Opinions

Bij mijn eerste kijkbeurt had ik hetzelfde idee van Babel. Ik vond het verhaal van het Japanse doofstomme-meisje er met de haren bijgesleept en vond het totaal niet passen bij de film. Het Mexicaanse verhaal vond ik overigens ook totaal niet passen in het totaalplaatje. Bij een tweede kijkbeurt snapte ik de filmmaker en zijn ideeen meer.

De verschillende verhalen zorgen vanwege de fijne montage voor een goed geheel. Waar je de hectiek op het ene moment voelt, komt de rust op het andere moment. De fijne cliffhangers die Inarritu gebruikt bouwen de spanning op, maar zorgen daarna ook weer voor fijne rustmomenten waarna de spanningsboog weer volledig terug komt.

Het is het knap om te zien dat drie volledig verschillende verhalen (als je het Marokkaanse verhaal als één geheel ziet) toch tot een geheel samen kunnen komen. Je ziet het kleurrijke Tokyo waarbij alle kleurtinten lijken voor te komen op het ene moment en je ziet plots het prachtige Marokko waarin gele en bruine tinten de boventoon voeren op het andere moment. Toch voelt het aan als geheel en vloekt het geen moment. Alleen hierdoor verdient Inarritu groot respect.

Daarbij is het Japanse verhaal qua thematiek synchroon met de andere verhalen. Ik denk dat de spraakverwarring niet duidelijker tot uiting kan komen bij deze (seksueel) gefrustreerde tiener. Daarbij komt de kind-ouder relatie, die door de hele film voelbaar is, prachtig naar voren in dit verhaal. Hoewel het Japanse gedeelte misschien wat afstandelijk en vreemd aanvoelt, vind ik het het mooiste gedeelte dat in de gehele film voorkomt. Je kunt het op zijn minst gewaagd noemen wat Inarritu hier probeert.

Als laatste vind ik het camerawerk prachtig. Bij paniek beweegt de camera ook schokkerig en bewegelijk mee. Waarom zou je een rails gebruiken, je kan de cameraman toch ook op een plateau zetten waarbij vier mensen hem de berg op dragen. Daarbij is de camera veel rustgevender bij het Japanse verhaal. Let bijvoorbeeld op het eindshot waarbij de camera rustig wegtrekt vanaf het balkon. Prachtig!

De film verdient ook meer dan de 3½* die ik de film eerst toebedeelde, 4½* is veel beter op zijn plaats.

Als grote fan van ‘Eternal Sunshine’ en ‘The Science of Sleep’ moest ik ‘Be Kind Rewind’ natuurlijk bewonderen. De film viel me helemaal niet tegen en de film heeft fantastische vondsten. De centrifuge scène uit '2001: a Space Odyssey' is fantastisch gesweed. Ook de scènes uit 'Men In Black' en 'Boyz n the Hood' zijn fantastisch.

De echte samenhang tussen de sweedmomenten miste ik alleen een beetje. Ik had liever grotere stukken geswede-films gezien, waarin de stukken met de handcamera te zien waren. Ik kon daarom ook genieten van de 'Ghostbusters-film'. De scène waarin meerdere films langskomen (onder andere 2001: a Space Odyssey' en 'Men In Black') mist daarom misschien een beetje zijn impact. Desalnietemin zit deze scène fantastisch in elkaar. Je ziet Jack Black weer ala Jim Carrey in 'Eternal Sunshine' uit het beeld verdwijnen en op een volgend moment van achter de camera verschijnen. Hierna vertrekt de camera naar de set's van andere gesweede films waar Jack Black vervolgens nog een keer het shot in komt rennen. De scene moet behoorlijk wat moeite en tijd gekost hebben, maar het resultaat mag er wezen.

Nee, ‘Be Kind Rewind’ heeft fantastische Gondry-momenten, maar mist wat samenhangen en er had wat meer gesweed mogen worden. Desondanks levert Gondry een verschrikkelijk originele, gezonde, levendige en bovenal leuke prent af. Ik moet toch snel de videoclips van Gondry gaan bekijken!

‘Before Sunset’ omschrijft de liefde tussen een mooie Franse intellectuele milieuactiviste en een knappe Amerikaanse getrouwde schrijver. Het verhaal kan misschien clichématige zijn, het stoort geen moment. Het verhaal heeft een heerlijk tempo en de prachtige wisselwerking tussen Ethan Hawke en vooral Julie Delphy laat mij meteen verliefd worden op de mooie manisch-depressieve Française. Waarschijnlijk zullen de meeste vrouwen hetzelfde voelen voor Ethan Hawke. Maar gaandeweg het verhaal merken ze eigelijk dat hun romantiek een utopie moet zijn geweest ... of toch niet?

De kracht van de film ligt hem misschien nog wel het meeste in de prachtige paradox. Julie Delphy en Ethan Hawke hebben door de tegenslagen in hun leven het gevoel dat de romantiek niet meer bestaat. Maar ondertussen ondervinden we deze romantiek als kijker wel gedurende de film en wordt deze utopische romantiek aan de kijker voorgedragen, terwijl deze een te volmaakte werkelijkheid moet zijn. Dit is een romantiek waarvan iedere romanticus zal wegdromen, en misschien ben ik een te grote realist om er niet in te geloven. Desondanks kan ik wel heerlijk wegdromen en is de wisselwerking tussen beide perfect in beeld gebracht.

