Opinions

In het begin had ik mijn twijfels, maar uiteindelijk pakt deze meest recente versie toch nog goed uit.

Hoewel het verhaal in grote lijnen gelijk bleef, werden sommige dingen aangepast. Zo gaat het in deze versie om een aan lager wal geraakte leadzanger van een rockband. Mijn grootste zorg was Barbra Streisand. Ik plaatste mijn vraagtekens of ze wel geschikt zou zijn om het succes van de voorgaande delen te evenaren. Ondanks dat ze niet kan tippen aan Janet Gaynor en Judy Garland, weet ze juist deze versie uit 1976 overeind te houden. Dit zowel op muzikaal gebied als acteergebied.

Barbra Streisand was eveneens uitvoerend producente achter de schermen. Na eigen zeggen heeft ze ook een paar korte scènes geregisseerd. Ze stond erop dat Elvis Presley de rol van John Norman Howard zou vertolken. In 1975 vertrok ze naar Las Vegas om hem persoonlijk te ontmoeten. Presley reageerde positief, maar diens manager Tom Parker was minder enthousiast. Hij had vooral moeite met het feit dat Streisand niet eerst naar hem was gekomen. De vele eisen (Waaronder een hoog geldbedrag), hebben er uiteindelijk voor gezorgd dat Presley definitief werd geschrapt. Tevens had Streisand Marlon Brando op het oog. Er waren echter nog meer gegadigden. De rol van John Norman Howard werd oorspronkelijk geschreven voor James Taylor, maar hij had na Two-Lane Blacktop (1971) genoeg van het acteren. Zanger Neil Diamond moest afhaken wegens diverse optredens, en ook Mick Jagger werd geschrapt. De rol ging uiteindelijk naar Kris Kristofferson. Het had echter weinig gescheeld, of zijn rol was wegens bepaalde rechten ook geen werkelijkheid geworden. Destijds was hij getrouwd met Rita Coolidge die in deze film zichzelf speelt. Zangeres Cher, Liza Minnelli, Helen Reddy en Diana Ross werden overwogen voor de rol van Esther Hoffman.

Regisseur Frank Pierson was niet erg geliefd. Zowel Barbra Streisand als Kris Kristofferson lagen met hem overhoop. Dit was de éérste film die in Dolby surround werd uitgebracht. Tijdens de eindcredits van de film zien we eveneens dat de kleding van Streisand werd verzorgd door haar persoonlijke klerenkast.

Deze versie is lang niet zo goed als zijn voorgangers, maar weet bepaalde emoties goed in beeld te brengen. Anderzijds komt de chemie niet altijd even lekker uit de verf. Toch is de film zeker de moeite waard. Mede dankzij een overtuigende Barbra Streisand. Samen met Paul Williams mocht zij in 1977 een Oscar in ontvangst nemen voor het nummer "Evergreen." Daarnaast won de film 6 andere prijzen, en werd eveneens 6 keer genomineerd.

