Opinions

Werkelijk prachtig. Vooral visueel, maar tegen het einde ook qua inhoud. De film had opstart problemen, maar Norwegian Wood wordt beter en beter naarmate die onderweg is. Het laatste half uur is zelfs wonderschoon. 4 sterren, verdient meer waardering.

Opmerkelijk film. Eerste 5 kwartier zijn eigenlijk wat saai. Wel mooie beelden, mooie openingscredits en Kinski en Ganz spelen goed. Verder kabbelt de film rustig voort. Opmerkelijk vooral qua spanningsopbouw, haast hypnotiserend en zonder goedkope schrikmomenten of met een hoop bloedvergieten. Film leunt 100% op sfeer en dat lukt in het eerste (te) lange stuk gedeeltelijk. Jammer dat het weinig toevoegt op eerdere versies en nogmaals dat het gewoonweg saai is.

Het laatste half uur wordt de film gered. Vanaf het moment dat het spookschip in Bremen (lees ik nou dat dat Delft is) aankomt. Geweldige beelden van een door ratten overlopen en desolate stad. Film is ook zwartgeestig op momenten. Ganz die zijn cirkel uithupt om het stokje van Kinksi over te nemen of het laatste avondmaal van die familie op het plein. De scene waarin Kinski het bloed van Adjana (opmerkelijke verschijning) drinkt heeft een erotische walgelijkheid. Tel het mooie laatste shot er bij op en je hebt toch nog een behoorlijk geslaagde film.

3,5 sterren, 5 kwartier lang een nogal overbodige (doch aardige) bewerking, 2 kwartier lang geweldig.

Mja gaat. Zeker goed geacteerd. Ik weet niet hoe de opbouw in het boek was, maar het was niet geloofwaardig dat (eigenlijk vanuit het niets) Blanchett opeens met een (volgens mij) nogal lelijk ventje zomaar even naast de rails duikt. Weet niet hoe ze dat hadden moeten oplossen, aangezien ik zeker niet zat te wachten op een langere film, maar haar motieven sloegen nergens op.

Beter is de relatie/verstandsverhouding tussen Blanchett en Dench (die op een paar momenten in het bijzonder erg goed speelt). Toch had ik het idee (met name de laatste scene) dat ik het al eens gezien had.

Al met al vooral degelijk, maar door het acteerwerk geef ik toch een voorzichtige 3,5 sterren.

Wat een ge-wel-di-ge film! Dat dit geen grote klassieker is snap ik niet. Het bijzondere is dat dit qua verhaal en gebeurtenissen zeker een 'drama' is. De Taviani broers hebben echter humor en stijl. De fraaie vertelstijl, alles door de naar eigen zeggen onbetrouwbare ogen van een zesjarige, zorgt er enerzijds zeker wel voor dat het de gekte van de oorlog weergeeft, maar eigenlijk op een wijze die ik niet eerder zag. De film heeft een apart soort humor en zit doorspekt met rare stijlvondsten.

De scene in het korenveld is een absoluut hoogtepunt in de cinema en het beste voorbeeld van bovenstaande. Maar dat wordt gevolgd door een totaal ander soort en schitterende scene waarin Antonutti en zijn oude schoolliefde 40 jaar te laat voor het eerst de liefde bedrijven. Dit is een vreemd soort avontuur, soms inktzwart met ongemakkelijke scenes, soms ontzettend speels en vaak met veel humor. Ik heb er van genoten en heb er weer een paar nieuwe favorieten bij. 4,5 sterren.

De schitterende fotografie van het magische stadje (neem aan dat het Venezie was) pakt je al vanaf minuut 1. Film is licht van toon. Meestal vind ik Visconti nu niet direct de meest humorvolle filmmaker, maar deze film heeft dat zeker wel.