Daarbij komt het derde personage, Parijs, fantastisch tot zijn recht. Prachtig hoe het koppel door Parijs struint langs de prachtige straatjes en steegjes. Ze nemen plaats in een prachtig pittoresk cafeetje, en ook de rondvaart ziet er prachtig uit. De camera beweegt ook niet voorbarig en staat volledig in dienst van de twee acteurs. Alleen van de ene scène op de andere scène merk je nog dat je naar een beeldscherm zit te turen. Het gevoel van ‘god in Frankrijk’ wordt door deze cameravoering fantastisch vastgelegd. ‘Before Sunset’ is de film waarbij zelfs de grootste pessimist kan wegdromen.

Je hebt van die films die bij de kijkbeurt lichtelijk tegenvallen, maar daags en zelfs dagen na de film toch blijven rond dwalen. Scènes zie je op verschillende momenten van de dag op je netvlies verschijnen en doen toch wat met je. C'est Arrivé près de chez Vous is ook zo'n geval. Het voelde als een aardig lange zit, maar ik blijf met de film bezig.

C'est Arrivé près de chez Vous is een film die de psychopathische hoofdpersoon Ben volgt in de vorm van een documentaire. Daarin komen hilarische anekdotes naar voren. Zo vertelt Ben in het begin, tijdens het dumpen van een lijk, welke gewichten je aan verschillende groepen moet binden. “Bij oude mensen gebruik je drie keer het gewicht want ze hebben broze botten.” De motieven van Ben zijn duidelijk, zijn beroep is moorden. Het is een zeikerd die over alles wat te klagen heeft, alleen vanwege de cameraploeg lijkt hij de durf te krijgen om stappen te ondernemen. Een ander moment verteld Ben dat hij ooit een Arabier in het cement heeft begraven, maar natuurlijk met zijn hoofd naar Mekka. De film zit vooral in het begin vol met hilarische zwartgallige humor.

De cameraploeg die Ben volgt is in het begin redelijk passief bij Ben betrokken. Ze filmen verschillende moorden zonder echt strafbaar bezig te zijn. Op een gegeven moment raken ze steeds meer betrokken bij Ben en ze worden zelfs medeplichtig. Waar ze op het begin alleen toekijken, gaan ze Ben op een gegeven moment ook helpen. Ze krijgen zelfs geld van Ben om de film te financieren. Als op een gegeven moment de cameraploeg helpt met het verkrachten van een vrouwen is de zwartgallige humor op. Je word met je neus op de feiten gedrukt en je begint je schuldig te voelen. Net zit je te lachen om dezelfde grappen, maar het geweld escaleert. Het is alsof jezelf de misdaden hebt gepleegd. Het deed me aan A Clockwork Orange denken waarbij ik met hetzelfde misselijke en kokhalzende gevoel eindigde.

C'est Arrivé près de chez Vous is natuurlijk een prachtige parodie op de tegenwoordige televisie. Televisiemakers lijken niet meer bezig te zijn met duidelijke normen en waarden, neen de kijkcijfers zijn de waarden die tellen. Geweld en seks worden daarbij niet geschuwd, als het maar verkoopt. Hierbij laat de film op hilarische wijze zien dat we waarschijnlijk de grens zijn overschreden. De manier waarop de commerciële televisie bijvoorbeeld tegenwoordig probleemwijken in beeld willen brengen is schokkerend. Het zit natuurlijk op het zelfde niveau waarop de crew in C'est Arrivé près de chez Vous begint. Ze zijn nog net niet strafbaar medeplichtig bij verschillende misdrijven, maar ze zitten er niet ver vanaf. Daarbij is men zo mediagijl geworden, iedereen lijkt wel met zijn kop voor de camera te willen. Ik zie ook weinig verschil tussen Ben en de figuren die soms op televisie langskomen.

C'est Arrivé près de chez Vous is een prachtig experimenteel filmpje met een hoog cult gehalte. Ik geloof ook niet dat de film voor iedereen is neergelegd. De film telt verschillende hilarische scènes hoewel deze worden afgewisseld met mindere moment. Daarbij springt de film van moment op moment en had er meer samenhang in gemogen. Los van dat, is het een geslaagde film die op visueel gebied ook weinig tekort komt. Alles voor de kijkcijfers, zullen we maar denken.

Evelyn Mulwray: What were you doing there?

Jake Gittes: Working for the District Attorney in Chinatown.

Evelyn Mulwray: Doing what?

Jake Gittes: As little as possible.

De scenarioschrijver Robert Towne vertelt, in een interview op de extra's van de dvd, dat politieagenten in Chinatown zo min mogelijk werk uitvoeren. De criminele praktijken zijn blijkbaar van alle logische opvattingen vervaagd, waardoor agenten niet meer weten of ze de misdaad tegen gegaan of juist helpen. Daarom doe je maar zo min mogelijk.

Dit is precies de strekking van de film. Jake Gittes had als oud politieagent in Chinatown moeten weten dat hij dit mysterie niet had kunnen oplossen. Jake's collega's van zijn detectivebureau lachen hem ook uit als hij de hoge pieten uit Los Angels voor het gerecht wil slepen, die samen dineren met dezelfde rechters zoals zij zelf aangeven. Jake had beter moeten weten en juist nu Jake het mysterie heeft opgelost speelt hij daarmee de misdaad in de kaart. Jake, je had beter moeten weten.

