Opinions

Beetje exact dezelfde problemen die ik had bij Dark komen wederom hier weer om de hoek kijken; grimmige cinematografie, onheilspellende muziek, geen grap noch glimlach te bekennen in 8 afleveringen…. het is allemaal zo bloedserieus - en dat ondanks de onzinnige premisse - dat enige entertainment waarde totaal wegvloeide naarmate het einde naderde.

Uiterst tegenvallend seizoen, met een dip in kwaliteit waarbij ik eigenlijk vrijwel direct klaar met de serie ben. Om één of andere reden dachten de schrijvers dat het een goed idee zou zijn om Noah en Alison zo min mogelijk samen op het scherm te zetten. Gedurfd, maar een gigantische vergissing wat mij betreft; hun chemie samen is wat de serie voor mij maakte. Daarnaast een vreemde rol voor Fraser ie ten tonele verschijnt als een obsessieve gevangenisbewaker; met een verhaallijn ie 1) nergens op slaat en 2) nergens naartoe gaat. Jammer allemaal, showrunner Treem wilt zo graag dat de serie 'vers' blijft en niet in herhaling valt dat ze niet echt rekening houdt met betrokken partijen, IMO.

Opzich een goede documentaire met interessante, nieuwe informatie m.b.t. de beschuldigingen rondom Allen. Het probleem echter, zoals vaker de laatste tijd met documentaires van Netflix, HBOMAX, Hulu of Amazon, is de lengte. De tijd dat docu’s de speelduur van een speelfilm hadden lijken steeds meer achter de rug te liggen, waardoor je met een overvloed aan informatie zit die je als kijker niet nodig had of dat bepaalde aspecten ellenlang uitgesponnen wordt om lengte op te vullen.

Jammer en onnodig, het levert gewoon punten in waardoor het toch nét een onvoldoende scoort; ondanks dat de kern goed is.

Plottechnisch een vrij aardige (en spannende) serie, echter 't algemene probleem is nogal dat de hoofdkarakters vrij kil en afstandelijk zijn en 't allemaal vrij humorloos is; ook in de latere seizoenen. Wellicht dat ie typische jaren '80 Koude Oorlog setting er zich gewoon niet voor leent, maar 't zorgt ervoor dat ik na drie seizoenen nog steeds niet helemaal geïnvesteerd ben in 't leven en (mogelijk fatale) lot van de Jennings.

Dochter Paige is 't overduidelijke hart van de serie, en gelukkig lijkt zij eindelijk in 't vierde seizoen een meer prominente rol te krijgen. Hoop ook dat zender FX dit niet verder gaat uitrekken dan vijf seizoenen, ie 'close calls' met de FBI beginnen onderhand ook een beetje vermoeiend te worden; zeker met ie haast blinde buurman Stan.

Tegenvallend seizoen. Kan me best voorstellen dat dit voor sommige mensen smullen is qua Glover’s weirdness maar dit ging me iets té ver, een beetje lineariteit had geen kwaad gekund. Duidelijk dat ze wat te vertellen hadden qua kritiek op de huidige maatschappij, maar jammer dat ze niet een manier konden vinden om het natuurlijk te verwerken in het seizoen, met alle hoofdrollen aanwezig. Was een beetje 75% Atlanta en 25% Black Mirror nu.

Was allemaal een beetje matig. Meest opvallende was hoe "goedkoop" het eruit zag. Wellicht herinner ik het me verkeerd maar de vorige seizoenen, zelfs het eerste seizoen ie waarschijnlijk minder budget had, zagen er allemaal een stuk meer filmisch uit. Alsof het allemaal supersnel in elkaar geflanst is zonder kleurcorrectie zodat het zo snel mogelijk uitgebracht kon worden. 501 is de beste, maar dat is waarschijnlijk meer omdat het de meest absurde dialogen/situaties had. Lengte mag ook wel ingekort worden, 70 minuten per aflevering is overkill.

Zonder de opener, “Joan is Awful,” was het een zwaar ondermaats seizoen geweest. De ideeën lijken een beetje op te zijn bij Brooker, en bij aflevering 2 en 4 had ik zelfs het idee dat ik naar zo’n exclusieve Blumhouse film op Amazon Prime zat te kijken. Niets mis mee, overigens, maar de bekende “Black Mirror” invalshoek ontbrak gewoon, en daar kom je voor; niet de “horrorfilm van de week.”

