Opinions

Mooi drama over een jong meisje dat moet zien om te gaan met de echtscheiding van haar ouders. Aanvankelijk lijkt alles van een leien dakje te gaan, maar al vlug worden scheuren zichtbaar.

De film volgt het perspectief van het meisje en is lange tijd sociaal drama, met mooi, lijfelijk spel en een frisse aanpak die je typisch Japans kunt noemen. Gaandeweg is Somai echter steeds minder geïnteresseerd in realisme en geeft er een boeddhistische draai die mij aan de romans van Banana Yoshimoto deed denken. Het is misschien wat zoetjes, maar ik vond het hoogtepunt van haar tocht door de natuur, de scene op het water, erg ontroerend.

Ook visueel heeft de film moois te bieden. Wat me een beetje van een hogere score afhoudt is dat ik de film net een tikkie te lang vond en ook niet gelukkig ben met het gebruik van westerse, orkestrale soundtrack, met name in het laatste gedeelte van de film waarin een abstracte, oosterse soundtrack niet op sentiment ingespeeld zou hebben..

Oxide Pang Chun is de producer van deze film, en, als ik me niet vergis, huppelt hij ook even door het beeld. IMDB noemt hem, samen met regelmatig medewerker van de Pangs, Cub Chin als regisseur, maar, vooralsnog, uncredited en moeten we het met de in de aftiteling genoemde “seven’s” als regisseur doen.

Aardige comedy met een paar gave scènes met Pang-signatuur, maar ik vond ze niet allemaal even geslaagd. Bijvoorbeeld het te lang durende uitstapje naar horror in nachtopname. Kijkt verder leuk weg, maar echt warm loop ik er niet voor.

Valt er nou echt niemand over het gekunstelde, aanstellerige kijk-mij-eens kapsel van de oudere jongere Dae-su Oh?

Film gezien alle lovende reacties toch nog maar een tweede keer bekeken en ik blijf me irriteren aan de heer Park.

Na een 1:37 gaat de alles onthullende doos open - ring ring Se7en - big shock. Vervolgens wordt die shock 15 lange minuten lang uitgemolken alsof de heer Park zelf - een modieus mes pronkt in zijn rug - nog druk aan het vechten is met imaginaire filmkijkers om ze - geholpen door de eindeloze sequensen van Vivaldi, eveneens met dubieus kapsel - helemaal knock out te slaan met.....niets.

Uit het Lady Vengeance topic:

Hollywood-remake lijkt me een goed idee: leuk "dom" wegkijk thrillertje, zonder gekunstelde, aanstellerige kijk-mij-eens attitude die ook Mr Vengeance en Cut (Three Extremes) ontsierden.

Deze samen met Tanada's vier jaar oudere Moon & Cherry gezien. Beide hebben coming-of-age als thema, maar anders dan sommige mannelijke collega's die een meer geïdealiseerd beeld van jeugd geven, concentreert Tanada zich volledig op seksualiteit en is in haar aanpak behoorlijk direct. Veel komische situaties met steeds een serieuze ondertoon die in het verloop van de film soms (verrassende) diepgang krijgen. Tanada speelt met clichés en draait die soms op hilarische wijze om. Ook het groteske wordt niet geschuwd, maar net gebracht alsof het de gewoonste zaak van de wereld betrof. Erg sterk met name haar aparte, vrouwelijke karakters en ook kleine details (zoals in deze het simpele verwisselen van schoeisel, of het tegen de benen bengelen van een tas) kon ik erg waarderen.

Beide films voelen tegelijk vertrouwd en fris aan. Grappig, beetje tragisch, ontroerend en soms best intens, maar ook steeds met veel warmte voor de personages.

Orochi doet wat aan Janghwa, Hongryeon (A Tale of two sisters) denken, qua verhaal, maar vooral ook qua sfeer en decor. Visueel erg mooi door het warme kleurenpallet en de luxueuze decors en kostuums. Fraaie titelrol ook van Mitsuki Tanimura.

Geen scares en weinig gore te beleven in deze film die vooral mystery en drama biedt. Plot kent nogal wat vreemde wendingen die op papier tamelijk absurd lijken, maar eigenlijk best goed werken.

Jammer alleen van wat kleinere zaken die verhinderden dat ik echt aan het scherm gekluisterd zat. Wellicht ook mijn stemming. 3,5 voor nu.