Want Chinatown is verschrikkelijk goed opgebouwd. Het tempo dat de film aanhoudt is moorderend. De film sleept je mee van plotwending op plotwending. Kan je een plotwending even niet volgen, dan legt Jake Gittes het vaak nog even uit. Het is een fijne afwisseling waardoor de film overzichtelijk blijft en niet in onbegrijpelijke wendingen blijft hangen. Fantastisch hoe Jake met zijn agressieve manier van onderzoeken overal zijn informatie wel weet te vinden.

Cinematografisch zit de film ook dik in orde. Het woestijnlandschap wordt prachtig verfilmd, de film straalt ook een warmte uit met zijn gele kleurtinten. Het prachtige Los Angeles komt fantastisch naar voren, ondanks zijn leugenachtige karakter dat de stad ook in deze film vervuld. Heerlijk ook om de prachtige auto’s door deze straten te zien rijden.

Jack Nicholson maakt de prent natuurlijk helemaal af. Een fantastisch acteur blijft hij toch. Jack, altijd goed in het extreme, wordt vergezeld door de prachtige Fay Dunaway. Ze deed me een beetje aan Rita Hayworth denken. Chinatown is een gewoon een prachtige film die alles in zich heeft. Op dit moment 4½ ster maar bij herziening kan het altijd nog hoger worden.

Forget it, Jake. It's Chinatown.

Ik en Mijn Ouders, Mijn Ouders en Ik is een prachtige oprechte documentaire over de geweldige relatie tussen ouders en kinderen. Daarbij heeft de film genoeg zelfreflectie in zich die ik op mijn eigen relatie met mijn ouders goed kan richten.

Gerrit van Elst heeft een prachtige documentaire gemaakt die vanwege zijn eenvoud en emotie prachtig weergeeft hoe de relatie tussen zoon en ouder in elkaar steekt. Het is prachtig om te zien met hoeveel vergif moeder spreekt over het filmmaken. Ik kan mij ook wel vinden in moeder omdat in haar leefwereld een beroep van dienstverlenende aard moet zijn, hoewel het filmmaken dat zeerzeker is. De nodige humor die de documentaire heeft zorgt voor een mooie belans, waardoor de film toch niet volledig zware kost is.

Ik merk dat er ook een hoop angst bij mijzelf zit tijdens het kijken naar deze documentaire. Mijn ouders zijn relatief oud en vanwege de toenemende welvaart zal ik mijn ouders vroeg in deze situatie terugvinden. Ik vind de gedachte beangstigend dat ik mijn ouders misschien ooit moet verzorgen en dat ik ze misschien zelfs weer aan de praat moet krijgen. Ik merk dat ik bang ben voor het wat zal komen. Ik merk ook mijn angst dat mijn ouders me ooit niet meer zullen herkennen vanwege de dementie. Hoe moeder reageert op de zuster, die haar eigen kinderen zou hebben vermoord, is zo ontluisterend en eng. Verschrikkelijk!

Daarbij merk ik ook nog vaak veel strijd tussen mij en mijn ouderst, wat misschien normaal is vanwege mijn leeftijd. Ik denk soms ook dat ik niet genoeg waardeering uit voor wat mijn ouders al berijkt hebben, en dat ik lastig vind om mijn gevoelens daarin te uiten. Misschien moet ik mijn ouders 'Ik en Mijn Ouders' maar eens laten zien.

Ik en Mijn Ouders is een prachtige documentaire die veel vragen bij mij oproept. Ik ben trouwens blij dat de film met mijn stem door kan stromen in de tip-lijst waar hij zeker in hoort te staan. 4*!

In a Lonely Place laat de prachtige en heftige relatie zien tussen Dixon Steele en Laurel Gray zien. Humphrey Bogart zet hier wederom een geweldig personage neer. Ik heb hem al mogen aanschouwen in ‘Casablanca’, ‘Desperate Hours’ en ‘The Treasure of the Sierra Madre’ en opnieuw maar Bogart veel indruk. Het is lastig om te beoordelen in welke film hij nu het beste personage neerzet, in iedere vertolking zet hij een complex personage neer die om verschillende redenen te waarderen valt. Misschien is Bogart wel de perfecte anti-held.

Gloria Grahame geeft genoeg tegengewicht als de prachtige Laurel Gray. Grahame heb ik al mogen aanschouwen in The Big Heat, en wat ze er prachtig uit! De ultieme vrouw die ieder mannen hart sneller doet kloppen. Ze zet een mooi personage neer dat in tweestrijd leeft en niet met de complexe Dixon om kan gaan. De meeste cynische man die de meeste en mooiste one-liners van het scherm doet spatten. Ze zal één van de weinige vrouwen zijn die deze man kan temperen, en zij slaagt er met haar twijfels al amper in.

De centrale vraag in het geheel blijft natuurlijk: is Bogart schuldig?. De grote paradox komt dan ook op het einde. Ik las later uit secundaire literatuur dat de schrijfster Dorothy B. Hughes, van het gelijkname boek, Steele schuldig laat zijn, maar Ray geeft een mooiere draai aan het geheel. In de film is Steele natuurlijk onschuldig, maar voor het zelfde geld had hij zijn prachtige geliefde om zeep geholpen. Dixon Steele verliest zijn ware geliefde en daarmee misschien ook zijn onschuldigheid.

I lived a few weeks while you loved me. Goodbye, Dix.