De dansscene behoort tot mijn favoriete momenten uit de filmgeschiedenis. Heerlijk. Vind de rol van Schell er helemaal niet zo over. Ze doet het perfect. Zij kan heerlijk blij worden van zo iets vanzelfsprekends als dansen. Zij is voor mij sowieso een heerlijk voorbeeld van hoe mooi het kan zijn om een vrouw die de moeite waard is, gelukkig te maken.

Verder vond ik de laatste scenes in de sneeuw ook werkelijk prachtig. Hoewel ik het einde al ruim van te voren aan zag komen, was de impact niet minder. Mensen die van romantische komedies houden, moeten dit zien. De humor heeft wat minder de nadruk en hoewel de film voor Mario slecht afloopt, is dit een van mijn favoriete feelgooffilms. 4,5 sterren.

Prachtige film, vanwege het schitterende portret van Fellini;

Cabiria is een meisje dat zich in tijden van economische malaise staande probeert te houden en zich schaamt voor de manier waarop ze dat moet doen, hoewel ze zichzelf voorhoud dat dat niet zo is. Tegelijkertijd is ze eenzaam en op zoek naar liefde.

Vanaf het begin krijgt ze al de deksel op der neus. Haar relatie wordt wel erg ruw afgebroken en het leidt zelfs bijna tot haar dood. Dan nog wil ze niet geloven dat ze bedrogen is. Het zal een voorteken zijn voor de rest van de film en wie weet haar hele leven. Het is het begin van een prachtige karakterschets van iemand die geluk hoopt te vinden en probeert te ontsnappen aan haar ellende. Bij die ontsnappingspogingen zien we wat voor een levensgenieter zij eigenlijk is. Momenten waarop ze hevig los gaat op klassieke muziek maken dat op onvergetelijke wijze duidelijk. Maar het wil maar niet lukken, die zoektocht naar liefde. Veel sterke scènes maken dat pijnlijk duidelijk.

Bij de acteur in huis, waar ze uiteindelijk niet veel meer dan een hoertje voor is, hoopt ze nog even op een leven dat niet aan haar besteed zal blijken. Later neemt ze al genoegen met een onbeduidende ambtenaar. Als ze maar liefde vindt.
Schrijnend zijn de scènes bij de grotten waar ze met de liefdadigheidswerker praat. Ze ziet een oude bekende en tegelijkertijd haar toekomst. De oude vrouw die eens net als haar was, is nu al blij dat iemand een stuk taart komt brengen. En zo zijn er meer mooie momenten zoals in het theater met die goochelshow, waarin ze weer misleid en vernederd wordt, waar ze zelf denkt liefde te hebben gevonden.

Uiteindelijk probeert ze alles om aan dat geluk te komen. Zelfs een bezoek aan de heilige Maria, waar ze eigenlijk te nuchter voor is, maar waar ze door wanhoop toch aan toegeeft, is voor niets. Zo lijkt. Maar dan toch, dan toch vindt ze iemand. Ze wil hem niet vertrouwen, zo vaak al afgewezen, maar hij weet haar hart toch te veroveren met beloftes en mooie woorden. Moeilijk kan dat ook niet zijn bij iemand die al zo lang op zulke (oprechte) woorden wacht. Het lijkt te lukken, ze zullen zelfs gaan trouwen. Misschien wel de mooiste scène is de scène waarin ze afstand neemt van haar verleden door in de regen al zwijgend een klant af te wijzen. Prachtig gefilmd ook (zoals eigenlijk heel de film). Het is nauwelijks een verrassing, maar daardoor niet minder wreed en erg, dat ze weer wordt bedrogen. Nu voor haar hele kapitaal, waar ze talloze vernederingen voor heeft moeten doorstaan. Ze is niet veel opgeschoten ten opzichte van het begin van de film, al lijkt ze nu toch wel het hart ,voor een stukje dan, van haar belager te hebben gewonnen die het zichtbaar moeilijk heeft met zijn daad. Dit moet genoeg zijn voor het einde van Cabiria (weer fantastisch gespeeld door Masina), waar ze ook om smeekt. Het zou genoeg zijn voor het eind voor ieder ander. Uiteindelijk raapt zichzelf toch weer op en gaat verder. Onverwoestbaar als ze is, haalt ze alweer geluk uit kleine dingen zoals de groep feestende en muziek makende pasanten. Cabiria redt zich wel. Daar hoeven we ons geen zorgen over te maken.

