Opinions

“Look at the size of that thing!

We're gonna be YouTube stars

for the rest of our lives!

Better than sex, Donk!

How would you know?”

Wervelwinden,tornado’s en tyfoons. Mannen die een echtscheiding achter de rug hebben zullen ze soms wel eens vergelijken met hun ex-vrouw : ze verschijnen ineens, ze verdwijnen weer plots en voor je het weet is heel je hebben en houden in rook opgegaan en blijf je berooid achter. Het zijn dus fenomenen die je liever kwijt dan rijk bent . Blijkbaar is het de schuld van de opwarming van de aarde (dat moet dan wel in de andere uithoeken zijn in de wereld, want waar ik woon blijft het toch koud,kil en merendeels nat) die ervoor zorgt dat tornado’s talrijker voorkomen en vooral het Amerikaanse vasteland teisteren. Hier in Europa hebben we er gelukkig minder last van. Het eten van soep met bruine bonen zorgt voor meer animo dan deze natuurverschijnselen. De tornado die je in “Into the storm” kan aanschouwen is van een uitzonderlijk groot kaliber en kan je dan ook moeilijk afdoen als een “storm in een glas water”. Maar als het de bedoeling was om de film “Twister” uit 1986 te overtreffen, dan zijn ze daar wel op alle vlakken in mislukt. Het is een trieste poging die volgepropt zit met saaie clichés, vreselijke vertolkingen met saaie en soms idiote dialogen, soms echt wel slechte CGI’s en onzinnige situaties.

Recensie Into the Storm

Amai, dit was nu wel echt een film die me niet kon bekoren. Misschien was het toendertijd state of the art, maar dit zag er toch wel lachwekkend uit. Aan het tempo dat die aliens zich verplaatsten, zou het eeuwen duren eer ze de aarde veroverden. Ze waren technologisch ver vooruit, maar wapens die hier functioneerden hadden ze niet. En zo zaten er nog wel een paar knuddige ontwikkelingen in deze film. Niet getreurd, ik ben ervan overtuigd dat ik wel wat beters tegenkom de volgende dagen

1.5*

Spijtig dat men na 7 jaar geen echte vooruitgang had gemaakt op gebied van speciale effecten. Het zag er bijna identiek uit als de eerste film. Alleen had Vincent Price nu de eer om de onzichtbare te spelen. Van komische situaties was er hier niet echt sprake. En raar maar waar. In de eerste film was het monocane dat ervoor zorgde dat je onzichtbaar werd. Hier was het duocane.

3*

Toch een klassieker. Voor zo'n oude film is het toch fantastisch hoe ze die speciale effecten hebben verwezenlijkt. Toegegeven. Het acteren is een beetje houterig en overdreven. Het leek soms Comedy Capers wel. Het hysterisch gegil van de eigenares van de herberg was gewoonweg hilarisch. En echt horror kan je het ook niet noemen. Ben ervan overtuigd dat het onwaarschijnlijk eng en spannend was voor het publiek toen in de tijd

3.5*

Sam, we have to leave this place.
Sooner or later you'll have to.

“IO” zal zeker en vast een orgastische ervaring zijn voor wereldwijde milieuactivisten en doemdenkers. Aanhangers van mondiale protestbewegingen over opwarming van onze aardbol en het naar de haaien gaan van ons in balans zijnde eco-systeem, zullen deze film zeker en vast kunnen gebruiken als voorbeeld om hun apocalyptische rampscenario’s te bekrachtigen. Kan je het je al voorstellen? Eén of ander duidingsprogramma waar ze een microfoon onder de neus duwen van zo’n milieu-adept? Wees er maar zeker van dat de interviewer commentaren zoals “Zie je welke ellende we over ons heen krijgen als we nu niet ingrijpen?” naar het hoofd geslingerd krijgt. Naar mijn bescheiden mening is dit alles een storm in een glas water (En nee, de opwarming van de aarde had geen invloed op dat stormpje). Ik wijt het aan de natuurlijke evolutie die onze planeet in cyclussen ondergaat waarbij wij als mensheid het proces alleen een beetje versnellen door ons vervuilend gedrag. Soit. Laat ik mij bezig houden waar ik verstand van heb. En dat is een beoordeling neerpennen over de desbetreffende film “IO”. Kort en bondig : het is zo saai als elk milieudebat dat tegenwoordig gevoerd wordt.