Om even een oude quote op te halen. Ik vond het verloop van het verhaal, op de manier waarop Penn het vertelt, wel degelijk ongeloofwaardig.

Chris McCandless vertrekt, en op zijn reis komt hij de meest liefdevolle mensen tegen. Het hippie-paar sluit hem in hun armen als zoon die ooit vertrokken is, de granenboer heeft z'n grote vriend eindelijk gevonden, opa heeft eindelijk een kleinzoon en het eerste de beste meisje wordt, zonder een woord uitgewisseld te hebben, verliefd op deze fantastische jongen. Met als klap op de vuurpijl zal onze supertramp natuurlijk geen gebruik van deze kleine meid maken, ze kan op deze leeftijd niet zwanger van hem worden.

Chris McCandless wordt gewoon neergezet als 'supertramp', zonder enige negatieve eigenschap. Meneer Chris de egoïst McCandless vertrekt alleen wel de wijde wereld in zonder ook maar iemand op de hoogte te brengen. Onder de smoes: 'Anders gaan mijn ouders naar me zoeken', verteld hij ze niks. Ik denk dat je gewoon een egoïstische klootzak moet zijn, om dit te kunnen verdragen. Maar Penn laat geen eigenschap van deze ‘engel’ zien, waar aan te zien is dat er iets aan schort. Op deze manier zet Penn een volkomen ongeloofwaardig personage neer, waardoor het waargebeurde verhaal toch niet zo waarheidsgetrouw lijkt te zijn.

Daarbij gaat Chris gewoon overduidelijk slecht voorbereid naar Alaska. Hij krijgt op het laatste moment laarzen aangeboden, omdat je voeten blijkbaar koud kunnen worden in de sneeuw. Chris heeft het geluk dat hij nog zijn 'magic bus' tegenkomt, want anders was hij waarschijnlijk nog eerder gestorven. Het is gewoon absurd om aan een dergelijk reis te beginnen, met een dergelijke voorbereiding.

Desalniettemin loopt het verhaal wel lekker door en vliegen de 2,5 uur om. De wildernis wordt daarbij lekker geromantiseerd, waardoor het verlangen naar dit leven groter wordt. Het gevoel dat de film oproept doet me een beetje denken aan ‘The Shawshank Redemption’. In ‘The Shawshank Redemption’ wordt het gevangenisleven ook als vredelievende plek neergezet, en dat zorgt onder andere gewoon voor een fijne kijk ervaring. Ik denk dat dit ook de kracht van ‘Into The Wild’ is, en de een slikt dit gewoon makkelijker dan de ander. Het is voor mij dan ook geen verrassing dat de film het op MovieMeter zo goed doet.

Ik heb twee Stanley Kubrick boxen gekocht en ik ben van plan ze chronologisch te kijken. Daarom begon ik met killer's kiss (fear and desire zat niet in de box)

Ten eerste vind ik killer's kiss van de korte kant. Gelukkig zit er een vlot tempo in de film wat een hoop goed maakt. Het is een dunne verhaallijn en het thema 'verrassing' komt er vaak in terug.

Ik vond de acteurs erg tegenvallen. Ik vind Davy slecht acteren met verkeerd gelpaatste gezichtsuitdrukkingen. Ook vind ik Gloria erg houterig acteren. Vincent vind ik daar in tegen beter acteren.

Omdat ik de acteurs matig vond en de film het niet moest hebben van het verhaal vind ik de shots erg opvallen. Ik vind de boks scene in het begin erg sterk. Ook het oog van detail vond ik erg mooi. Ik vond het bordje 'Watch your step' daar het mooiste voorbeeld van. Daarbij vond ik de scene waarbij de baas van Davy wordt vermoord erg mooi gefilmd. Er wordt daarbij mooi met het duitser gewerkt waardoor alleen de silhouetten van de 'gangsters' te zien zijn. De poppenscene is ook erg leuk alleen was de raamvertelling niet nodig, zoals Freud al zei.

Ik hoop dat dit een voorbode is op de films van Kubrick die zullen komen. Ik vond het een matige film en ik hoop dat de andere films van Kubrick beter zijn.

3*

Miller's Crossing, een beetje een raar gevoel heb ik na het zien van de film. Hij was erg goed maar het was alsof het iets niet had, iets dat ik gemist heb ofzoiets.

Ik vond het plot ten eerste erg goed geschreven. Heel apart en de wendingen zijn erg leuk. Soms was het verhaal voor mij alleen niet meer te volgen. De vele personage's waar ik de namen en hoofden soms niet van kende. Erg verwarrend.

Met het acteren was ook niets mis. Vooral Gabriel Byrne vond ik leuk en goed acteren. Leuk hoe zijn personage iedereen om zich heen tegen elkaar kan opzetten. Heerlijk! Ook John Turturro vond ik leuk acteren alhoewel de smeek scene in het bos heel houterig op mij overkwam. Ook Albert Finney vond ik leuk acteren.

Visueel vind ik de film ook prachtig! The Miller's Crossing is een prachtige locatie. Het begin van de film, waar je de toppen van de bomen ziet is verrukkelijk. De wandelingen door het bos zijn ook prachtig. De stad vond ik ook mooi in beeld gebracht. Om bij weg te dromen.

De soundtrack is misschien nog wel het allermooiste van de film. Heerlijke muziek die prachtig past bij de beelden. Ik vind het een beetje te vergelijken met de muziek van Ennio Morricone. Als ik de muziek terug hoor denk ik aan de prachtige plaatjes in het bos met bijna vlinders in mijn buik.

