Opinions

Debuterend regisseur Ritesh Batra levert met de romantische drama The Lunchbox een uiterst charmante eerste speelfilm af. De film kijkt met name fijn weg dankzij het mooie verhaal, dat enkele raakvlakken heeft met You’ve Got Mail (1998) of The Shop Around the Corner (1940) maar wel zijn eigen verhaal vertelt, en de uitstekende acteerprestaties van de acteurs. Het verhaal weet te ontroeren en kent een goede balans op het gebied van drama en komedie. De komische situaties komen dan ook voornamelijk door de interactie tussen Mr. Fernandes en zijn nieuwe collega, en Ila en haar bovenbuurvrouw, die zij liefkozend tante noemt. Bollywood veteraan Irrfan Kahn en de schone Nimrat Kaur zijn beiden overtuigend als de hoofdpersonages die op zoek zijn naar geluk en affectie, en waarbij je als kijker met hun meeleeft en hun ook het allerbeste gunt. Batra laat tevens ruimte over voor een kijkje in het broeierige dagelijkse leven in India en, vanzelfsprekend, de Indiase keuken die ervoor zorgt dat het water in de mond loopt. Het smaakvolle The Lunchbox is een verrukkelijke film die gezien mag worden.

Nog niet zo lang geleden nog speelden Matthew McConaughey en Jennifer Garner samen in de weinig bijzondere romantische komedie Ghosts of Girlfriends Past (2009). Vijf jaar later zijn de twee wederom samen te zien en wel in deze film van Jean-Marc Vallée. Garner heeft in die vijf jaar niet bepaald noemenswaardige prestaties geleverd, maar voor McConaughey geldt eerder het tegenovergestelde. Met titels als The Lincoln Lawyer (2011), Mud (2012) en Killer Joe (2012) is hij bezig met een indrukwekkende hot streak. Mag Dallas Buyers Club aan deze serie worden toegevoegd?

Een simpele vraag die een simpel antwoord verdiend; volmondig ja. De dagen waarbij McConaughey simpele, ontblote personages speelt in matige romcom’s, lijken definitief voorbij. Deze veelbelovende acteur liet in films als A Time to Kill (1996), Amistad (1997) en Contact (1997) reeds zien weldegelijk te kunnen acteren en lijkt nu daadwerkelijk zijn talent volledig te benutten en weer serieus kan worden genomen. In Dallas Buyers Club is de man werkelijk fenomenaal als een homofobe, louche cowboy die het HIV-virus heeft opgelopen en daarbij ook niet vies is van een pilletje en een pintje. McConaughey weet te overtuigen in deze rol en speelt zowel de dramatische als de komische scenes met speels gemak waarbij een bepaalde mastrubatiescene een hoogtepuntje is. Tegenspeler Jared Leto verdiend minimaal evenveel lof voor zijn rol als de positief ingestelde, transgender Rayon. Leto gaat helemaal in zijn rol en is geloofwaardig vanaf de eerste minuut. Het gekibbel tussen de twee is bij tijd en wijle hilarisch en de ontstane vriendschap voelt echt aan. De film kent een fijne vaart gedurende zijn speeltijd van twee uur en het verhaal, dat serieuze thema’s behandeld als aids en legaliteit van medicijnen, zet aan het denken. Een meer dan terechte kanshebber voor de Academy Awards.

Met deze derde film sluit Christopher Nolan zijn drieluik over Batman op een grootse en spectaculaire wijze af. We zagen Batman door de drie films opkomen, vallen en nu herrijzen. Ook in dit afsluitende deel is het script weer geweldig en voelt het zelfs als een aanklacht tegen de actuele economische gebeurtenissen. The Dark Knight moet tot het uiterste gaan om Bane te verslaan en dit wordt uitstekend weergeven in de ruim 2,5 uur durende film. Het verhaal wordt fraai verweven met de vorige twee films en brengt nog een leuke knipoog aan een andere personage uit het Batman universum. De cast is in dit deel wederom uitmuntend. Bale speelt de gebroken Wayne/Batman met veel overtuiging en Hardy als Bane is imponerend als de ultieme terrorist waarbij je de rillingen kreeg bij elk woord die hij uitspreekt. Hathaway doet het meer als verdienstelijk als Selina Kyle en de nimmer genoemde Catwoman. Helaas kreeg Michael Caine ook in dit deel niet overdreven veel screentime, maar de scènes waarin hij wel aanwezig was, was de veteraan weer grandioos op dreef.