Voor wie het nog niet wist, “IO” toont ons voor de zoveelste keer een verlaten, onbewoonbaar verklaarde aardbol. Dit concept is al tot vervelens toe gebruikt in meerdere films met telkens een andere oorzaak. Ofwel is het door een zombie-raid zoals in “World War Z” en gelijkaardige zombie-films. Ofwel zijn het weer prehistorische ondingen zoals in “The Silence” die een mondiale slachting veroorzaken. En laten we de buitenaardsen niet vergeten? Die verschijnen te pas en te onpas om onze blauwe planeet te plunderen omdat zijzelf zonder grondstoffen zitten. Virussen, impulsen via mobiele telefoons, een onschuldig SMS-berichtje, een computer virus of gewoonweg een globale wereldoorlog. Er zijn al enorm veel oorzaken gebruikt om chaos te scheppen met een uitgestorven aardbol als gevolg.

Hier in “IO” zijn het giftige dampen die ervoor zorgen dat de bevolking massaal het loodje erbij neerlegt. Verstikking en bloed dat transformeert in een zwarte vloeistof. Wetenschappers beweren dat het een onverwachte verandering is in de atmosfeer. Broodnuchtere mensen met gezond boerenverstand beseffen dat het alleen moedertje Aarde is die alles grondig kotsbeu is en ons met een welgemikte ecologische stamp van deze planeet wil knikkeren. Het resultaat is een massale exodus naar IO, een planeetje dat ergens in de buurt van Jupiter rondzweeft. Maar dat geldt niet voor het tienermeisje Sam (Margaret Qualley) die achterbleef op moeder Aarde en zich terugtrok in een huisje ergens op een berg waar de giftige dampen niet aanwezig zijn. Als ze over het dal heenkijkt, hangt deze allesverstikkende smog als mist in de vallei. Zelfs een stormpje kan deze giftige dampen niet over de bergkam blazen. Wat de storm wel deed was een bijenkolonie wegblazen die noodzakelijk was voor het wetenschappelijk onderzoek dat Sam en haar vader, die dit onderzoek initieerde en blijkbaar ook de rampspoed niet overleefde, deden. Of hij is in rook opgegaan. Wat dit wetenschappelijk onderzoek juist inhield of dat het zinvol was, kan ik niet beoordelen. Dat zal dan wel te wijten zijn aan mijn beperkte intelligentie.

Al bij al was het begin van de film niet slecht. Een met een zuurstofmasker uitgeruste Sam die zich met behulp van een quad (voorzien van aanhangwagentje) verplaatst door de verlaten straten van één of andere Amerikaanse stad. Beelden van een doodse stad, akelig duistere ondergrondse gangen waar regenwater van het plafond afdruppelt. En het besef dat haar bezoektijd beperkt is tot de inhoud van de zuurstofflessen. Een miscalculatie en ze valt ten prooi aan de giftige dampen. Spannend. Uitnodigend. Maar tegelijkertijd ook niet denderend baanbrekend. Ook als Micah (Anthony “Falcon” Mackie) in een Jules Verne-achtige luchtballon komt aangevlogen, wordt het niet echt boeiender. Wat volgt is een tweestrijd tussen deze twee hoofdfiguren. Sam wil graag het levenswerk voortzetten van haar vader en aantonen dat leven op Aarde wel mogelijk zou kunnen zijn in de toekomst. Micah wil kost wat kost op het laatste ruimteschip stappen dat naar IO vertrekt, maar heeft daarvoor wel wat extra hulp nodig. Als het romantisch onderonsje zich aankondigde, moest ik direct denken aan “Z for Zachariah”. Ook zo’n film die interessant begint maar gekenmerkt wordt door een algehele saaiheid en traagheid.

Aan de twee hoofdpersonages lag het niet. Margaret Qualley is een niet onknappe verschijning en toont op een degelijk manier hoe vastberaden het personage Sam wel is. Alleen waren de beslissingen die ze nam nogal ongeloofwaardig. Mackie slaagt er dan weer in om de onsympathieke ballonvaarder met een zelfbeheersingprobleem te spelen. Voor mij was het script te nihilistisch. Het tempo was irriterend laag. En het verhaal an sich was uiterst saai. Veel filmtechnisch perfecte stillevens. Veel gemijmer en adempauzes vol dramatiek. Zelfs het hoopvolle einde met een mythologisch-religieuze boodschap kunnen het niveau niet omhoog krikken. Tja, “IO” was voor mij een beetje een teleurstelling. Ik verwachte geen Lucas-vehikel waar alles “knalt en zoeft en floept”. Maar qua saaiheid verslaat deze Netflix Original toch vele concurrenten.