Alleen kon ik de zwarte humor in de film niet echt terug vinden. Naar horen en zeggen zijn de film's van de Coen broeders vooral sterk vanwege de komedie. Ik heb moeten zoeken om dat te vinden. Er zaten leuke stukjes tussen maar hilarisch waren die niet!

Ik ben wel erg benieuwd naar andere werken van de Coen brothers. Morgen O Brother, Where Art Thou? maar kijken en kijken of ik de humor daar wel in vind. Hele sterke film en misschien gaat mijn stem nog omhoog na herziening
Voor nu 4 sterren

Na Miller's Crossing nu O Brother, Where Art Thou? gezien. Nu eindelijk het komisch aspect van de Coen brothers gezien.

Een lekker feel-goodmovie is dit. Prachtige dialogen met leuke personages. Een neger die z'n ziel verkoopt aan de duivel, een blinde man die helderziend is, manisch depressieve bankberover en nog vele andere prachtige personen.

De film begint heel erg sterk. Prachtige beeld als de drie, vastgeketend door het veld ontsnappen. Visueel prachtig. Ik vind het begin van de film veel sterker vanwege die beelden. Mooie weergave van de natuur in mooie gele kleuren. Een komedie die er zo mooi uitziet heb ik nog nooit gezien.

De muziek vond ik ook dik in orde. Het is niet de muziek waarvan ik houd, maar het werkt wel. De muziek past precies bij de beelden. Ook het nummer dat wordt opgenomen is erg leuk.

Als Everett en Pete bij de vrouw van Pete aankomen valt de film een beetje dood vind ik. Everett en Pete zijn toch minder leuk met z'n 2en dan met z'n 3en. Maar het stuk met de KKK is wel hilarisch. Prachtig ook de speach van de Homer Stokes over wat de groep wel niet misdaan heeft.

Daarbij vind ik het vingertje naar het racistisch Amerika ook mooi gemaakt. Leuk dat de overige gevangenen in de film allemaal pikzwart zijn. Duidelijk het beeld van de gevangenissen in Amerika.

Maar zoals ik al gezegd had, de film viel een beetje tegen, in het midden. Daarbij vond ik ook niet alle grappen geslaagd en moest ik niet continu lachen. Alles bij elkaar 3,5 ster voor deze goede film.

Vandaag herzien en wat heeft het de film goed gedaan. Ik heb nu de hele dollar trilogie gezien en de stijl van Sergio Leone bevalt me enorm!

Ooit zag ik Once upon a time in the West op de BCC rond een uur of 3. Ik was meteen verkocht. Prachtig verhaal, prachtige dialogen en die gevechten wat waren die mooi. Zo lang uitstellen waardoor de spanning wordt vergroot, en dan ineens pats-boem een bliksem snelle actie, voorbij!

A fistful of dollars beviel me eerst een stuk minder. Ik vond het verhaal simpel, sfeer viel me wat tegen en zelfs de muziek viel een klein beetje tegen. Ik vergeleek de film teveel met Once upon a time in the West! Vandaag herzien en niets hiervan is waar. Het verhaal is leuk uitgewerkt (ik weet dat het een re-make is maar het verhaal werkt wel). Ook de muziek was weer prachtig. Als ik de muziek weer hoor krijg ik kriebels in mijn buik. Wat wekt de muziek van Morricone een spanning op!

Het laatste gevecht is ook prachtig. Heerlijk als je Clint Eastwood uit de stofwolk ziet verschijnen. Prachtig dan de close-ups van de gevaarlijke, bezweette, behaarde bandieten. Na zo'n close-up zie je een shot van ver weg wat weer prachtig wordt afgwisseld met een close-up. Heerlijk!

Ik denk dat m'n stem nu op 4,0* uitkomt. Hij staat nu evenhoog als For a Fistful of Dollars. Waarschijnlijk zal die ook nog stijgen en daarmee zal The Good, The bad and the Ugly ook stijgen. Heerlijke regisseur en ik kijk uit naar For a Fistful of Dynamite

P.s. Ik vroeg me af hoe het zit met de taal die gesproken wordt in de Dollar trilogie. Ik heb gezien bij de extra's van the Good, the Bad and the Ugly dat Engels en Spaanse werd gesproken en dat de rest werd nagesynchroniseerd. Gebeurt dat ook in deze film. En sprak Sergio Leone ook al beter Engels toen hij Once upon a time in the West en zijn werken die daarna kwamen maakte?

Alvast bedankt voor het antwoord.

Heerlijk initiatief, de maandagavondklassiekers in het Chassé Cinema in Breda. Elke maandagavond een klassieker variërend in verschillende genres en periodes. Ik heb al mogen genieten van Skammen (Ingmar Bergman) en Andrey Rublyov (Andrei Tarkovsky). Nu was Raging Bull aan de beurt, hoewel ik de film al had gezien op DVD en hem goed waardeerde, vond ik het toch fantastisch om de film een keer op het grote doek te kunnen bezichtigen.