Ondanks dat het maar vijf delen zijn nog steeds twee afleveringen (of twee uur) te lang. Aflevering twee en drie nemen uitgebreid de tijd om de achtergrond tussen Candy (Biel) en Betty (Lynskey) uit te leggen maar zodra je het woord "affaire" laat vallen heb je het idee dat je alles al weet dat je moet weten. Liefhebbers van een goede rechtszaak drama kunnen ook beter verder kijken, niet alleen is het uitermate kort (enkel de laatste aflevering) maar dit zijn waarschijnlijk de meest incompetente advocaten die ik in tijden gezien heb. Ik neem aan dat dit regelrecht uit de transcripts komen, wat het alleen maar meer frustrerend maakt.

Aardige serie totdat de ontknoping begint te ontrafelen en de hoe en wat achter de verdwijning zich begint te onthullen. Even terzijde dat het wel heel toevallig was dat patiënt en dokter elkaar tegenkwamen op het drukke festival, snap ik even niet waarom de kinderloze moeder niet adoptie had overwogen. Ontvoering is wel een erg drastische aanpak, of het nou spontaan was of niet.

Wou het nog 3* geven omdat het vrij kort was en niet (zoals meeste Netflix series) 8 tot 10 afleveringen lang was, totdat die stompzinnige laatste 10 seconden kwamen en er wel heel makkelijk een tweede seizoen wordt opgezet alsof je naar Marvel/DC film zit te kijken.

De hoofdrolspeelster lijkt sprekend op Marine Vacth, overigens, kan haar tweeling zijn.

Leuk idee voor een miniserie maar de uitwerking liet te wensen over; en of Reeves een goede acteur is even terzijde maar deze serie laat pijnlijk duidelijk zien hoe cruciaal hij is in het verkopen van de “John Wick”-achtige actie. Als hij 100 man opneemt is het enigszins “geloofwaardig” maar iedere andere acteur zonder zijn star power weet het gewoon niet verkopen, ondanks dat de choreografie redelijk is.

Plot is verder magertjes, een overdaad aan karakters doet het een beetje de nek om.

De laatste aflevering, wtf

The Rehearsal - Seizoen 1 (2022) was nog wel een interessant experiment van Fielder waar nog enigszins een touw aan vast te knopen was, dit was me 9 afleveringen iets te kurkdroog en abstract om eigenlijk te kunnen waarderen. De laatste aflevering maakt het "geheel" nog wat genietbaar, ook al is het maar omdat het 1 van de meest maffe ontknopingen is die ik op televisie heb gezien in recente jaren.

Zo’n beetje waar ik bang voor was, 25% feitelijk gebaseerd en 75% speculatie. Na de eerste aflevering waarin de daadwerkelijke gebeurtenis netjes word uitgelegd gaan de resterende drie over de mogelijke verdachten die “DB Cooper” hadden kunnen zijn. Interessant uiteraard, theorieën, maar niet uitgesmeerd over drie afleveringen. Had 1 lange film moeten zijn of 2 afleveringen van ieder 60 minuten; nu is het gewoon meer “content” als Netflix het graag noemt. Kwantiteit over kwaliteit.

Alle 10 afleveringen gezien, echter in een zekere zin ook weer niet gezien. Plottechnisch zal het allemaal wel ontzettend strak en goed doorgedacht in elkaar zitten, maar dat kom me allemaal niet interesseren want geen één karakter kon me boeien.

De serie heet 'Dark' maar op momenten neemt de serie zichzelf zó serieus (de onheilspellende muziek, de onderbelichte cinematografie, geen grap of glimlach te bekennen gedurende de 10 uur) dat het haast komisch wordt. Tevens te veel gezichten om te onthouden, en dat vermenigvuldigen door drie met alle tijdlijnen die (zonder visuele aanduiding) door elkaar heen lopen (en mocht er een tweede seizoen komen komt er nóg eentje bij, God sta ons bij).

Waar alle lovende verhalen vandaan komen is mij een raadsel, heb echt een gevoel dat als dit niet in het Duits maar in het Engels was (en dus makkelijker verteerbaar was voor het grote publiek) er sneller door de deftige presentatie en ingewikkelde plot heen gekeken werd en de over-serieuze toon kritischer werd aangekaart.