De perfecte afronding van de trilogie waarin Nolan het Batman universum met de nodige respect en klasse heeft behandeld waarop Batmanfans met een voldaan gevoel terug kunnen kijken op drie magistrale Batmanfilms.

The Dark Knight is vrijwel van begin tot eind, en met name de proloog, adembenemend te noemen. Nolan maakt gebruik van IMAX camera’s waardoor de scènes nog groter en spectaculairder ogen en dit komt alleen maar ten goede aan de filmbelevenis. De vrijwel complete cast uit de vorige film keert terug, op Holmes na, en wordt aangevuld door Aaron Eckhart als Harvey “Two-Face” Dent en Heath Ledger als "The Joker". Ook in dit deel zijn alle acteurs in uitstekende doen en is wijlen Heath Ledger’s The Joker zelfs iconisch te noemen. De introductie van onze vriend in het paars is één van de beste die ik ooit in een film heb mogen aanschouwen en hoe The Joker wordt neergezet is werkelijk fenomenaal. Het verhaal is ook ditmaal erg sterk en staat vol met memorabele scènes. De reeds genoemde proloog, de “magic trick” en de verhoringskamer zijn hier slechts een greep van.

Een succesvolle film opvolgen die gelijkwaardig of beter is, is lang niet eenvoudig blijkt uit talrijke voorbeelden. Despicable Me 2 slaagt er gelukkig wel in om zich een waardig vervolgfilm te noemen. In deze tweede film, die bij vlagen aanvoelt als een heuse spionagefilm a la James Bond, krijgen we meer minions voorgeschoteld waarbij ook veel van de fysieke, slapstick humor komt vandaan komt. Deze hilarische, gele rakkers zijn goed voor een grijns gedurende de gehele film en vermaken de jongste als oudste kijkers. Een positief punt aan de film is de ontwikkeling van enkele personages na de eerste film. Gru hangt nu ook de bezorgde vader uit en de oudste dochter ontdekt jongens waardoor er veranderingen te bespeuren valt in dit deel. Benjamin Bratt en Kristen Wiig weten hun stem verder prima te verlenen en is het met name Carrell die zijn rol als Gru weer perfect invult. De animatie ziet ook in deel twee uitstekend en soepel uit. De film oogt erg kleurrijk en weet jong en oud te bedienen.

Nadat Tarantino onder meer een oorlogsfilm (Inglorious Basterds, 2009), een grindhousefilm (Death Proof, 2007) en verschillende misdaadfilms, die inmiddels een cultstatus genieten, heeft afgeleverd, komt hij met een westernfilm die thema’s als racisme en slavernij onder de aandacht brengt. Ook voor deze film beschikt Tarantino over een uitstekend gezelschap acteurs die hun strepen reeds hebben verdiend. Onder meer Sam L. Jackson, Leonardo DiCaprio, Christoph Waltz en Jamie Foxx schitteren in deze film en leveren elk memorabele personages af. De genoemde acteurs overtuigen met speels gemak en doen het uitstekend in hun rollen.

De film slaagt volledig in zijn opzet; een originele westernfilm in een Tarantino-jasje. Zodra Tarantino de regie in handen heeft, weet je in grote lijnen wat je kan verwachten. Scherpe dialogen, waanzinnig verhaal, gevoel voor drama, een goede dosis humor (de scene met de maskers is ronduit hilarisch) en de nodige gevloek en bloed. Django Unchained bevat het allemaal waardoor je zelfs zonder openingcredits weet dat je naar een Tarantino film aan het kijken bent. Met een lengte van bijna drie uur voelt Django Unchained wellicht iets aan de lange kant, maar verveelt geen moment. Er gebeurt zoveel in die tijdsduur waardoor de aandacht op het doek blijft.

Als je bent opgegroeid in de jaren ’90 kan je niet om deze film heen en heb je ‘m minimaal één keer gezien. De film staat vol met geslaagde wc-humor en klassieke scenes; Lloyd die genadeloos een dode vogeltje verkoopt aan een blind jochie, de agent die een slokje neemt van een “biertje” of het geniale einde waarin de heren een bus vol met beeldschone dames, onbewust, afwijzen. Enfin, genoeg komische momenten in de film die elkaar rap opvolgen. Carrey en Daniels geven perfect gestalte aan hun rollen waarbij hun personages flink op de lachspieren werken.