3,0 *

Sinds 2011 waren er al plannen voor een nieuwe versie van dit bekende verhaal. Dit met Beyoncé in de hoofdrol, en Clint Eastwood als regisseur. Geruchten deden de ronde dat Jennifer Lopez, Shakira, Demi Lovato, Selena Gomez, Kesha, Rihanna, Janelle Monáe en Esperanza Spalding al eerder in aanmerking kwamen voor de rol van Ally. Namen als Christian Bale, Leonardo DiCaprio, Tom Cruise, Johnny Depp en Will Smith werden verbonden aan het mannelijke personage. Het project liep echter door de zwangerschap van Beyoncé vertraging op. Daarnaast wilde ze zich graag op haar muziek concentreren, en besloot om zich terug te trekken. Uiteindelijk was het aan Bradley Cooper om de klus te klaren. Camilla Blackett was in gesprek om het script van Cooper te herschrijven. Ze verklaarde dat het originele scenario heel anders is dan de uiteindelijke film. Daarnaast nam Cooper ook de regie voor zijn rekening. Het was altijd zijn grote droom geweest om regisseur te worden. Naast Clint Eastwood had Steven Spielberg eveneens interesse getoond in het project, maar door zijn volharding maakte Cooper met deze film zijn regiedebuut. Het uiterlijk van de film kwam voort uit een concert van Metallica, die hij op 16-jarige leeftijd live had gezien. Volgens schrijver Will Fetters was het script geïnspireerd door Kurt Cobain. Cooper moest Warner Brothers zien te overtuigen om Lady Gaga te casten. Zo liet hij hen een iPhone-opname zien, waarin het duo het nummer “Midnight Special” van CCR zong. Bij Warner Brothers waren ze onder de indruk van hun chemie, en gaven het project uiteindelijk groen licht. Cooper was met name onder de indruk van haar vertolking van het klassieke Franse lied “La Vie en Rose”, en stond erop dat het nummer op de soundtrack verscheen. De zangeres vertolkt de rol van het personage Ally Campano. Dit als eerbetoon aan de meisjesnaam van Cooper’s moeder. Bovendien was het ook een achternaam die binnen de familie van de zangeres voorkomt. Ze bekeek eerst de drie voorgaande versies van “A Star Is Born” voor haar onderzoek naar de rol van Ally. Het slotnummer “I’ll Never Love Again” was een zware dobber voor haar om uit te voeren. Haar beste vriendin Sonja Durham was vlak voor de opnames aan kanker overleden. Cooper vond het na één take al voldoende, maar de zangeres wilde graag blijven zingen voor de afleiding. Een moment dat ze zich altijd zal blijven herinneren. Ook Cooper’s echte hond Charlie speelt een rol in de film. Volgens Andrew Dice Clay werden Robert De Niro, John Turturro en John Travolta overwogen voor de rol van Lorenzo. Russell Crowe werd overwogen voor de rol van Jack.

Lady Gaga wist Bradley Cooper ervan te overtuigen om live te zingen, omdat de zangeres een hekel had aan lipsynchronisatie. Dit resulteerde in een uitgebreidere vocale training voor Cooper. Hij kreeg gitaarles van Lukas Nelson. Beter bekend als de zoon van Willie Nelson. Gedurende een aantal jaren zat het duo in de kelder van Cooper, zodat hij zichzelf kon presenteren als muzikant. Hij werd ondersteund door Lukas Nelson & Promise of the Real. De ervaren dialectcoach Tim Monich werkte enkele maanden samen met Cooper om zijn vocale zangbereik vorm te geven. Net als zijn personage had Cooper te maken met een alcohol- en drugsverslaving. Zijn nuchterheid heeft uiteindelijk zijn leven en carrière gered. De meeste scènes met de drag queens werden geïmproviseerd. Willam Belli beweerde zelfs dat al haar scènes uit improvisaties voortkwamen. Ook Cooper en Lady Gaga besloten om wat te improviseren. Tijdens de badkuipscène gaf Jackson te kennen dat Ally lelijk is. De reactie van Lady Gaga was zodoende oprecht. Een deel van de opnames werden gefilmd op het Coachella Festival in 2017. Lady Gaga was de eerste vrouwelijke headliner in tien jaar. Festivalgangers betaalden tien dollar om de gefilmde scènes met eigen ogen te bekijken. Om te voorkomen dat er beelden werden uitgelekt, werd de opnameapparatuur verborgen. Daarnaast werden er scènes opgenomen tijdens de tour “Joanne” van Lady Gaga op 9 augustus 2017 in The Tour Stop in Los Angeles, Californië. De productie duurde 42 dagen. Op 31 augustus 2018 ging de film in première op het filmfestival van Venetië. Na afloop kregen Cooper en Lady Gaga een staande ovatie van acht minuten.