Tja, beetje de crux van de serie voor mij; als je de aanwezigheid van dit "magisch apparaat" kunt negeren valt er genoeg te beleven gedurende de 8 afleveringen. Maar ik had echt wat uitleg en/of achtergrond informatie van het bestaan van de camera nodig, of tenminste 1 karakter die wat onderzoek probeerde te doen; maar iedereen accepteert gewoon direct dat de camera doet wat het kan doen, no questions ask. Maar buiten daarvan kon ik weinig empathie opbrengen voor de karakters, de keuze om mensen te "deleten" was erg snel gemaakt, en om de meest knullige redenen ("ik werd gepest," "ik erger me aan mijn vriendin" etc.)

Waarom dit een drie-delige serie moest zijn ontgaat mij even, je telt de afleveringen bij elkaar op en je komt letterlijk uit op de speelduur van een gemiddelde film/documentaire. Verder aardig, ondanks dat ik tegen het einde nog steeds weinig grip had hoe de beurshandel werkt.

Nog 1 aflevering te gaan maar heb niet echt het idee dat er veel gebeurd is dit seizoen. Het einde van het vorige seizoen met de aankomst van een nieuwe lading passagiers leek veelbelovend, maar voorlopig heeft het weinig impact gehad waarvan Randall de enige uitschieter is; alhoewel grotendeels omdat die irritant geschreven is. Weet niet wat de serie qua kijkcijfers doet maar als er geen seizoen drie aangekondigd wordt ga ik ervan uit dat het uitermate onbevredigend gaat eindigen volgende week; zoveel vragen zonder antwoorden nog....

Erg braafjes allemaal, met uitzondering van wat sporadisch gevloek (wat de karakters in de latere afleveringen uit eigen beweging met bravere alternatieven als “flubbing” vervangen) verdiend dit haast niet de 16-jaar certificaat die het ontvangen heeft.

Ik had geen Predator-1987-achtige taferelen verwacht van de inmiddels 75-jarige Schwarzenegger maar dit ontstijgt nauwelijks het wekelijkse aanbod van zenders als ABC/NBC/CBS. De onnodig lange speelduur (55 minuten voor elke aflevering) hielp ook niet.

De cinematografie is, net als bij Levinson's andere serie 'Euphoria,' uitstekend; buiten dat heeft de serie haast niets interessants aan te bieden. Een flinterdun verhaallijn, lege karakters, en acteurs die niet in staat zijn om een pover script naar "middelmatig" omhoog te tillen. Ik weet niet wat schrijver/regisseur Amy Seimetz in petto had voordat ze vertrokken/ontslagen werd van de serie, maar het moet wel beter geweest zijn dan wat we nu voorgeschoteld hebben gekregen.

De definitie van “comfort food” televisie; een meer aandoenlijke hoofdpersoon zul je waarschijnlijk niet vinden op TV anno 2022. Vermakelijke, wekelijkse zaken en de welbekende kantoor perikelen zijn vrij standaard maar de Koreaanse insteek geeft het - zoals vaker - een unieke persoonlijkheid. De remake is al in aantocht (in verschillenden landen/talen), ik wens ze succes.

Leuk dat dit op de site mag, had ‘t niet verwacht. Als ik sterren zou uitgeven op basis van hoeveel ik gelachen heb zou dit de volle 5* krijgen. Echter omdat dit niet een ‘traditionele’ serie is (zelfs geen docu-serie, waar ik soms nog last heb met beoordelen) kan ik er niet meer dan 3,5* aan kwijt. ‘The Wave’ zal 90% van het publiek waarschijnlijk in de verkeerde keelgat schieten maar wat een geweldig groepje idioten, zeg; totaal geen touw aan vast te knopen. Waarschijnlijk net als ‘The Burn’ zullen er geen verdere seizoenen komen maar Ross zal ongetwijfeld met een nieuwe incarnatie komen om het roasten voort te zetten.

