Opinions

Duidelijk niet zo sterk als het eerste deel, ik als Vincent Price liefhebber had het aan alleen zijn stem in eerste instantie niet gedacht! Wat een onzichtbare acteur niet kan doen.
Het lijkt allemaal wat traag op gang te komen in mijn mening, het origineel begon gelijk al sterk maar deze film wou een groter verhaal vertellen en is daar in mijn optiek niet helemaal in geslaagd.
Na dat Radcliffe grootheidswaan begint te krijgen bereikt de film zijn hoogtepunt en wordt het opeens toch wel weer erg vermakelijk en interessant!
Nan Grey was trouwens ook een leuke toevoeging! Behoorlijk schattig en mooi naturel.

3*

Bijna 6 jaar geleden gezien en dus werd het tijd voor een herziening! Gelukkig blijft deze classic ook bij een 2de keer makkelijk overeind staan.

De jaren 30 had leuke horror filmpjes, denk bijvoorbeeld aan Frankenstein maar voor mij persoonlijk heeft The Invisible Man een streepje voor. Het is in vergelijking met sommige andere films uit die tijd een stuk minder gedateerd en de effecten zijn voor deze tijd erg knap.

Het verhaaltje is kort, maar dat zorgt er juist voor dat er geen zwakke momenten in het verhaal te vinden zijn en het tempo lekker door blijft gaan.

Blijft een terechte classic!! En mijn 4,5 blijven zonder twijfel staan.

Van dit deel had ik weinig verwacht maar was stiekem toch wel heel vermakelijk! Lekker flauw en een meer komische aanpak van het concept dan de voorgangers deden. Virginia Bruce is trouwens ook een mooie vrouw, maar je ziet haar niet echt veel want ja, ze is natuurlijk invisible!

Toch is het een film die zijn volle speelduur(en dat is niet veel, amper 1 uur en 12 minuten) goed weet te benutten en zelfs vandaag de dag nog goed mee kan wat betreft de snelheid van het plot.

Zeer vermakelijk spul, op de goede manier fout en kijkt erg fijn weg.

Waarom ook niet, gewoon eens een 4!

Hier had ik helaas toch wel wat meer van verwacht, veel potentie en over het algemeen een redelijke opbouw van spanning die op de climax niet echt meer wist te overtuigen en zelfs voorspelbaar werd.

Waar de film deels wel in is geslaagd is een bedrukkend sfeertje neer te zetten, dit kwam ook door het degelijke acteerniveau en natuurlijk de filmlocatie.

Een film waar met deze setting en acteurs in mijn optiek niet het onderste uit de kan wordt gehaald en waar de opbouw interessanter is dan het einde.

2,5*

Ik was van plan de film in 2x te kijken maar toen ik er eenmaal aan begon bleef ik geboeid genoeg om gelijk alles te willen zien.

Acteurs die allemaal rollen spelen waar ze inmiddels bekend mee zijn maar is dat zo erg? Ze doen het namelijk weer meer dan uitstekend en het jonger maken was ook nergens storend gelukkig.

Voor mij persoonlijk is er eigenlijk geen rol aan te wijzen die ik hier het beste vond, aangezien de oude rotten het met zijn allen uitstekend doen.

Het verhaal is rustig verteld maar verteld tegelijkertijd toch best veel, de film sleept een klein beetje op het midden gedeelte maar pakt de draad gelukkig al snel weer op.

Heeft The Irishman de volle speelduur nodig? Misschien niet, misschien had er best een half uur of langer afgemogen maar tegelijkertijd ging de tijd toch wel weer snel voorbij.

4*

Nu ik inmiddels weer wat Wilder filmpjes aan het (her)kijken ben ook maar eens deze film meegepakt. Jack Lemmon is sowieso 1 van mijn favoriete acteurs en samen met Shirley MacLaine is het al helemaal interessant.