2*

Altijd fijn om zo'n ouderwetse monsterfilm te kijken. Toegegeven, de SE's met stop-motion zijn gedateerd en lachwekkend te noemen. Zeker als je dan ook ziet hoe bordkartonnen gebouwen verpulverd worden. "It came from beneath the sea" leek soms wel rasechte oorlogspropaganda te zijn. Toch leuk dat ze de vrouwenemancipatie erin verwerkt hebben. De paniek die op het einde ontstond zag er wel geloofwaardig uit. En telkens probeer ik eentje in de menigte te ontdekken die al gniffelend en lachend de benen neemt. En ja, hier was er ook weer eentje die het niet kon laten

3*

"This thing.

It's going to follow you.

Somebody gave it to me.

And I pass it to you."

Dit was nu eens een film waar ik enorm naar uitkeek. Als horror fanaat die steeds op zoek is naar films uit dit genre die qua originaliteit en sfeer anderen ver achter zich laten (zoals “He never died”, “Goodnight Mommy”, “The Babadook” en “Spring”) , werd me deze door velen aangeraden. Het feit dat de hype over deze film buiten alle proporties was, zorgde ervoor dat de verwachtingen bij mij hooggespannen waren. Voldeed “It follows” aan de hoge verwachtingen. Gedeeltelijk wel en gedeeltelijk niet. Het feit dat ik na de film eventjes buiten een luchtje ging scheppen en bij het terug naar binnen gaan eventjes over mijn schouder keek met het gevoel dat ik werd bespied, betekent dat het qua sfeer wel dik in orde was. Anderzijds was het niet echt creepy en voelde het eerder aan alsof ik naar een ridicule voorlichtingsfilm had gekeken.

De associatie met seksueel overdraagbare aandoeningen is snel gemaakt. Het enige verschil is dat het zich hier niet beperkt tot de verspreiding van microscopisch kleine cellen die ervoor zorgen dat je vreselijke aandoeningen krijgt of erger. De dodelijke seksuele aandoening, dat zich ook verspreidt van de ene op de andere door besmetting, wordt in “It follows” voorgesteld door zich langzaam voortbewegende en soms toch redelijk angstaanjagend en luguber uitziende individuen. De gedaante die “It” aanneemt is willekeurig. Van totaal onbekend tot iemand uit je nabije kennissenkring. Het enige waar de besmette persoon voor moet zorgen, is dat hij of zij er niet mee in aanraking komt. Een gewisse dood is het eindresultaat, waarna “It” zich vervolgens richt op de vorige in de lijn van besmette slachtoffers.

Het begin van de film was zeker geen ontgoocheling. Om eerlijk te zijn was dit in zekere zin zelfs briljant te noemen. Een verwarde tiener die paniekerig wegrijdt en tenslotte ergens aan een strand nog een laatste telefoontje pleegt met haar ouders om afscheid te nemen. Het eerstvolgende beeld is een gemolesteerd lichaam. De toon was gezet en mijn verwachtingen bleken ingelost te worden. Dacht ik. Want naarmate de film vorderde, bleef de sfeer wel onheilspellend waarbij je bleef zitten met een onaangenaam gevoel. Maar echt spectaculair angstaanjagend is het nu ook weer niet. Erger nog. Naarmate dat de film vorderde, stapelde de dommigheden zich op. Zo vond ik het slotstuk erbarmelijk slecht en dom. En men kon er weer niet aan weerstaan om te eindigen op de meest clichématige wijze. De enige die nog in staat is om zijn hersencellen in te schakelen is Paul (Keir Gilchrist). Zijn oplossing is tegelijkertijd doeltreffend als doodsimpel.

Maar sfeer is er in overvloed. Dat constant gevoel van dreiging, doet je terugdenken aan de betere horrorfilms uit de jaren 80 zoals “Halloween” of “Friday the 13th”. Het enige verschil is dat het nu niet gaat over een doorgedraaide psychopaat met een blinkend scherp mes, maar iets bovennatuurlijks. Een soort sluipende ziekte. Ook de soundtrack met opzwellende synth-muziek en gekende geluidseffecten deden denken aan de films van die periode. Zelfs attributen uit die tijd werden hier gebruikt. Alhoewel ik soms de indruk had dat er twee tijdperken werden vermengd (een zwart-wit TV en een e-Reader). Ofwel waren de personages aanhangers van vintage interieurdesign. Qua originaliteit scoort “It follows” enorm hoog. Maar qua uitvoering mocht het griezelgehalte toch wat hoger zijn. Misschien zouden ze deze film beter gebruiken als voorlichtingsfilm voor de jeugd van tegenwoordig.

