Opinions

Aan het balkon van een hotelkamer in Rome wapperen twee vlaggen. Die van Europese Unie en die van Rome. De nationale vlag op een derde vlaggenstok ontbreekt. Binnen in de kamer markeren twee schilderijen het toneel en evoceren rijke associaties met de Griekse oudheid en de Renaissance. Twee jonge vrouwen betreden de hotelkamer en eisen hun plek in de Europese cultuurgeschiedenis op.

In Habitación en Roma bouwt Medem voort op de duif-havik dichotomie uit Caótica Ana die in wezen een gepolitiseerde tegenstelling is tussen de containerbegrippen mannelijk en vrouwelijk. Medem gebruikt ze voor cultuurkritiek, maar waar in zijn vorige film veel woede doorklinkt, krijgt hier idealisme ruim baan.

Het mannelijke - hier in de vorm van Max (Maximus ), een beminnelijk mens, al gaat ook van hem uiteindelijk enige dreiging uit - wordt vriendelijk doch resoluut de deur gewezen. De kijker echter heeft in de film geen andere keuze dan toeschouwer te zijn: de camera verlaat de kamer nooit en het zijn de twee jonge vrouwen die het toneel betreden en weer verlaten, waarmee trouwens een voyeurisme-verwijt al niet meer opkomt, nog los van het feit dat de fijnzinnige cameravoering daar ook geen aanleiding toe geeft.

Medem maakt veel gebruik van muziek, waarbij het ook loont om op flarden tekst te letten. Ook wie de context van de woorden "Dies Irea" of "Libera me" niet precies kent, zou kunnen voelen dat er meer gebeurd dan je aan handeling ziet. Mooi ook hoe in "Libera Me" verschillende culturen naadloos vervlochten zijn. De online wereldkaart (leuke vondst trouwens) wordt "op zijn kop" getoond, met een soortgelijk vervreemdend effect dat je krijgt als je naar een platte kaart kijkt waarin Europa niet meer in het midden staat. Sowieso ziet Medem zijn wereld wat breder dan Domodossola, Monchau en Venlo. Je mag ook minstens van een Spanjaard verwachten dat hij een iets ruimer beeld heeft van dit deel van de Europese geschiedenis.

Wie in de bijna twee uur die de film duurt alleen maar seks, bloot en mooie meiden ziet...

Seks is er al vrij snel, het echte jezelf bloot geven is dan nog maar net begonnen. Medem gebruikt hiervoor een kat-en-muis spel dat de film spanning geeft, maar het is toch vooral de lyriek van het moment die de film bijzonder maakt. Fraai in beeld gebracht, sensueel, nooit plat, en vooral heel erg warm door Medems feminiene empathisch vermogen waarmee hij de interactie tussen de vrouwen zoveel meer nuance en rijkdom meegeeft dan "twee meiden hebben een nacht seks met elkaar".

Wat hier verder pretentieus aan moet zijn? Medem's dramaturgie is theatraal, doet aan opera denken (alle Cupido-handelingen, muziekgebruik) en is zelfs waar hij intellectueel is, in de eerste plaats zinnelijk.

Twee zielen, uit de uiteinden van Europa, ontmoeten elkaar. Beide zijn zij door het leven beschadigd en beide zullen in hun ontmoeting zichzelf hervinden en er rijker uitkomen - Loving strangers, twee woorden die in het luidruchtigste deel van een imaginaire tijdgeest als onverenigbaar verklaard lijken te worden. Medem durft te dromen met het naïeve idealisme van een klein kind dat weet dat liefde de wereld redt.

Kitsch? Vast wel, maar die is me in deze vorm vele malen liever dan cynisme.

Film gisteren gezien en Ramon K's eerste woord zweefde ook mij door het hoofd. Jammer, erg jammer.

Alleen al het verhaal. Zo geforceerd, zo schematisch, zo de boodschap voor de kijker uit-spel-lend... De oudste jongen is erg wijs en legt de andere kinderen (en ons) alles precies uit, wat toch gewoon een ernstig falen in de vertelkunst is.