Het eerste wat mij opviel aan deze film is de kleurrijke en zeer sfeervolle setting, al vanaf de eerste beelden zat ik hierdoor in het verhaal.

Jack lemmon stelt eigenlijk nooit teleur en zo ook hier niet, de speelvreugde spat er vanaf en hij past perfect bij zijn rol. Shirley MacLaine zet haar rol ook meer dan prima neer, alhoewel ik las dat ze zelf niet erg te spreken was over de rol die ze hier moest spelen. Het is natuurlijk ook wel wat anders dan haar rol een paar jaar eerder in The Apartment.

Irma la Douce kan met momenten erg flauw en slapstick zijn maar zonder dat het mij irriteerde, de 2 uur en 20 minuten vlogen ook wel erg snel voorbij! De eerste helft is misschien een tikkeltje sterker dan de 2de helft, maar Billy Wilder weet er toch een erg aangenaam geheel van te maken.

3,5 sterren die dicht tegen een 4 aan zit.

Na het toch wel tegenvallende Magic in the Moonlight ging ik (als fan nota bene) ook niet met hoge verwachtingen naar deze film kijken.

Gelukkig is Irrational Man weer een stapje de goede richting op, zeker geen meesterwerk of het betere werk van Allen maar zeker wel een film met een herkenbare sfeer, goede acteerprestaties en met een wat scherper randje dan zijn voorganger.

Woody kan het dus eigenlijk nog steeds wel, alleen soms lijkt hij een film iets te snel en te makkelijk te willen maken. Ze zijn wel altijd prachtig geschoten, ze hebben goede herkenbare en bijpassende muziek en ook de acteurs doen in de meeste gevallen erg hun best als het over Woody Allen gaat, maar soms zijn de verhaaltjes (de laatste jaren vooral) wat simpeltjes. Maar goed, we raken een beetje offtopic.

Irrational Man doet soms denken aan Crimes and Misdemeanors en Manhattan Murder Mystery, haalt het niveau van deze 2 pareltjes nooit maar het is duidelijk wat Woody o.a. in zijn gedachten had. Emma Stone is een leuke verschijning, maar vind haar niet een bijzonder goede actrice, het verhaaltje rondom haar en de leraar is niet super storend maar ook nergens super interessant.

Het geen wat deze film de moeite waard maakt zijn de innerlijke gedachten van Abe Lucas, die naarmate de film vordert steeds een tikkeltje donkerder worden en wat op blijft bouwen op een boeiende manier.

Dit keer toch een voldoende.

3*

Vermakelijk en lachwekkend om een hele reeks te zien aan de grootste flops die Hollywood ooit gemaakt heeft, sommige titels kende ik al en andere lieten me weer hardop lachen( hoe konden ze ooit denken dat dat serieus genomen ging worden?)

Enige mis stapje vond ik The house on haunted hill wat helemaal geen flop was maar 1 van de leukere horror classics( Misschien was het ook wel niet bedoeld om het aan te duiden als een flop?)

It Came from Hollywood is leuk in elkaar gezet en bekende gezichten zoals Cheech & Chong en John Candy maakte het geheel aangenamer.

3*

Zeker een aangenaam filmpje voor de liefhebbers, mooie spanning opbouw en eens een keer een ander soort aliens Grappig dat de aliens eens een keer niet evil zijn maar de mens in eerste instantie niks willen aan doen, zelfs vandaag de dag is dat nog best een origineel idee.
Dat de film officieel in 3D was is duidelijk te zien aan bepaalde camerashots, dingen die expres op je afkomen worden zonder het 3D effect soms best wel (onbedoeld) grappig.

Dit is een film die eigenlijk eens terug zou moeten komen in de bios, vanzelfsprekend MET 3D.
3,5*

Jammer dat deze film zo onbekend is op MM want het is wel degelijk een film die meer aandacht verdiend en perfect bij de andere kerstklassiekers past.

Mickey Rooney speelde zijn rol zichtbaar met veel plezier en deze rol was hem op het lijf geschreven en ook de jonge Scott Grimes doet het erg leuk.

