Opinions

Het Franse Les Salauds is een vrij verontrustende drama/thriller die lugubere thema’s behandeld en zeker niet geschikt is voor tere zielen en liefhebbers van mais. Het verhaal is in het begin wat onduidelijk, maar naarmate het verhaal vordert vallen de stukjes steeds beter in het geheel en is het zelfs discutabel of de afsluitende video nodig was aangezien vele antwoorden reeds zijn beantwoord en niet enkel het doel heeft om te choqueren. De voortdurend voelbare en duistere sfeer draagt bij aan het ongemakkelijke gevoel en voorspelt een weinig goede afloop. Geen fijne film om te beginnen op een vroege ochtend op een filmbeurs, maar laat wel een goede mokerslag achter bij het verlaten van de film.

Ground control to major Tom

Take your protein pills and put your helmet on

Regisseur Ben Stiller stapt met The Secret Life of Walter Mitty enigszins uit zijn comfortzone door niet met een komediefilm te komen maar met een meer serieuze film die allerlei smaakjes zoals drama, avontuur en, uiteraard, komedie bevat. Een moedig besluit die deels goed uitpakt.

Ben Stiller speelt de gelijknamige titelpersonage en levert een prima rol af. Het is eenvoudig sympathie te krijgen voor deze goedaardige dagdromer waarbij je als kijker hoopt dat Walter zijn doel bereikt. Kirtsten Wigg is tevens aangenaam als de collega waar Walter een oogje op heeft en onbereikbaar lijkt. Verder zijn Sean Pean, Patton Oswalt en Adam Scott (Are we having fun yet?) te bewonderen en doen het aardig in de minuten die zij in de film krijgen. Ondanks al het komisch talent in de film, is de film op het gebied van humor hit or miss, zoals bij een bepaalde scene rondom een film met Brad Pitt. Op visueel gebied zit het wel goed. Door de sterke visuele effecten en trucjes, mag dit een fraai ogende film worden genoemd die mooi is gefilmd en ook nog eens prachtige landschappen bevat van Walters reizen. Met een soundtrack waarin David Bowie en Of Monsters and Men te horen zijn, is ook weinig mis mee en hebben toegevoegde waarde voor de film. Ondanks enkele merkwaardige punten, zoals de continue bellende klantendienstmedewerker en de uitstekende telefoonontvangst , is het makkelijk om deze punten te vergeven aangezien de film fijn wegkijkt en een mooie boodschap bevat.

Met The Raid 2: Berandal, het Indonesische woord voor gangster, levert de Britse regisseur Gareth Evans een vervolg af die in vrijwel alle opzichten beter is dan zijn voorganger uit 2011. Voor deel twee heeft de beste man een groter budget in handen om dit vervolg te maken en dat is te merken. The Raid 2 is overduidelijk spectaculairder, intenser en langer qua speelduur. Met een speelduur van ongeveer 2,5 uur zit je als kijker geboeid en gefascineerd te kijken en waarbij je je geen minuut hoeft te vervelen. Het verhaal wordt bijna direct na het eerste deel opgepakt waarbij hoofdpersoon Rama diep moet gaan voor een nieuwe levensgevaarlijke infiltratieopdracht. Waar The Raid: Redemption nog kampte met een flinterdun verhaal, wordt in het vervolg een interessant misdaadepos vertelt die mooi wordt ontvouwd en prima wordt uitgesmeerd door de totale speelduur en alle explosieve actiescènes in. De actie stelt ook ditmaal niet teleur en de regisseur weet hoe hij dit moet filmen. De choreografie van de vechtscènes is wederom om van te smullen dankzij de regie van Evans en de bekwame acteurs waardoor de pencak silat in volle schoonheid te bewonderen is. Elke klap en trap komt aan en draagt bij aan de intensieve kijkervaring. De oeeehhh’s en ahhh’s vliegen dan ook talrijk voorbij. De film is daarnaast bij vlagen verrassend komisch en heeft met Hammer Girl en Baseball Bat Man twee vermakelijke en memorabele personages. Op het gebied van cinematografie is The Raid 2 tevens verrassend fraai te noemen met schitterende shots van onder meer een rode restaurant en het Indonesische landschap. Zelfs het winkelgebied Blok M (bezoektip) in Jakarta mocht even in beeld verschijnen. The Raid 2: Berandal is een subliem vervolg op The Raid en zet een nieuwe standaard voor actiefilms, die doet uitkijken naar het volgende deel van de trilogie.

Vier jaar na dato is dit jaar het langverwachte vervolg op de “eerste” Star Trek (2009) film uitgekomen. Regisseur J.J. Abrams heeft destijds Star Trek nieuw leven ingeblazen en hoe. Met een nieuw en uitstekend gecaste acteurs is Star Trek weer helemaal hip en relevant. Abrams wist met de eerste film op een knappe manier zowel de fans van de serie als leken te interesseren. De fans herkenden hun geliefde personages terug in de film en de mensen met een minimale kennis van de franchise werden op een aangename wijze geïntroduceerd in de Star Trek universum. De kritieken waren loven lovend en financieel gezien niet slecht waarin bijna 400 miljoen dollar werd gegenereerd aan de box office. Een uiterst geslaagde reboot dus.

Met dit vervolg op zijn Star Trek reeks levert J.J. Abrams wederom een uitstekende bioscoopfilm af die weet te interesseren, leuk is en er visueel uitstekend uitziet. Ook in dit deel zijn alle acteurs uit de vorige film terug om in hun oude rol te kruipen en leveren wederom een puike prestatie af. De interactie tussen de verschillende leden is weer erg vermakelijk waarbij vooral de relatie tussen Spock en Kirk logischerwijs de meeste aandacht krijgt en wordt verdiept en een leuke draai/verwijzing krijgt tegen het einde. Nieuwkomer Benedict Cumberbatch is zeer overtuigend als de intelligente en genadeloze antagonist die voldoende screentime heeft en een propere motivatie heeft voor zijn handelingen. De film barst van de actie met treffende geluidseffecten waardoor je als kijker het gevoel krijgt midden in het spektakel te zitten. Het oog wordt in ruime mate gestreeld met prachtige beelden dankzij uitstekende CGI- en 3D-effecten, waar een SF-film zich uiteraard uitstekend zich voor uitleent met lasers, brokstukken en dergelijke.

Sunset Boulevard vertelt een intrigerend verhaal over een wanhopige en gedesillusioneerde vrouw die maar al te graag weer in de schijnwerpers wilt staan. Dit wordt weergaloos neergezet door Gloria Swanson, die de emoties overtuigend overbrengt en waarvan de pure gekte van haar ogen afspat. William Holden als Gilles en ook de schone Nancy Olson leveren meer dan prima acteerprestaties af en zijn een genot om naar te kijken. Sunset Boulevard geeft tevens een mooi beeld van de periode waarin de stomme acteurs moeilijk aan de bak kwamen in Hollywood door de intrede van geluid in films en bevat gevatte verwijzingen naar “het filmwereldje”. Bekende namen uit de stomme films zoals Cecil B. DeMille en Buster Keaton komen ook voorbij in kleine rollen waarin zij zichzelf spelen. Wellicht zou je je kunnen afvragen of de voice-over daadwerkelijk nodig was en of de impact sterker zou zijn als de huidige beginscène achterwege was gelaten, maar dat mag het kijkplezier niet wegnemen in dit boeiend schouwspel.