De wijze waarop de personages in weet ik hoeveel shots hun plaats innemen om iedere keer weer zo mooi mogelijk gezamenlijk in beeld te zitten, werkt - als je er op gaat letten, wat haast onvermijdelijk is omdat het iedere keer weer het zelfde idee is - klungelig en gekunsteld. Als de middelste generatie in beeld verschijnt dreigt de film kluchtig te worden. Bedoeld of niet, mij irriteerde dat zeer.

Oma is indrukwekkend, maar de meeste andere personages overstijgen niet het niveau van een leuk projectje op een toneelschool.

Reden genoeg om direct een heel lage score uit te delen, ware het niet dat de beelden vaak prachtig zijn en er enkele scènes in zitten die mij zeer ontroerden en die me er toe aanzetten om de meeste tijd alle gebreken van de film maar te verdringen in de hoop dat het allemaal nog goed komt. Als dan inderdaad ook Gere nog eens ten tonele verschijnt is alle hoop verdwenen. Jammer!

Inderdaad een kleine, maar o zo heerlijke film met een even heerlijke humor waarbij ik me regelmatig afvroeg waarom hij zo goed werkte. Als je het droog na zou vertellen lijkt het vermoedelijk flauw, overdreven of kinderachtig, maar het wordt hier erg aanstekelijk en overtuigend gebracht. Die lach van het meisje als ze voor de tweede keer van het dijkje affietst, dat voelt zo erg naar niet geacteerd.
Ik moest, mede door de locatie, ook aan Su-ki-da denken en glimlachen toen het meisje geagiteerd stampvoette: "I'm really trying to talk here!".

Erg leuk debuut dat naar meer doet verlangen van haar hand. Tot dan kan ik me voorstellen dat ik wel eens een willekeurig punt in de film opzet om even weer bij een klein stukje breed te glimlachen.

Anti-Bush pinku waarin diens buitenlandse politiek getoond wordt als sublimatie voor seks. Enkele scenes (zoals die met Bush) zijn wel aardig, maar meestal kabbelt de film wat doelloos voort, verveelt met te veel weinig boeiende of banale seksscènes, terwijl de humor wat tussen "wel aardig" of "flauw" pendelt. Bovenal is de film te tam om echt te boeien. Gooi dan een schoen, ofzo.

Of het verhaal echt "waar gebeurd" is valt nog te bezien. In 1968 vindt er in Tokyo een overval plaats op een geldtransport. Er wordt 300 miljoen yen buit gemaakt. De overval, die nooit opgelost werd, schijnt de gemoederen in die tijd flink bezig gehouden te hebben. Na het verjaren van de overval publiceert Misuzu Nakahara een autobiografische roman waarin ze claimt betrokken geweest te zijn bij de overval.

Hoe dan ook, crime zou als genre wat mij betreft wel weg kunnen. De overval is meer aanleiding voor een liefdesgeschiedenis en de film is ook een verwerking van de jaren '60: de sociaal-politieke achtergrond en vooral de leegte van een groep ontheemde jongeren die hun tijd slijten in een jazz club waar Sartre's Walging rondslingert.

De film is traag en de leegte wordt, zeker in het eerste deel van de film, wat al te effectief in beeld gebracht, gelukkig wel mooi. Als Su-ki-da liefhebber is het genieten van Aoi Miyazaki die 2 uur lang vooral zwijgend door de film loopt. Genieten met een maar: haar karakter past niet helemaal binnen het cynische groepje waarin ze zich begeeft en haar zwijgend acteren werkt hier toch net wat minder op zijn plaats dan in Su-ki-da. Heel soms bekroop me het gevoel dat het door deze regisseur een beetje tot trucje verwordt en wat mij betreft had Hanawa wat explicieter diepte mogen aanbrengen in de film. Haar karakter is ook wat al te cute en innemend, zeker als je de pretentie dat haar rol autobiografisch is, voor waar aanneemt. Maar, het blijft geweldig om naar haar te kijken.

