Opinions

Helaas is ook dit tweede deel in de Spider-Man reeks van regisseur Marc Webb niet de gehoopte topfilm die het had kunnen zijn en voelt het over het algemeen vrij underwhelming aan. Nadat de marketingmachine op volle toeren draaiden en een overdosis aan afbeeldingen, trailers, clips, posters leverden, beloofde dit een alleraardigste Spidey-film te worden. Vanwege verschillende aspecten kon deze belofte niet geheel ingelost worden. De teleurstelling komt mede door het weinig boeiende en drukke verhaal waarin Webb binnen 142 minuten veel wilt vertellen; de origin van Electro, de enigszins geforceerde vriendschap tussen Harry en Peter, de ontvouwing van het mysterie van Peter’s ouders, de set-up van en naar Rhino plus Sinister Six voor de vervolgfilms en uiteraard de relatie tussen Peter en Gwen. Godzijdank is M.J. eruit gelaten en worden Felicity en Alistair Smythe niet verder verkent. Webb neemt hiermee teveel hooi op zijn vork waardoor er een onevenwichtig lopend verhaal is. Met name de tenenkrommende versie van Rhino in deze franchise, die er belachelijk uitziet en wel héél erg comic booky is, en het gemis van J. Jonah Jameson zijn gemiste kansen. The Amazing Spider-Man 2 is zeker niet enkel kommer en kwel. Hoofdrolspeler Andrew Garfield vult de rol van Peter Parker wederom goed in en geeft de humor van de Friendly Neighborhood Spider-Man uitstekend weer. De momenten tussen Peter en Gwen zijn overduidelijk het sterkst, waar Webb beslist meer in zijn element is, en zorgt ervoor dat één van de meest memorabele gebeurtenissen in de comics zeer overtuigend in beeld wordt gebracht. DeHaan en Foxx zijn prima als respectievelijk Harry Osborne/Green Goblin en Max Dillon/Electro, maar missen overtuigende motivaties voor hun handelen. De visuele effecten, geluidseffecten en zelfs de 3D in de film, zijn uitstekend en weinig op aan te merken. The Amazing Spider-Man 2 is verre van amazing, maar is wel een verbetering ten opzichte van zijn eveneens weinig bijzondere voorganger.

Janis Joplin, Jimi Hendrix, Kurt Cobain, Jim Morrison en Amy Winehouse. Wat hebben deze artiesten met elkaar gemeen? Zomaar een greep van veelbelovende muzikanten die op 27 jarige leeftijd op tragische wijze zijn overleden. De Britse regisseur Asif Kapadia verdiepte zich in het levensverhaal van de gevierde Engelse singer-songwriter Amy Winehouse en komt nu met deze documentaire.

Met Amy biedt Kapadia in twee uur een kijkje in de opkomst en neergang van Amy Winehouse. Intimi komen aan het woord en met behulp van beelden uit de oude doos wordt een levendig beeld geschetst. De talentvolle zangeres heeft zelf geen eenvoudige jeugd gehad met onder meer gescheiden ouders en een eetstoornis. Daarbij waren haar relaties tevens turbulent en ongelukkig te noemen. Maar in jazz had ze een uitlaatklep en haar levenservaringen inspireerde haar tot het schrijven van eerlijke, rauwe muziek. Dit zien we dan ook allemaal terug in de documentaire en maakt het een boeiende kijkervaring. Winehouse wordt neergezet als een authentieke, no-nonsense figuur zonder kapsones, maar met een zelfdestructieve aard. In haar prille carrière kreeg ze in relatief korte tijd te maken met (ongewenste) succes en wereldfaam verwierf. De documentaire toont hierbij ook de dubieuze rol van de media en bepaalde personen die een slaatje uit haar wilde slaan. Niet bepaald koosjer. Gelukkig is er voldoende muziek te horen en zijn er ook een leuke momenten te zien. Zo moet Justin Timberlake het ontgelden en is het vertederend hoe ze tegen haar idool Tony Bennett opkijkt. Amy is een interessante documentaire en zal ook niet-fans kunnen bekoren.

August: Osage County is een uiterst sterk drama met een komisch randje en een uitmuntende cast. Met een interessante ensemble bestaande uit onder meer Meryl Streep, Julia Roberts en Ewan McGreggor, schept dit vanzelfsprekend hoge verwachtingen voor de film. Gelukkig worden deze verwachtingen ruimschoots overtroffen op het gebied van acteerprestaties en stelt niemand teleur. Streep is, weinig choquerend, weer fenomenaal in haar rol als de gemene, bittere weduwe zonder blad voor haar mond. De meest aangename en verrassende optreden was weggelegd voor Roberts die blijk gaf het acteren niet te zijn verleerd en haar vrouwtje stond tegenover het instituut Streep. Het verhaal wordt in een vlot tempo verteld en is boeiend om te volgen omdat ieder personage verre van feilloos is en zijn eigen sores heeft. Verder zijn er nog voldoende komische momenten vanwege de goed geschreven dialogen en een kent de film een passend einde.