De film is soms heerlijk cheesy zonder te vaak over de grens heen te stappen, er is namelijk ook genoeg sentiment in deze film te vinden maar wel in de juiste proporties.

Het einde gaat niet te lang door en het feel-good gevoel is ruimschoots aanwezig.

Zeker een film die ik vaker in de december maand ga kijken!

3,5*

Leuke feel-good film die je het beste kan mee pakken in de december maand.

De film begint erg leuk, de eerste scenes laten zien hoe McKeever het huis binnen sluipt, heel voorzichtig moet doen en dat ze ook savonds kwamen controleren. Maar wanneer de rest van de personages hun intrek nemen wordt dit interessante idee helaas grotendeels over boord gegooid? Het had nog kunnen zorgen voor een paar spannende scenes Je vergeet eigenlijk gewoon dat ze niet in hun eigen huis zijn en dat vond ik toch een klein minpuntje.

Alle verschillende personages bij elkaar zorgen wel voor een hartverwarmende sfeer, je voelt je als kijker gewoon welkom om met hun mee te kijken in dat mooie grote huis.

Meer dan de moeite waard deze kerst-klassieker, hier en daar had er in mijn bescheiden mening meer in kunnen zitten maar het samenspel van de acteurs en de sfeervolle setting maken veel goed!
3,5*

It's a wonderful life in een iets ander en moderner jasje, vooral het begin en de laatste 25 minuten zijn leuk, met ook genoeg kerstsfeer tegen het einde aan. Het verhaal rondom Mary weet alleen te weinig te boeien en hierdoor is het middenstuk soms wat slepend. Het is natuurlijk een soort van remake maar het verhaal rondom Mary is wel wat anders ingekleurd dan de originele versie.

Niet onaardig, maar voor mij geen blijvertje.

2,5*

Doris Day & jack Lemmon samen in 1 film is een genot om naar te mogen kijken! De speelvreugde samen is goed te merken en het feel-good sfeertje in de film is daardoor ook des te beter.

Het verhaaltje is simpel en natuurlijk ook wel voorspelbaar, maar het is in ieder geval een vermakelijke rit.

3*

Alweer een fijne comedy uit de jaren 40 die een hele warme en fijne sfeer weet over te brengen op de kijker, wat ongetwijfeld ook voor een groot gedeelte is te danken aan de prachtige, schattige maar ook zeker pittige Deanna Durbin.

De misverstanden zijn leuk en niet te dik aangezet, met dit hartverwarmende verhaal is het zelfs nog wel een film die geschikt zou zijn in de december maand.

Het verhaaltje kabbelt aangenaam door, het tempo is niet zo hoog als bij een gemiddelde slaptstick film maar juist met wat meer rust en gevoel gebracht.

Ik zit heel sterk te twijfelen tussen een 3,5 of een 4... maar in dit geval rond ik het maar naar boven af.

Een interessant gegeven wat redelijk vermakelijk is uitgewerkt.
De sfeer rondom de personages doet een beetje denken aan Carnage van Polanski, al spreekt het wel voor zich dat ik de films qua niveau niet het zelfde vind.
De laatste 20 minuten voelde een klein beetje gehaast aan, wat mij betreft mochten personages nog wel veel extremer worden als dat ze al deden, het is namelijk toch het einde van de wereld dus who cares anyway?
De wijndrink scene werd abrupt afgebroken en gaf toch een beetje een rare nasmaak, aan de ene kant is het een leuke terugkoppeling naar de begin scene( waar de muziek ook op het hoogtepunt werd afgebroken) maar tegelijkertijd gaf het mij ook niet helemaal een voldaan gevoel.
It's a Disaster is zonder meer de moeite waard, alleen mocht het wat mij betreft nog wel een stuk extremer dan het al was.

Twijfel sterk tussen 3 en 3,5 maar ik hou het voorlopig even op een voldoende.