Snap alle lof voor Oh and Comer wel, volkomen terecht. Ook qua plot is het allemaal veelbelovend in de eerste helft met een paar heerlijke ontwikkelingen ie in andere series uitgerekt zouden worden tot een tweede, wellicht derde seizoen. Daar begint het probleem echter ook snel, de serie heeft zo’n hoog tempo dat de tweede helft (voornamelijk in de gevangenis) slordig over komt omdat het plot van A naar Z moet in een kleine acht afleveringen. Kijken blijf je wel maar wat een serie als Game of Thrones pas overkwam in seizoen 7 gebeurt hier al tegen het einde van het eerste seizoen.

Na twee seizoenen ben ik er wel een beetje klaar mee. 't Plot lijkt niet meer ergens naartoe te leiden en Forte en Schaal lijken wel in een andere serie te zitten; dat naïeve gedrag van haar is niet enkel ongeloofwaardig maar begint ook op de zenuwen te werken.

Beter dan Candy - Seizoen 1 (2022) maar nog steeds onnodig lang, en waarom dit tweemaal verfilmd moest worden in twee jaar tijd is een groter mysterie dan wat er tussen Candy en Betty gebeurd is op 13 juni, 1980.

Interessant concept van Lindelof & Hernandez, zeker actueel met de opkomst van ChatGPT en andere AI-gerelateerde programma’s, maar de uitwerking laat te wensen over. Vaak maf en abstract, zoals The Leftovers en Watchmen dat ook al waren, maar hier kwamen alle ideeën gewoon niet lekker samen tot één geheel. Gilpin is wel uitstekend, in haar tweede samenwerking met Lindelof na “The Hunt.”

Fascinerende familie/onderwerp met grote manco dat het verhaal - en ik zet dit bewust niet in spoiler tags - nog niet afgelopen is. De Murdaugh zaak is momenteel nog volop in gang in Amerika en een vierde aflevering zal waarschijnlijk later toegevoegd worden nadat de rechtszaak afgelopen is.

Ik ben niet bekend met de originele anime en heb ook geen trailers vooraf gekeken dus ben er compleet blind mee begonnen. Maar dat dit een adaptatie is van een Japanse manga is direct duidelijk; excentrieke karakters, kleurrijke sets, en maffe logica waar geen touw aan vast te knopen is. Maar het werkt allemaal, nét, wonderbaarlijk genoeg. Ik denk echter wel dat je enigszins bekend moet zijn met het bronmateriaal om de absurditeit volledig te kunnen waarderen, soms voelt het allemaal te willekeurig aan; terwijl het waarschijnlijk allemaal ergens op gebaseerd is maar simpelweg geen tijd is om meer achtergrond info te geven.

Ik denk dat als je een fan bent van de originele Wan Pīsu - Seizoen 1 (1999) dat je er veel meer uit zult halen, zowel visueel als inhoudelijk; als nieuwkomer is het een vrij stugge instapper. Ik vond Cowboy Bebop - Seizoen 1 (2021) makkelijker om in te komen, die helaas na 1 seizoen al geannuleerd is. Ik weet niet wat de kijkcijfers gaan worden, maar ondanks dat ik niet weggeblazen was zou een tweede seizoen niet geheel ongewenst zijn; tegen het einde aan begon ik toch wel behoorlijk te hechten aan de hoofdpersonages.

Ik zie dat Mza alweer 1* heeft uitgedeeld, je kon er niets positiefs uit halen?

De meeste mensen die dit onderwerp interessant vinden hebben de superieure ‘Dopesick’ waarschijnlijk al gezien. Beiden dekken zo’n beetje dezelfde aspecten van de OxyContin epidemie maar IMO doet de 2021 serie het beter; de karakters zijn beter uitgediept en er is meer subtiliteit aanwezig; hier voelde het allemaal oppervlakkiger aan, deels omdat deze serie uit 6 afleveringen bestaat tegenover de 8 van de andere versie; wat meer ruimte geeft voor alle overlopende verhaallijnen. Daarnaast zijn de acteurs gewoon minder (no offense), de cast is opzicht prima maar niet opgewassen tegen veteranen als Keaton, Dawson, Sarsgaard en Stuhlbarg.

Als je geen Disney+ hebt en dus geen toegang hebt tot de 2021 serie dan is dit een “acceptabele” dramaserie mbt de opioid crisis, maar ik kan haast geen reden verzinnen waarom je deze zou moeten zien als je keuze hebt tussen de twee (met uitzondering van de mensen, zoals ik, die alles kijken uiteraard).