3*

“Okay, the faster you deliver messages, the more you can deliver.

The faster you pick up outgoing messages, the more we can send.

The more we can send, the better our chances of beating western union and staying alive.

We're postal telegraph.

We get there swiftly.

We're polite to everyone.

We take off our hats in elevators and above all things,

we never lose a telegram.”

“Hola”, dacht ik eventjes. Een drama waar Meg Ryan en Tom Hanks hun kunsten vertonen. Een vervolg op de magistrale romantische komedie “You’ve got mail”. Tja, het gaat wel over het versturen van berichten, maar Hanks zal er niet veel versturen. Of het moeten al telegrammen zijn vanuit het hiernamaals. En de berichten die hier verstuurd worden zijn nog van voor het internet tijdperk. Toen hadden ze gelukkig geen last van spam of ransomware, maar om het telegram binnen een aanvaardbaar tijdsbestek bij de geadresseerde te krijgen hadden de telegraafdiensten nood aan jeugdige benen die zich het ziel uit hun lijf fietsten. En daar “Ithaca” zich situeert tijdens de 2de wereldoorlog, waarbij veel Amerikaanse jongeren naar het Europese continent waren afgescheept om het tij daar te doen keren, is het niet verwonderlijk dat de meeste berichten geen goed nieuws brachten.

Dat is iets waar Homer Macauley (Alex Neustaedter) mee geconfronteerd wordt. Hij heeft zijn zinnen gezet op de titel van snelste koerier per fiets. Ondanks dat hij gedurende de hele film als een soort Cavendish heen en weer racet, is de film op zijn eigen nogal traag uitgevallen. Grootste verrassing was de toch wel beperkte bijdrage door Hanks. Deed hij dit als vriendendienst voor Meg Ryan die hiermee debuteert als regisseuse? Of was het om de voormalige filmchemie nog eens naar boven te halen? De film was daarentegen wel enorm voorspelbaar. Het lot waar Homer gezwind naartoe sprintte, kon ik al vroeg in de film raden. Ik weet ook wel dat het niet de bedoeling was om er een mysterieus raadsel van te maken. Maar ik hoopte toch op een klein beetje verwondering. Uiteindelijk draait het allemaal weeral rond de angst en hoop die achtergebleven families hebben over hun naar de oorlog uitgezonden zonen. Dat in combinatie met een jongen die door deze telegrammen geconfronteerd wordt met de minder aangename gebeurtenissen in het leven.

Door de korte speelduur is Meg Ryan er niet in geslaagd om de fragiele persoonlijkheid van Homer op een ordentelijke manier te ontrafelen. Zijn sprong naar volwassenheid is redelijk abrupt door het overlijden van zijn vader en het vertrek van zijn oudere broer. Een broer die onderweg naar het front vreselijk lange brieven schrijft naar zijn jongere broertje, voorzien van zo’n prozaïsche schrijfstijl dat het wel lijkt alsof hij zelf een Pullitzer prijs wil winnen. Waarschijnlijk was het sporadisch voorlezen van flarden uit deze brieven bedoeld om dramatiek in de film te brengen. Uiteindelijk vond ik het redelijk storend. Een korte speelduur met een verscheidenheid aan verhaallijnen resulteert in onafgewerkte en snel afgehaspelde gedeeltes. Het verlies van een vaderfiguur, de verantwoordelijkheid als oudste zoon, het plichtsgetrouw uitvoeren van een job als koerier, de desastreuze berichten, oorlogstaferelen, de dramatiek van een oudere telegrafist en een moeder die zo nu en dan “Sixth Sense” ervaringen heeft. En dan zijn er nog een aantal onbelangrijke (maar toch eventjes aangehaalde) nevenplotjes. Het is allemaal een beetje te veel.

Echt slecht zijn de vertolkingen niet. Maar het lijkt wel alsof iedereen een beetje in het duister tast over zijn personage. Vooral Homer’s baas Tom Spangler (Hamish Linklater) is zo’n wazig figuur. Over Ryan en Hanks kunnen we kort zijn. Zo kort als hun effectieve speelduur. Verwaarloosbaar. De enigen waar ik effectief van genoten heb zijn Neustaedter (evident natuurlijk), Sam “Midnight special” Shepard en de schattige Ulysses (Spencer Howell) wiens knuffelfactor erg hoog is. ’t Is vooral Shepard die kortstondig indruk maakt. Een schitterend en intrigerend personage. Maar verder maakt dit coming of age oorlogsverhaal een redelijk comateuze indruk. Er zit niet veel leven in dus.

2*