Het begint allemaal erg leuk maar zodra de menselijke rollen het verhaal gaan overnemen en daarbij ook nog eens lekker gaan overacten wordt het helaas een stuk minder.
Niet zo slecht als Letters to Santa, de film bevat gelukkig ook leuke scenes en duurt gelukkig nog net geen anderhalf uur. Het is een film die makkelijk is uit te zitten maar waar wel erg is gekozen voor de makkelijke weg van vertellen en simpel acteren.
Het hele verhaaltje van god werkt gewoon weg niet, niks tegen Whoopi Goldberg maar het paste niet echt.

Eindoordeel:
Het gaat, voor een keertje nog wel vermakelijk.
2,5*

Na bijna 3 jaar deze kerstklassieker weer een kans gegeven na dat deze voor de eerste keer een beetje tegenviel.
In mijn eerste review zei ik al dat deze film best wat langdradige stukken bevat die zich vooral in het eerste deel bevinden, helaas heb ik deze zelfde mening nog steeds.
Het is wel erg mooi gedaan hoe in het laatste half uur het prachtige feel good gevoel als nog opgeroepen wordt. Zijn bewaarengel Clarence is duidelijk het aller leukste personage in deze film, als kijker weet je zijn personage al gelijk op prijs te stellen en doen zijn goede bedoelingen gelijk al feel good gevoelens oproepen.
It's a Wonderful Life is al met al een prachtig verhaal, maar de lange speelduur blijft nog steeds een klein minpuntje voor me. Ik heb nog steeds sterk het gevoel dat dit verhaal ook tot zijn recht had gekomen als er een half uur minder voor gebruikt was.

De 2de kijkbeurt bevalt me wel een tikkeltje beter dan de eerste( om maar een positieve draai aan mijn review te geven)
Ik snap heel goed waarom dit een bekende kerstklassieker is, alleen kan ik dit nog steeds niet als een meesterwerk ervaren.

Mijn vorige stem was 3,5 en die blijven zonder twijfel staan.

Na dat ik een week geleden On The Town gezien had smaakte dit toch wel naar meer, zodoende dat ik uitkwam bij dit filmpje wat niet geheel toevallig ook van en met Gene Kelly is.
De film begint erg leuk en straalt gelijk een positieve energie uit, na dat 10 jaar verstreken zijn en ze elkaar weer zagen was ik toch wel erg benieuwd hoe de film de rest van de tijd ging invullen.
Eigenlijk had ik het minst met het personage van Michael Kidd en werd het personage van Dan Dailey voor mij persoonlijk ook pas later in de film interessanter. Het is vooral Gene Kelly die de show steelt, maar dat is misschien ook niet zo heel verwonderlijk? Stiekem miste ik Sinatra wel een beetje.
Het einde is dan wel weer erg leuk, het gevecht gaf na deze best wel lange opbouw zeker een feel-good gevoel!

Voor mij persoonlijk niet zo leuk als On The Town, maar zeker vermakelijk en de moeite waard.
3*

Lang mee gewacht, eindelijk gekeken! Een film die op een luchtige manier toch een zwaar onderwerp weet over te brengen, het drama werkt in dit geval ook goed in de mix samen met komische elementen.

De voice-over is ook leuk gedaan door Keir Gilchrist! En Zach Galifianakis is daarbij ook nog eens een geslaagde tegenspeler

Emma Roberts haar personage had best nog wel iets meer uitgediept mogen worden, ze is in ieder geval wel een interessante toevoeging en ze zet een leuk personage neer! Misschien een beetje cliché dat er toch altijd weer toevallig een leuke meid in zit die het hoofdpersonage wel ziet zitten, maar ach.. de film overdrijft het gelukkig niet te veel.

It's Kind of a Funny Story is erg genietbaar, had soms wel een iets scherper randje mogen hebben maar afgezien van dat is er eigenlijk weinig mis mee.

3,5*