Raging Bull gaat over de boxer Jake La Motta. De film begint met een mooi intro waarin de 25 kilo aangekomen Robert de Niro terug kijkt op zijn leven. Totaal niet grappig en gedesillusioneerd komt hij over. Jake La Motta, een fantastische boxer die een carrière heeft gehad met ups en downs, op persoonlijk en sportief vlak. In de tweede scène zien we al hoe onhandelbaar deze man is. Hij heeft ruzie met zijn vrouw vanwege zijn steak die natuurlijk niet te doorbakken mag zijn. Hij krijgt ruzie met een man die toevallig langs het raam loopt en de ruzie oppikt (stond overigens niet in het script) en scheld de man volledig uit. Prachtig hoe Robert de Niro ‘Jake La Motta’ wordt. Jammer dat ik bijna geen acteurs meer zie die zo prachtig in hun rol gaan spelen waardoor ze het personage worden.

Natuurlijk draait het bij boxfilms om het gevecht in de ring. De gevechten met onder andere de grote rivaal van Jake ‘Sugar Ray Robinson’ zijn geweldig. Je wordt als kijker echt betrokken in het gevecht. In plaats van het gevecht buiten de ring te film, of vanuit vogelvluchtperspectief wordt er gekozen om het gevecht in de ring te filmen waardoor de kijker meer betrokken raakt met de film. Prachtig hoe in slowmotion het zweet alle kanten op wordt geslagen, het bloed uit de wenkbrauwen spuit en de neuzen worden gebroken. Je zou ook moeten letten op hoe het bloed in de laatste scène dat over het publiek wordt verspreid. Of het shot waarbij het vele bloed van La Motta aan de touwen is blijven hangen.

Niet alleen het sportieve leven van Jake wordt prachtig in beeld gebracht, ook zijn privé-leven wordt prachtig uitvergroot. Jake wordt neergezet als een verschrikkelijke man die stik en stik jaloers is. Jake kan niet goed met zijn jaloezie omgaan en vertaald dit in geweld. Op een gegeven moment noemt Jake’s vrouw Vickie dat zijn tegenstander een knap gezicht heeft. ‘He ain’t so pretty anymore’ na het gevecht. Jake’s geweld slaat over naar al zijn geliefden. Je moet je aan zijn regels houden lijkt hij te willen zeggen met al het geweld. Eerst moet Vickie er aan geloven, daarna zijn broer Joey (die prachtig wordt vertolkt door Joe Pesci, die dit keer zijn overacting achterwege houdt) en uiteindelijk ook hijzelf. Prachtig is de scène waarin Jake zijn handen kapot slaat tegen een stenen muur in de cel. Vanwege een kleine lichtinval zie je eigelijk alleen zijn silhouet bewegen. Prachtig!

De muziekkeuze van Martin Scorsese is weer uitermate geschikt. Een lichte muziek die fantastisch past bij de slowmotion beelden in de ring. Hoewel de muziek in Goodfellas en Casino ook prachtig is treed deze muziek minder naar de voorgrond waardoor hij beter bij de film past. Het is sowieso jammer dat Martin Scorsese na Taxi Driver en Raging Bull zijn niveau niet meer weet te halen. Ik ben nog steeds gek op zijn andere films zoals Casino, Goodfellas en Gangs of New York (ook de documentaire’s A Personal Journey with Martin Scorsese through American Movies en No Direction Home: Bob Dylan bevielen me ontzettend goed) maar het grauwe wat hij in zijn vorige films neerzette heeft hij naar mening niet meer laten zien.

Raging Bull is gewoon een prachtige film die alle aspecten van een meesterwerk bevat. Martin Scorsese, Robert de Niro en Joe Persci op z’n best. Een aanrader 5*.

Wat een verschrikkelijke film. Wat heb ik een spijt dat ik deze film heb gekocht. Viel zwaar tegen.

Het verhaal leek mij op voorhand wel aardig. Een vrouw die verslaafd raakt aan dieetpillen, haar zoon verslaafd aan de drugs en die probeert er zijn geld aan te verdienen. Klinkt allemaal erg boeiend en leek me erg leuk.

Maar de uitwerking werkt totaal niet voor mij. Het afspelen van de gedachten van de personage's vind ik niet werken in deze film. Tenminste zo interpreteer ik de beelden die ik heb gezien. Die irritante montage waardoor je in een doldwaas tempo van de hak op de tak naar het andere personage wordt geswitcht vind ik ook erg vervelend. Ook de montage bij het roken van een joint, spuiten van heroine en snuiven van coke ken je ook op een gegeven moment wel. Het is wel leuk en origineel maar niet 10 keer achter elkaar.

Met het acteerwerk was niet veel mis. Lekker over-the-top geacteerd door Ellen Burstyn. Ook erg goed geacteerd van Jared Leto. Maar die neger kon ik gewoon niet serieus nemen. Ik verwacht de hele film dat hij heel erg hard 'waazaaaaaa' zou schreeuwen. Dat werkt niet echt in zo'n film.

De soundtrack paste goed bij de film maar was verre van denderend. Ik zou de muziek niet nog apart van de film willen horen.

De film werkt gewoon helemaal niet voor mij. Ik denk ook niet dat ik hem ooit zal herzien omdat ik de beelden verschrikkelijk vond. 1 1/2*, meer wil ik er echt niet voor geven.

Wat een fantastische film. Vandaag bekeken met mijn vader. Heerlijke sfeertje heeft de film met hele mooie muziek. Misschien iets te lang maar toch prachtig.