Deze meest recente versie werd opgedragen aan Elizabeth Kemp. Ze was actief als de mentor van Cooper en Lady Gaga. Helaas overleed ze vlak voor de wereldpremière. Deze versie toont meer gelijkenissen met A Star Is Born. Volgens Lady Gaga verscheen Barbra Streisand op de set om met de cast en crew haar ervaringen te delen. De film werd met name gehypet door de grote hit “Shallow.” Het nummer werd volgens songwriter Mark Ronson oorspronkelijk geschreven als een solo-track voor Ally. Sinds 11 februari 2019 heeft het nummer zelfs “Thriller” van Michael Jackson overtroffen, en groeide uit tot het meest bekroonde nummer in de muziekgeschiedenis met 24 prijzen. Dit in combinatie met andere aantrekkelijke tracks op het soundtrackalbum. Deze versie bevat wat leuke verwijzingen naar de voorgaande versies en Pretty Woman. De sterfscène werd wederom opnieuw aangepast. Deze keer pleegt het personage Jackson zelfmoord. De oorspronkelijke doelstelling was om hem net zoals in de versie uit 1937 en 1954 in de oceaan te laten verdrinken. Cooper kreeg echter een visioen van zelfmoord in de garage, en besloot om deze versie te filmen. De bewuste scène had met name op Lady Gaga een behoorlijke impact, en ze verliet geëmotioneerd de set. Daarnaast overwoog Cooper om een ander einde te gebruiken, en het nummer “Shallow” als slotsong door het duo te laten uitvoeren. Ook de autocrash uit de versie van 1976 als eerbetoon aan de rol van Kris Kristofferson werd overwogen.

Zoals gezegd heeft “Shallow” een grote invloed gehad op het succes van deze meest recente versie. Bradley Cooper weet sterk te overtuigen, en weet als geen ander hoe je de rol van een verslaafde moet invullen. Voor Lady Gaga was het haar eerste grote rol als actrice. Op muzikaal gebied zingt ze de sterren van de hemel. Anderzijds ben ik eerlijk als ik zeg dat het succes veel te overhyped is. Met uitzondering van de muziek en een paar scènes, heeft het verhaal per slot van rekening niets nieuws te bieden. Als we dan op de ratings moeten afgaan, dan is dit de meest succesvolle versie ooit gemaakt. Je kunt je dan ook oprecht de vraag stellen of liefhebbers de voorgaande versies wel hebben bekeken? Kort samengevat heeft de cast zeker hun hele ziel en zaligheid in deze productie gestoken. Alleen lang niet zo goed als de versie uit 1937 en 1954, maar dat is een persoonlijke mening.

3,0 *

Weinig recensies voor deze leuke slapstick.

Een feel good-movie met Norman Wisdom in de hoofdrol. De acteur en komiek die de respectabele leeftijd van 95 jaar heeft mogen bereiken. Misschien minder leuk dan Laurel & Hardy, maar zeker niet slecht!

3,0 *

Het regiedebuut van Reza Memari. Hij werkte samen met Anne D. Bernstein en Jeffrey Hylton aan het script. Het Genkse animatiebedrijf "Walking The Dog" bracht het verhaal tot leven.

Een redelijke en voorspelbare animatiefilm. Dit zonder veel bijzonderheden.

2,5 *

Een romantische Kerst/tv-film die ook bekend staat onder de titel "A Plan for Christmas."

Dit is een van de betere Kerstfilms van de afgelopen jaren, maar kon het anderzijds wat verbeterpunten gebruiken. Het einde kwam nogal gehaast over, en ook het personage van Bradley Hamilton leek wat overbodig te zijn. Desondanks beschikt het over een hartverwarmend verhaal, en zijn de acteerprestaties voldoende. Geen absolute topper in zijn genre, maar beter dan de rommel van Hallmark.

2,5 *

Mooie omschrijving. Dit stoorde mij dus ook in deze documentaire.