Cinema met hoofdletter C 4,5 sterren

wat een onzin. deze film laat juist seks en geweld in zijn meest pure vorm zien. trouwens erg slechte voorbeelden van Poisonthewell. er was niets ziekelijks (of zelfs seksueels) aan het vergelijken van de geslachtsdelen. mooie scène waarin de jongens misschien wel voor het eerst leren dat zij verschillend zijn. Sutherland is een van de meest verdorven persoonlijkheden uit de filmwereld ooit, dus dat brengt een aantal 'zieke' momenten met zich mee.
verder vind jij het eten en bereiden van varkensvlees ziekelijk? tegenwoordig zijn de methoden van het slachten van een varken niet minder pijnlijk. en de strontscène was een komisch hoogtepunt in deze film die eigenlijk toch al bestaat uit een aaneenschakeling (en dat 5 uur lang!) van hoogtepunten. een aantal harde scènes, maar met een doel; het waren harde tijden. je had liever een film met compromissen gezien, die op de juiste momenten de camera wegdraait om een breder publiek aan te spreken? wat is er mis mee om zo nu en dan een lekkere klap in je bek te krijgen?

verder zie ik niet wat hier pretentieus aan is. de film laat een belangrijk stuk geschiedenis zien van Italie door de ogen van twee vrienden. a slice of life. nooit eerder zo mooi gezien. humor, geweld, geschiedenis, liefde, oorlog, klassenverschil en nog veel meer prachtig verweven. een van de allerbeste films ooit. een dikke 5 sterren.

Dit maakt mijn beeld van Franco weer wat positiever. Dit is op momenten gewoon een erg sfeerrijk en zelfs stijlvol werkje. Franco balanceert ook in deze film weer op de rand van eigenlijk best goed aan de ene kant van het ravijn, en volslagen belachelijk aan de andere kant. Hij verraadt zowel zijn talent als de steekjes die los zitten.

Exemplarisch voor die evenwichtsstoornissen is bijvoorbeeld hoe de film eruit ziet. De locaties, sommige shots en de art direction zijn op momenten heel fraai en werken goed samen met de lekker onzinnige horror. Tegelijk staat hij zijn cameraman wel toe om op amateuristische wijze in te zoomen en volledig zijn focus kwijt te zijn zo nu en dan. Dat is nu net wat zo'n film niet nodig heeft. Ik zou dat op die momenten beter doen en ik ben een filmisch non-talent, schat ik zo in.

Verder mankeert er van alles aan de film. De naaktscenes zijn compleet bezopen, maar waarom ook niet moet Franco gedacht hebben. Ik denk dat hij zijn films zag als de kortste weg om die leuke dametjes uit de kleren te krijgen. En hoewel die dametjes er altijd wel leuk uitzien, is het acteren vrij matig. Ook van de rest van de cast, al zijn sommige bijrollen best ok. Het verhaaltje maakt zijn potentie alleen bij vlagen waar. Op zich is het een leuke spookhuisfilm, maar het lijkt af en toe wel of Franco de draad een beetje kwijt is. Toch zijn er genoeg geinige scenes en de personages zijn wel lekker kleurrijk. Vooral omdat ze lekker geschift zijn en de acteurs van die mooie koppen hebben. Inclusief Franco zelf.