Gigantische fan van de ‘87 film maar een 4-uur documentaire over een 100-minuten durende film is iets teveel van het goede; zelfs voor mijn smaak. Het had iets meer over het globale merk “RoboCop” mogen gaan dan enkel exclusief over de Verhoeven film, als je dan toch 240 minuten gaat spenderen aan dit onderwerp. Verder wel leuk dat ze daadwerkelijk iedereen, en dan bedoel ik ook iedereen die betrokken was bij de productie, opgevist hebben voor deze docu. Maar 2 uur/afleveringen was voldoende geweest.

Verschrikkelijke 'komedie' serie ie je maar net moet liggen. Opzich een leuk idee, een paar hipsters ie verwikkeld raken in een vermist-meisje-mysterie, maar nadien op de meest vreselijke manier uitgewerkt blijkt te zijn. Zelfs Shawkat wist geen sympathie in me op te wekken, ondanks dat haar karakter 't minst irritant was uit de ensemble. Enkel aan te raden als je 'gemakkelijk' door de pilot heen komt, de rest is namelijk meer van hetzelfde.

Ondergewaardeerde komedie die véél te snel aan einde gekomen is, deels wegens foute marketing en een titel die té hip wou zijn, Gillan en Cho vormen een geweldig duo in deze lichte remake van 'My Fair Lady,' omringd met prima bijrollen (alhoewel typerende karakters voor een half uur komedie). Ik denk dat als dit op Netflix geweest was dit een veel langer leven had gehad, alhoewel dat argument voor veel andere kort-levende series gebruikt kan worden.

Nog steeds leuk, maar minder fris dan het eerste seizoen. Wellicht had ik het de eerste seizoen niet goed door maar valt me op dat er elke aflevering ontzettend veel shots zijn van meerdere gebouwen tijdens scene-transities. We zien een gebouw van bovenaf, dan zien we hetzelfde gebouw van een andere camerapunt, en dan nog een keer van dichtbij, Beetje overkill, maar goed, kleine aanmerking.

Een krappe voldoende. Halverwege de serie besef je dat er meerdere genres aanwezig zijn echter werken ze niet allemaal vlekkeloos samen. De karakters zijn wel goed uitgediept, en met Moss aan het hoofd (die niet in staat is om een slechte performance te geven) raak je emotioneel wel betrokken en geïnvesteerd; dat het plot niet lekker in elkaar zit is makkelijker te vergeven daardoor.

Het verhaallijn rondom Jeevan (Patel) en Kirsten (Lawler) tijdens de begindagen van de pandemie zijn het meest interessant, de overige verhaallijnen op het vliegveld en met de acteergroep waren wisselvallig. Ik zeg niet dat ze volledig eruit geknipt moesten worden (want dan zou er bar weinig overblijven) maar telkens als ik in die tijdlijn zat wou ik liever in het gezelschap van Jeevan en Kirsten zijn. Verdienstelijk, maar erg onevenwichtig. De ironie is wel goud waard, dat dit begin 2020 begon met opnemen.

Ik ben sinds het eerste seizoen nooit echt een fanatieke volgeling geweest van het Succession fenomeen; plot technisch gezien heeft het mij nooit volledig kunnen boeien (veel telefoongesprekken, geheime deals in vergaderkamers over wie/wat gaat overnemen van welke onbewuste persoon, etcetera). De kracht van de serie ligt echter - en voor de meeste waarschijnlijk - in het vlijmscherpe dialoog geschreven door Armstrong en Co, en naarmate de seizoenen vorderden heb ik zelden een groep schrijvers gezien die zoveel plezier met hun karakters hadden om te kijken wie de slimste, scherpste of domste persoon in de kamer kon zijn; weergaloos om te zien. Voor mij persoonlijk is het niet 1 van de beste series uit de HBO stal, de kwaliteit balans tussen plot/dialoog was iets te vaak onevenwichtig gedurende 4 seizoenen, maar 100% begrijpelijk waarom anderen het wel zo beschouwen.

Net zoals het tweede seizoen van Making A Murderer, compleet overbodig en enkel in bestaan gebracht vanwege het succes van het eerste seizoen. Uiteraard wisten we dat Joe Exotic’s deelname beperkt zou zijn gezien die momenteel achter de tralies is maar dit is een beetje bespottelijk, gezien het immers nog steeds “Tiger King” heet.