Een redelijk onderhoudende misdaadfilm met een vleugje romantiek.

De cast levert aardig werk met uitzondering van Melanie Griffith. Deze film is met name geschikt als je haar natuurlijke look wilt bekijken. Het blijft eeuwig zonde dat zo'n mooie actrice in de loop der jaren zoveel aan haar gezicht heeft laten sleutelen. Het eindresultaat is alleen maar slechter geworden. Haar personage komt in deze film nogal gefrustreerd over. Hoewel ze de mannen aan haar voeten heeft liggen, valt ze enkel en alleen voor het personage van Eric Thal. Ondanks dat hij 8 jaar jonger is dan zij. Acteur James Gandolfini maakte met deze film zijn debuut.

Menig critici vergelijken deze film met Witness (1985), maar zien hem als een slechte kopie. Griffith won in 1993 een Razzie Award. Filmkenners weten dat dit niet bepaald een prijs is om trots op te zijn. Daarnaast werd haar tegenspeelster Tracy Pollan eveneens voor deze prijs genomineerd. Tot slot werd regisseur Sidney Lumet genomineerd voor o.a. een Palme d'Or.

2,5 *

Een degelijke thriller om eens te bekijken.

Dit genre is alles behalve horror, maar beschikt over voldoende spanning. Het acteerwerk van Kate Mulgrew kon op sommige momenten wel wat worden opgepoetst. Dit is de enige film geweest voor Shawn von Schreiber. Ze heeft vervolgens nooit meer geacteerd in films of TV-series.

2,5 *

Een prachtige verfilming naar het gelijknamige boek van James Bowen.

De hoofdrol is weggelegd voor Luke Treadaway en Bob de kat. Hoewel er meerdere katten auditie deden, speelde Bob grotendeels zichzelf. Luke Treadaway had zijn rol grotendeels te danken aan zijn gitaarspel en zangkwaliteit. Bovendien weet hij sterk te overtuigen als de verslaafde James Bowen. Buiten de set had de acteur al meerdere ontmoetingen gehad met tegenspeelster Ruta Gedmintas.

Dit was de derde film van regisseur Roger Spottiswoode, waarin een dier de hoofdrol vertolkt. Eerder deed hij dit met Turner & Hooch (1989) en Midnight Sun (2014). De tweede film is bij menig kijker onbekend. De filmposter hiervan is kort in beeld te zien. Producent Adam Rolston maakte met deze film zijn debuut. De echte James Bowen komt richting het einde van de film voorbij. Dit is de scène waarin hij zijn eigen boek signeert.

Een meeslepende dramafilm die nergens saai wordt. Zeker weggelegd voor de dierenliefhebbers, maar tevens een film die het thema "drugsverslaving " op een realistische manier in beeld weet te brengen. Je hoeft het boek niet gelezen te hebben om deze film te waarderen.

3,5 *

Gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van Tennessee Williams.

Williams schreef samen met Oscar Saul het scenario. Diverse filmstudio's waren echter niet direct te porren voor een verfilming. William Wyler wilde samen met Bette Davis dit project op zich nemen, maar moest zich later verantwoorden. Met name omdat Wyler gebruik maakte van controversiële onderwerpen zoals Homoseksualiteit, verkrachtingen en krankzinnigheid. Dit is eveneens de belangrijkste reden geweest waarom de verfilming zoveel afwijkt van het toneelstuk. In totaal moesten er 68 wijzigingen in het script worden aangebracht. Wijzigingen waar regisseur Kazan zelfs niet van op de hoogte was. De censuur was uitermate streng.