En zo balanceert de film vrolijk verder. Als Virgin Among the Living Dead al van de rand pleurt, klimt ze er redelijk snel weer op. Af en toe denk je 'hebben we hier niet te maken met een miskend meesterwerk'? Om vervolgens weer te denken 'mneh, misschien toch ook niet'

Heb nu 5 van zijn bekendere films gezien en moet zeggen dat Franco door het talent en de potentie die hij heeft, zijn cultstatus zeker waard is. Aan de andere kant hebben al zijn films amateuristische trekken. Sommigen worden gered door een aantal zaken die ik ook hier noem, soms is er ook nauwelijks een redden aan. Franco verdient in elk geval lof voor de complete lak aan conventies die hij heeft en het feit dat hij een volstrekt uniek oeuvre bij elkaar heeft weten te filmen. 3,5 sterren voor deze film.

Oh ja, ik heb zelfs gelachen om de zombies, die op het eind erin geknipt werden. Het sloeg werkelijk helemaal nergens op, maar was best fun. Wat een belediging voor Franco trouwens die hele actie.

Ik waardeer Rohmer's werk zeker. Zijn films hebben iets heerlijk relaxt. En ook deze was wel sfeervol en ik zakte eigenlijk steeds verder weg. Mijn ogen waren nog wel open, maar verder was ik wel zo’n beetje onder narcose. Op een gegeven moment was ik al een minuut of 50 aan het kijken, zonder dat er iets aansprekends was gebeurd. En ik vond de personages eigenlijk maar vervelend en zeurderig. Normaal is zo'n film dan een hele zit, waardoor ik maar naar het display van de dvd-speler zit te turen. Nu niet. Dat vind ik dan wel echt weer apart.

Waarschijnlijk komt het omdat het ook vrij sfeervol is. Het een hoge mate van realisme heeft. De universele thema's herkenbaar zijn. Zoiets. Want eigenlijk weet ik het ik het niet. Het laatste half uur of zo, is sowieso ook wat beter. Apart gevalletje, hoewel het ook eigenlijk gewoon typisch Rohmer is. 3 sterren dan maar.

erg leuk om een keer gezien te hebben. Toch alweer zijn 13e film.

de hand van de meester is vooral in het begin nadrukkelijk aanwezig. het gebruik van schaduwen en muziek om de spanning te vergroten is goed gedaan.
in een goed uur gebeurt er van alles. het verhaal zit eigenlijk best nog goed in elkaar. Er wordt goed geacteerd, hoewel die ‘Ben’ als funny sidekick een beetje irritant is.
de vechtscènes zijn natuurlijk gedateerd en zijn eigenlijk eerder slapstickachtig, dan iets anders.

de ontknoping met de trein/ bus achtervolging is spectaculair en de moeite waard.

al met al wel 3,5 sterren waard.

brengen ze een prachtige dvd uit compleet met de originele bioscoopversie en de DC (welke versie 155 min. duurt is me nog steeds een raadsel), doen ze er een mooi boekje bij met info over de verschillende versies, verpesten ze het door de zijkanten van de film af te knippen.

anyway de drie uur durende DC gezien. ik verwachte een trage film, maar wat een vaart zat erin. vooral de scènes met het kleine jongentje waren erg goed. mooi tijdsbeeld over de ontwikkeling van cinema op Sicilië. veel erg grappige momenten (vooral de dorpsgek, van wie het plein is, is erg leuk). het kleine jongentje is zeer goed gecast. na een uur neemt de film een sprong en is het kleine jongentje, een man van een jaar of 20. goed getimed. het leuke frivole begin was voldoende behandeld en het was tijd dat het verhaal wat meer volwassen zou worden. er werd ruimte gemaakt voor een mooi liefdesverhaal. een combinatie tussen een ingetogen (en oprecht ogend) liefdesverhaal en de frivoliteit van het eerste uur. het laatste uur (30 jaar later), is veel somberder van toon. net iets minder dan de rest (ik heb dan ook begrepen dat hier het meest in gesneden was bij de biosversie), maar erg mooi. geen clichés, geen happy endings, de film blijft gewoon logisch en oprecht (een gevoel dat ik heel de film had). erg mooie film. gaat dit zien! 4,5 sterren.