend. Ze staan niet “los” van elkaar, maar er is ook geen sprake van een 3 uur durend verhaal dat is opgedeeld in 6x50 min. Het zijn meer episodes waar tijd tussen zit. Ofschoon ze alle 6 ook stilistisch duidelijk bij elkaar horen, hebben alle afleveringen zelf toch ook weer iets eigens.

Het duistere van het verhaal frustreert - tot het punt dat ik dacht: “ik geef het op” - maar niet zo dat de kijkervaring verstoord wordt. Veelmeer verschuift die naar het formele. Miike levert waanzinnige, sterke, haast surrealistische beelden die mij helemaal in de film opzogen. Het begrip low-budget lijkt voor Miike geen betekenis te hebben. Ja, het is niet gelikt en haast amateuristisch bij wijlen, maar meestal kreeg ik toch het gevoel: zo moet het en niet anders. (Ook de gedoceerde soundtrack is zeer effectief.) Nu ik alle 6 delen gezien heb, zou ik omwille van het verhaal de serie nog eens opnieuw moeten kijken, maar tegelijk denk ik: is dat echt nodig?

Vaak zie je bij low-budget films dat er een krachtige sfeer van eenzaamheid opgeroepen wordt, alleen al door het feit dat er bezuinigd wordt op figuranten waardoor de wereld “leeg” lijkt. In MPD Psycho gaat dit nog verder: er lijkt wel - mede ook door de veelvuldig maar niet overdadig gebruikte CGI - een compleet nieuw universum geschapen te worden waar je als kijker alleen maar als buitenstaander naar kunt kijken. Het verhaal is daar debet aan, de beelden, maar ook de personages werken vervreemdend met veelal minimalistisch acteren. Je kunt je maar moeilijk met de personages identificeren en ze weerstreven dat ook waar ze bijvoorbeeld haast emotieloos op gruwelijkheden reageren.

Het is alsof je als kijker door een mistbank loopt, verstoken van houvast. (beter eigenlijk: alsof je vóór een mistbank staat).

Er zitten gewild komische fragmenten in bijna alle delen. Die zijn klungelig geacteerd en regelmatig uiterst flauw. Daar echter de hele MPD-wereld *vreemd* blijft, accepteer je die scènes ook als “vreemd”, terwijl je eigenlijk zou moeten zeggen dat Miike hier verschrikkelijk de plank misslaat. Hetzelfde geldt voor de gruwelijkheden die er in de delen zitten. Gore-fans zullen hier hun kick niet vinden. Ze worden zo in beeld gebracht dat je er niet door gechoqueerd raakt. Ik nam ze waar, constaterend, als niet toebehorend aan mijn wereld, maar als deel van het MPD-universum. In die zin is dit wat mij betreft ook geen horror film, eerder thriller. Met name in de eerste delen worden enkele bloedige scènes met CGI verhuld. Censuur? Wellicht, maar ook andere, niet gruwelijke beelden worden met CGI vervreemd. Als het al censuur is, is er in de uitwerking een deugd gemaakt. (vervreemding)

Er zit maatschappij-kritiek in de MPD - People want to be controlled by the state. The state wont miss the chance”. - maar de serie werkt niet pretentieus. Voor mij gaat MPD inderdaad, zoals Miike zei, vooral over “different ways of making films”.

Alhoewel het mysterieuze van het verhaal je zeker in de greep houdt en tegelijkertijd buiten sluit, is het vooral de filmische vertelwijze, de beelden zelf, die mij als kijker enorm gevangen hielden en fascineerden. Echt een fantastische belevenis.

Naast de 6 afleveringen is er ook een “making of”: een uur lang interviews met Miike en diverse acteurs.

3,5 sterren.

Visueel fraai debuut van Chung die zowel achter de schrijftafel als achter de camera zat. De film is opgebouwd uit een serie scénes waarvan het verloop onvoorspelbaar is, die elk op zich vaak tamelijk absurd zijn, maar op het einde leuk samen komen tot een geheel. Een beetje een riskante structuur omdat je soms een gevoel van doelloosheid krijgt en de film het dan volledig moet hebben van de kracht van de individuele scenes. Die waren helaas niet allemaal even sterk. Hetzelfde geldt voor de humor. Een grap per kwartier, maar dan moeten ze eigenlijk ook echt allemaal werken. Jarmusch-achtige scenes, maar dan met acteurs die net het nodige extra niet bieden kunnen. Neemt niet weg dat er visueel fraaie scenes te bewonderen zijn met vaak sfeervolle kleuren en dito belichting.Toch blijft er ook een gevoel van "nèt niet".

Meer nog dan het absurdisme en de extreme meligheid verbaasde mij dat deze film eigenlijk heel erg "lief" is. Ik kon er zelden om schaterlachen, maar zat de meeste tijd met een milde glimlach te genieten. 3,5

Het is een kort verhaal, zou met niets verbazen als er maar weinig is weggelaten. Ik heb de film in ieder geval ook zo opgevat, als een voorlezen van het verhaal, maar dan nu met beeld, i.t.t "verfilming van het boek". Ik vond dat een aparte omgang met literatuur. Ichikawa zei in een interview trouwens: "In Tony Takitani I was thinking about flipping a page from left to right as if I was reading the novel. " bron

Er is een Duitse uitgave: "Die Erzählung zum gleichnamigen Film". Met 16 euro een beetje prijzig voor een kort verhaal dat met een groot lettertype en (fraaie) afbeeldingen uit de film tot 64 blz. wordt uitgerekt. bol.de

Edit. Midnight Eye review: This radical device serves to foreground the film's literary source just as it finds a cinematic equivalent for it, something that can indeed be said of the film as a whole, which follows the source word-for-word, yet replaces each word with an image.