Onder leiding van regisseur Elia Kazan werd het toneelstuk 855 keer opgevoerd. Kazan had geen behoefte om een verfilming te regisseren, maar besloot op aandringen van Williams terug te komen op zijn besluit. Robert Mitchum werd benaderd voor de rol van Stanley Kowalski, maar RKO liet dit niet toe. John Garfield sloeg het aanbod af, omdat hij zijn personage niet wilde laten overschaduwen door de hoofdrolspeelster. Acteur Marlon Brando was destijds nog vrij onbekend, en had onder leiding van Kazan in de gelijknamige Broadwayproductie gespeeld. Ondanks dat hij vrij jong was, kreeg Brando de rol van Stanley in de film. Voor hoofdrolspeelster Blanche had men oorspronkelijk Jessica Tandy op het oog. Ook zij was te zien in de Broadwayproductie. De studio was echter van mening dat Tandy te onbekend was, en besloot om Olivia de Havilland te benaderen. Echter hing hier een flink prijskaartje aan vast, en koos men uiteindelijk voor Vivien Leigh. Zij was niet bepaald onbekend na haar rol in Gone with the Wind (1939). Voor de rol van Stella werden o.a. Anne Baxter, Joan Fontaine en Patricia Neal overwogen. Deze rol werd ingevuld door Kim Hunter.

De film werd binnen 36 dagen tijd opgenomen. Een groot deel werd opgenomen in de studio, en sommige buitenopnames in New Orleans. De meeste trams waren destijds al vervangen door bussen, maar speciaal voor deze film werd nog een Perley Thomas 922 beschikbaar gesteld. Het totale budget van de film kwam neer op 1.800.000,- dollar. Naar verluidt zou Brando 75,000,- dollar hebben ontvangen, en Vivien Leigh 100,000,- dollar. Regisseur Kazan werd gewaarschuwd voor Leigh. Ze stond erom bekend een lastige actrice te zijn, en te lijden aan depressies en een bipolaire stoornis. Dit maakte het voor haar lastig om fictie en werkelijkheid te onderscheiden. Desondanks vielen de problemen op de set mee. Het resulteerde zelfs in een hechte vriendschap tussen Brando en Leigh. Met haar 36 jaar was haar personage wel wat aan de jonge kant, en werd dit door middel van grime opgelost. Ook het strakke T-shirt van Brando was een obstakel. Dergelijke T-shirts waren nog lang niet in omloop, en de kostuumafdeling liet er eentje maken. Deze werd vervolgens meerdere keren gewassen, op de rug strakgetrokken en vastgenaaid. Ook moest Brando dagelijks trainen.

De film is vooral sterk op het gebied van acteerprestaties. Met name Vivien Leigh en Marlon Brando stelen de show. Daarnaast spelen de vele dialogen een belangrijke rol, en straalt de film een duidelijk theatraal sfeertje uit. Dit zal dus enkel en alleen voor de liefhebbers zijn weggelegd. De versie uit 1984 en 1995 heb ik nog niet gezien, maar ik ben ervan overtuigd dat deze lang niet kunnen tippen aan deze originele versie.

De film won 4 Oscars. Naast Network (1976) is dit een film die Oscars heeft gekregen voor vrijwel alle acteerprestaties. Tot slot won deze film 13 andere prijzen, en werd in totaal 15 keer genomineerd.

3,5 *

Een onderhoudende film met Reginald Owen in de huid van Sherlock Holmes.

De acteur hoopte om nog in meerdere verfilmingen de rol van Holmes te vertolken, maar het bleef uiteindelijk alleen bij deze. De boeken heb ik nooit gelezen, maar volgens alles is het plot in deze film anders dan die in het boek. Helaas is het nooit gelukt om de rechten voor deze film in handen te houden. Hiermee moet de kijker genoegen nemen met slechte kwaliteit en editing.

2,5 *

Blijkbaar hebben weinig mensen deze film gezien. In dat geval hebben ze niets gemist. Het script had de potentie om voor een diepgaande film te zorgen. Nu moet je bijna anderhalf uur worstelen om de rit uit te zitten. Er is totaal geen sprake van enige karakterontwikkeling, de acteerprestaties zijn slecht en je voelt op geen enkele manier mee met de hoofdpersonages.

1,0 *