De film begint in een prachtig (Italiaans) stadje. Prachtige oude gebouwen die een hele mooie sfeer afleveren. De donkere sfeer bij nacht in de stad is prachtig. Een jongen van een jaar of 11 woont daar samen met zijn moeder en opa en met de hond en de ezel. Ze wonen onder de verhuurster waar ze op een avond ruzie mee krijgen. Een van de bewoners vertelt de jongen de staldeur open te houden om de vrouw terug te pakken.

De jongen gaat de stal in en laat daar een brande sigaret in de stal vallen. 's Nachts steelt een rover, via de stal, het geld van de verhuurster maar zit vast vanwege de brand. Daarom stop hij het geld in een piano die in de stal staat. De familie kan nog net de piano en de ezel, die bijde in de stal staan, van de ondergang redden.

Ze overnachten in de plaatselijke herberg, waar een roversbende verblijft (die ook het geld wilde stelen). De moeder en opa worden dronken en de rovers gaan er vandoor met de piano. Het probleem is alleen dat de jongen aan het slapen is op de piano en dus ook wordt meegenomen. Samen met de ezel en de piano wordt de jongen op een roeiboot gezet maar de hond jaagt een rover weg waardoor de jongen, de ezel, de hond en de piano aan een avontuur beginnen.

Vanaf daar begint de film een beetje een roadmovie te worden. De jongen gaat op zoek naar z'n moeder (die in de gevangenis beland omdat ze verdacht wordt van het stelen van het geld). Hij loopt door de bergen, achterna gezeten door de Rovers. Er ontstaan prachtige beelden die veel van het zelfde zijn, maar toch elke keer anders. En het blijft boeiend. De Rovers, in een koets die lijkt op een groot wijnvat, communiceren prachtig met elkaar door middel van muziek.

De film levert mooie plaatjes op met prachtige personage's. Je hebt een prachtig duo, allebei met klarinet, die me deden denken aan Chaplin. Er is ook een fantastische dikke man die een mooie kapiteins pet op heeft. Daarbij heeft hij een prachtige rossige snor met mooie stekels. De muziek keuze is ook fantastisch. Prachtig hoe sommige personage's op de muziek lijken te dansen.

Alleen het jammere aan de film is toch dat hij een tikkeltje te lang duurt. Het laatste gedeelte is zo'n eind goed, al goed einde. De Rovers worden gepakt door de jongen, en de familie is uit de financieele problemen. Aan de andere kant past dat ook echt bij zo'n film. Als de film op MovieMeter zou staan zou de film een dikke 4* krijgen

P.s. Kos, zou jij de film misschien kunnen toevoegen? Ik hoop dat de film aan de eisen voldoet. Alvast bedankt!

Voor mij is Scarface ook een kleine tegenvaller. Mijn verwachtingen waren hooggespannen en het viel een beetje tegen. Vooral de sceneovergangen gingen erg van de hak op de tak. Hierdoor viel de spanningsboog, die er toch geregeld was, vaak in het water.

Hawks weet namelijk op een prachtige manier de spanning op te bouwen. Hawks laat de 'daad' vaak niet expliciet zien, maar draait de camera op het moment suprême weg waardoor de impact des te groter is. Paul Muni loopt fluitend op zijn slachtoffer af, de camera draait weg, drie schoten en de kijker weet genoeg. Prachtig!

De eerst scène is hier ook een prachtig voorbeeld van. Prachtig camerawerk waarbij de schaduw van Tony gevolgd wordt. Deze beginscène moet toch wat bloed, zweet en tranen gekost hebben, en deed me zelfs denken aan de begin scene van Touch of Evil, en dat zegt genoeg! Ook de bowlingscène sprak tot de verbeelding.

Ik had ook wat moeite met de sfeer zoals Legan al aanvoelde. Echte spanning wordt niet opgebouwd door onder andere de gaten in het plot, maar ook vanwege het spel van Paul Muni. Hoewel Paul Muni zijn rol voltreffelijk invult, lijkt Hawks de film niet echt serieus te nemen. Dat is toch behoorlijk jammer omdat het verhaal er toch wel om vraagt. Misschien neemt Hawks dit standpunt juist in vanwege het vreemde politieke pamflet aan het begin van de film.

Ik kom dan uiteindelijk toch niet verder dan 3,5* vooral omdat de sfeer toch de wensen overlaat, alhoewel er prachtige scène's in deze film verborgen zitten!

P.s. Het was overegens ook verschrikkelijk irritant dat mijn dvd-speler de dvd niet goed kon lezen. Na bijna iedere scène bleef de dvd hangen. Hebben meer mensen hier misschien last van gehad? Ik ben in het bezit van de Nederlandse editie.

Vandaag weer gezien en weer een genot voor het oog. Wat een heerlijke film is Spirited away toch!

Mijn eerste kennismaking met Animatie en het bevalt me enorm. In het begin had ik wat moeite met de Manga stijl maar na een tijdje beviel het me toch. Vooral als de natuur in beeld wordt gebracht, past dat perfect bij de film.

Ik vind dat de film een beetje stroef begint. Als Chihero dan eindelijk in de geestenwereld komt wordt het prachtig. Heerlijk hoe je haar personage ziet veranderen. Een klein ielig en zielig meisje verandert in een sterke zelfstandige volwassen vrouw.

Het verhaal komt op z'n top als Chihero vertrekt om de tweelingzus van de boze heks op te zoeken. Prachtige beelden in de trein en in het bos bij de tweelingzus. Mooi hoe die lamp komt bijspringen om ze de weg te laten vinden. Ook de muziek is prachtig! Het geeft een perfecte, sprookjesachtige sfeer die ik heerlijk vind.