De traagheid neigt soms naar saaiheid en de film is wat al te hermetisch, maar biedt wel mooie, melancholische beelden die mij soms wat aan Franse cinema lieten denken. De laatste scène's wisten mij onverwacht zeer te ontroeren en heb ik toch 3.5 voor de film over.

Intrigerende film over twee jongeren die, tegen alle maatschappelijke invloeden in, proberen hun natuurlijke seksualiteit te (her)vinden en daarbij vooral gehinderd worden door de duistere wereld van de seksualiteit van volwassen. Personages worden gespeeld door amateurs, waarbij vooral de vrouwen het geweldig doen. Nanami biedt Han een ontroerende intimiteit en het kleine meisje dat een raadsel aan Han en de kijker opgeeft, vond ik ook geweldig. Handheld camera geeft het geheel de suggestie van een documentaire, maar er zijn ook wat quasi-experimentele, surrealistische gedeeltes.

Er zijn een paar interessante links bij imdb -> external reviews.

Mooie plaatjes die leeg blijven door een oninteressant verhaal met dito nevenplotjes, clichés (bijvoorbeeld die wegversperringsscene...), er met de haren bijgesleepte locaties, matige humor, flauw drama en niet of niet echt overtuigende acteurs. Niet bepaald een verrijking van Japanse cinema...

Korte Naruse die een beetje aan Hiroshi Shimizus kortere films doet denken. Lichtvoetiger, maar met een bite.

Vermakelijk tussendoortje.

Film die het observerende van bijvoorbeeld de Koreaan Hong of uit Tokyo.sora combineert met droge humor van Nobuhiro Yamashita. Wie niet tegen traag kan, kan deze film beter mijden. Lange shots met weinig close-up waarbinnen zich naturalistisch geacteerde scènes afspelen die een blik tonen op de klungeligheid van de personages, op verfrissend dartele erotiek (wie dat zoekt kan ook beter verder kijken), traag opgebouwde humoristische situaties of leed dat veelal gedistantieerd gebracht wordt. Erg leuke rol van Hiromi Nagasaku die een lange tijd ongrijpbaar personage neerzet en helpt de aandacht vast te houden.

Niet teveel elders gaan lezen, plot is mager en een of twee spoilers verraadt meteen al de hele film. Verwacht geen diep drama, noch hilarische komedie. Het is meer een coming-of-age drama dat met droge humor licht gehouden wordt. Ik heb me uitstekend vermaakt, maar ook het gevoel dat de film niet echt zal beklijven, iets wat me van een hogere score afhoudt.

Letterlijke vertaling (Sex is no laughing matter) dekt de lading trouwens beter dan de officiële Engelse titel.

Best wel mooie, lieve, grappige en lome film waar me toch een paar zaken aan stoorden. De pointe van sommige grapjes wordt te vaak herhaald, waardoor de film als te lang aanvoelt en soms ook subtiliteit mist. Visueel veel zonlicht en zachte kleurtjes. De shots tussen de verhalende gedeeltes in vond ik wat te makkelijk, soms gewoon te kort of ze werden storend met een harde las afgebroken.
Neemt niet weg dat er genoeg leuke vondsten en vooral ook ontroering in zat om tot het einde (mooi, behalve die overbodige maanboog) te boeien.

Als je tot de groep mensen behoort die alle Aziatische horror films gezien of in bezit wil hebben, ga je gang. Alle anderen kunnen deze Hunsh met een gerust hart overslaan. Het acteren, de dialogen, het verhaal, het is allemaal gewoon pijnlijk slecht. De film is een fake imitatie van Ju-on & co met wat thriller-elementen en staat bol van de clichés die ook nog eens zo gebracht worden dat ze gewoon niet werken.

Nog voor de aftiteling goed begint, eindigt de film met bloopers. Hoe passend.

1,0 ster voor een enkel leuk shot.