Opinions

Na de uiterst succesvolle prequel X-Men: First Class (2011), die het publiek weer enthousiast maakte en nieuw leven blies in de franchise, neemt Bryan Singer met X-Men: Days of Future Past het stokje weer over van Matthew Vaugh op de regisseursstoel. Singer, verantwoordelijk voor de eerste twee delen uit de serie, kiest met Days of Future Past ervoor om één van de populairste X-Men verhalen onder handen te nemen. Waar Kitty Pride in de comics en Bishop in de animatieserie terug gaan in de tijd, is het in de film de beurt aan de onvermijdelijke Wolverine.

X-Men: Days of Future Past is de triomfantelijke terugkeer van Singer als regisseur van de X-Men films en rekent genadeloos en tevens op ingenieuze wijze af met andere delen uit de franchise. Days of Future Past bevat namelijk een legio aan pluspunten en voelt als een perfecte vertaling van een comic naar het witte doek. Met een sterrenensemble die bestaat uit zowel de oude als nieuwe cast, wordt elk personage in de verschillende tijden effectief gebruikt op het gebied van screentime en zetten de acteurs sterke optredens neer. Hugh Jackman, dé ster van de X-Men films, is wederom voortreffelijk als Wolverine en is het uiterst aangenaam om hem hier te zien als vredebewaker en de kemphanen moet gaan leiden. James McAvoy en Michael Fassbender zijn een genot om te zien in hun rollen als Professor X en Magneto, waarbij de vonken eraf springt en je begrip kunt hebben voor de botsende ideologieën van beide heren. Tevens is het fijn dat Mystique een significante bijdrage heeft in het verhaal en fysiek haar mannetje staat. Verder is het vermelden waard dat Pietro Maximoff/Quicksilver, al wordt hij hier Peter en nooit Quicksilver genoemd, een showsteeler is in de tijd waarin hij in beeld is en leuk gehint wordt naar zijn achtergrond. Zijn kracht wordt zeer treffend benut in de scenes en het personage is daarnaast vermakelijk door zijn humor en dynamiek die hij meebrengt. Het verhaal wordt in een evenwichtig en vlot tempo verteld waarbij er voldoende ruimte is voor drama en visueel spektakel gedurende de tijdlijnen. Vanaf de eerste tot de laatste minuut vraagt de film om de aandacht van de kijker en is het meeslepend en onvoorspelbaar. Days of Future Past mag zich moeiteloos scharen onder de betere superheldenfilms en maakt de postcredit scene hongerig naar de badass Apocalypse waardoor ook mogelijk Cable kan worden geïntroduceerd.