Ik had alleen wat moeite met het einde. Hoe Chihero haar ouders bevrijdt is leuk gedaan. Ook hoe Haku z'n identiteit vindt is goed verzonnen. Alleen op het moment als Haku Chihero verteld dat ze niet mag omkijken had ik problemen. Ik vond het, op dat moment, jammer dat Spirited away een kinderfilm was. Had dan het einde van Orfeus en Eurydice gevolgd en liet de geestenwereld verdwijnen in het niets. Hierdoor viel het einde een beetje in het niets en had ik ook niet het idee dat de film eindigde.

Toch een heerlijk film die een 4,5* verdient.

Jammer, ik had zoveel meer verwacht van Sunrise. Ik had gehoopt dat ik een prachtig meesterwerk in deze film van Murnau zou zien.

Het begint eigelijk al met het knullige verhaal. Ik las aan de eerste reacties al dat ik geen hoogstaand verhaal mocht verwachten. Vanwege de voorspellende plot twists kon het verhaal mij niet bekoren. Daarbij kan ik geen sympathie voor de hoofdpersonen opleggen, vanwege hun naive keuze's. Jammer want visueel heeft de film genoeg te bieden.

Het knullige verhaal wordt afgewisseld met visueel prachtige beelden. De scene's in de boot met op de achtergrond het mooie stadje zijn fantastisch. Daarbij heeft Murnau prachtige vondsten, waarbij bijvoorbeeld het platteland in de stad overgaat en andersom. Het mooiste moment vond ik nog wel het moment dat de femme fatale uit de stad de boerenknul in zijn gedachten in haar greep houdt. Het is een moment van hoogstaande cinema.

Het is jammer dat het verhaal me dusdanig stoorde, dat ik niet genoeg kon genieten van de visuele schoonheid. Noem me een a-romanticus of een misschien een realist, maar Sunrise is niet aan mij besteed.

P.s. Wouters bedankt voor het uitlenen van de prachtige dvd!

Underground haalt ondergrondse emoties bij mij los. Wat een prachtige film, die de geschiedenis van Joegoslavië op wonderbaarlijke manier vastlegt. Ik ben niet echt bekend met de geschiedenis van Joegoslavië, maar dit is helemaal niet nodig om deze film te kunnen waarderen. Ondanks dat Kusturica met vele symbolen de gehele moderne geschiedenis van Joegoslavië laat zien, is het niet noodzakelijk om al deze symbolen te herkennen. Waarschijnlijk heb ik nog geen kwart van deze symbolen doorzien.

Waar te beginnen bij deze film? Waarschijnlijk bij het begin. De film komt prachtig van start. Begeleid onder de fantastische muziek van Goran Bregovic worden de hoofdpersonages voorgesteld: Marko en Blacky. Het bezatte duo wordt achtervolgd door een fanfareorkest, dat rennend en tierend prachtige tonen uit hun blazers laat komen. Het is dan ook prachtig om te zien, dat de actieve muziek van Goran Bregovic, met een fanfareorkest wordt vertolkt. De muziek is in deze film letterlijk en figuurlijk een personage geworden.

De lading tijdens het eerste deel van de film, de tweede wereldoorlog, is ook vooral gericht op de slapstickhumor. Heerlijke overdreven humor, die niet zot genoeg kan zijn. Ondanks het hoge slapstickgehalte, weet Kusturica er voor te zorgen dat het niet vervelend begint te worden. Hij kent zijn grenzen en weet het komedie- en drama-effect op een verschrikkelijk mooie manier af te wisselen. Des te verder het verhaal vordert, des te meer het drama effect komt bovendrijven. Ondanks dat dezelfde grappen zowel aan het begin als aan het eind worden afgespeeld (zoals de kopstoot-grap), weet Kusturica er elke keer een andere lading aan te geven. Dit is zo verschrikkelijk knap, en hieraan merk je dat Kusturica de film volledig in de hand heeft.

Visueel zit de film ook verschrikkelijk goed in elkaar. De kelder is prachtig gestileerd weergegeven. Daarbij laat Kusturica de camera ook technisch sterk door de kamer gaan. Visueel is de film misschien wel tijdens het trouwfeest op zijn hoogtepunt. Anderzijds verandert de visuele stijl weer drastisch na de uitbraak, en komt de film in zijn grauwere tinten ook goed tot zijn recht. Verhaaltechnisch wordt het verhaal na de uitbraak ook wat grauwer en donkerder en wordt de film weer wat dramatischer.

Daar komt nog bij dat de film nog meer in waardering stijgt tijdens deze laatste driekwartier. Het ondergrondse wegennetwerk wordt prachtig grauw weergegeven en als Ivan weer in het voormalige Joegoslavië verschijnt, is de film op zijn hoogtepunt. Het is schrijnend om te zien dat Ivan mag sterven in de kerk die hij zelf gesticht lijkt te hebben. Het is hartverscheurend om Marko en Natalija brandend om het kruis te zien circuleren, en de zoektocht van Blacky naar zijn zoon komt prachtig tot zijn eind tijdens het prachtige waterfestijn. Ongelofelijk hoe deze familie (dit land) verscheurd kon worden. Gelukkig lijkt de toekomst voor de volgende generaties rooskleuriger, hoewel dit verhaal natuurlijk geen einde heeft.