Prachtig echter tergend langzaam en volkomen hol. Fans van #NWR zullen met deze 10, grotendeels speelduur-durende afleveringen volop aan hun trekken komen want Amazon heeft hem volledige controle gegeven om te doen wat ie wou met de serie. Geweldig uiteraard, ie creatieve beenruimte, maar dan moet je wel verhaal hebben om uit te werken. Dit voelde allemaal meer aan als een skelet van een idee dat volledig in dienst stond voor Refn’s (toegegeven) prachtige plaatjes. Daar kom je nog wel mee weg in een 90-minuten durende film maar niet een 13-uur durende serie. Jammer, dacht echt dat met de samenwerking van Ed Brubaker (een veteraan uit de DC én Marvel stal) we een diepgaande verhaal voorgeschoteld zouden krijgen maar dit hele seizoen kon je praktisch wel kwijt op een servetje.

‘t Is allemaal nét niet. Veelbelovende ideeën ie vaak halverwege of tegen het einde aan struikelen en nooit meer overeind weten te komen. Daarnaast is het grootste probleem de lengte; de oorspronkelijke Serling-afleveringen waren niet langer dan 25 minuten waardoor 1) de boeiende afleveringen je altijd naar meer lieten snakken en 2) de saaie afleveringen altijd voorbij waren tegen de tijd dat je ze zat waren. Bij deze 2019 incarnatie, als je het concept na 20 minuten niet meer ziet zitten zijn de resterende 20/30 minuten een klus om uit te zitten, en dat was bij een behoorlijk aantal afleveringen van deze veel gehypte reboot.

Stapje terug van de eerste helft (of Volume 1). Veel zaken ie grotendeels gevuld met wilde speculatie door pratende hoofden. Uiteraard spreekt dat voor zich, het zijn onopgeloste zaken; echter buiten de feiten in aflevering 2 (bijv.) dat er een vrouw zelfmoord heeft gepleegd in een hotelkamer is er niets bekend. De resterende tijd wordt gevuld met “misschien was ze een spion,” of “misschien was ze een voortvluchtige,” etcetera. Zo ook een aantal andere afleveringen. De laatste was het beste.

Erg vreemd dat die korte anekdote uit 'The Social Network,' waarin Parker beknopt het trieste verhaal achter Victoria's Secret aan Zuckerberg uitlegt, geeneens voorkomt in deze drie-delige documentaire. Je zou denken dat met 180 minuten je zoveel mogelijk unieke informatie wilt presenteren aan de kijker, tevergeefs helaas. De grootste teleurstelling is de focus rondom Jeffrey Epstein, ongetwijfeld hadden hij en Wexler een unieke relatie maar zijn betrokkenheid in en rondom Victoria's Secret voelt erg bij-de-haren-getrokken en sensationeel om meer intrige op te wekken. Ook veel informatie die al behandeld werd in de 'Filthy Rich' documentaire uit 2020. Een strakke, 90-minuten durende docu-film was beter geweest, en dan ook echt gericht op het merk zelf.

Was niet ondersteboven van het eerste seizoen maar dit tweede seizoen was - ondanks dat het ingekort was van 10 naar 7 afleveringen - een stuk aangenamer. Wellicht omdat er minder overbodige vulling is maar het seizoen vloog voorbij; mede door de uitstekende montage (er worden flink aantal jaren gedekt) en passende muziek. Aflevering 2.05 was voornamelijk uitstekend; als ik naar Wiki grijp om alle details uit te zoeken heb je me te pakken.

Jammer dat de stekker eruit is; dit had echt nog 1 seizoen nodig om de titel van de serie te eren.

90% van de tijd een uitstekende televisieserie ie zich kan meten met de beste van het afgelopen jaar. Het is tijdens de cruciale momenten, ie overige 10% wanneer het eraan toe doet, dat het schrijfwerk ontzettend geforceerd of frustrerend is. En wetende dat het een miniserie is zonder vervolg stelt de finale enorm teleur. Misschien een COVID-slachtoffer en dat daarom her en der dingen aangepast moesten worden maar desondanks; het kon veel beter.