Opinions

Hoe verder de film vordert, hoe sterker hij wordt, zonder dat er hierbij erg veel gedaan wordt om hem sterker te maken. Met andere woorden, Bouli Lanners weet hier een méér dan degelijke Europese film neer te zetten.

Ik heb de neiging vaak veel te verwachten van dit soort films: Mooie poster, simpel vrij bescheiden verhaal, en hij speelt zich vnl. af in de Ardense natuur. Toen ik hoorde dat The Bony King of Nowhere de soundtrack verzorgde, verhoogde dit alleen nog maar het verwachtingspatroon.

Ik houd er echter altijd rekening mee dat dit ook kan tegenvallen. Ondanks al dat veelbelovends vind ik zulke 'Europese' films namelijk regelmatig veeleer degelijk zonder dat ze me echt overtuigen. Les Géants heeft me daarentegen meer dan overtuigd en steeg daarmee zelfs nog boven mijn verwachtingen uit.

Ik had nooit het gevoel dat er iets ontbrak aan de film. Alles zat goed, alles zat juist. Prachtige locaties, uitstekende soundtrack, mooie hoofd-personages met meer dan goede acteurs. Ondanks dat er niet heel veel 'gebeurt', verveelde hij geen seconde. Ik kon enkel met een lichte bewondering zitten kijken.

Ik wil geen vergelijking maken, maar bij 'Le gamin au vélo' bijvoorbeeld had ik een klein beetje het (oneerbiedige) gevoel 'was het dit?'. Op zich een mooie film, maar ik had de indruk dat zonder het terugkerend fragment uit het 5e pianoconcerto van Beethoven dat een meerwaarde-'touch' was voor de film, mijn beoordeling van hem minder zou zijn geweest.

Zoiets kon ik bij Les Géants niet bedenken. Gestilleerd is het juiste woord, maar Lanners weet dit perfect te combineren met een interessant blijvende setting en inhoud.

Een van de mooiere Belgische films van de laatste jaren.

Integere, meditatieve, mooie kleine film.

Die 'kleine' bedoel ik trouwens in de beste zin van het woord, maar laat me beginnen met twee (de enige twee wat mij betreft) minpuntjes: Het begin en het einde. De voice-over in het begin vond ik misschien wat onnodig, en net als het einde pastte het misschien niet helemaal in de rest van de film. Die laatste leek meer nog dan het begin een beetje aan de film 'geplakt'. Dat klinkt nu wat cru maar ik bedoel dat de film een prima (en logischer?) geheel was geweest zonder die twee. Hoewel dat einde op zich ook weer z'n symbolische boodschap heeft natuurlijk.

Voor de rest vind ik dit op een manier een film die in z'n genre de perfectie benadert. Ik zou er zinnen over kunnen volschrijven (wat ik eerst probeerde), maar alle volzinnen die ik gebruikte om dit verder toe te lichten lijken afbreuk te doen aan het punt dat ik wil maken. Laat het me dan bij de volgende woorden houden: De kadrering, de tussenshots, de perfect gedoseerde ruis, het minimalistische acteren, de vreedzame soundtrack, de ruimte, de rust. De rust.

Ik voelde me behoorlijk slaperig toen ik deze film nog begon te kijken (voorbij half 10), al in de veronderstelling dat ik hem in het midden zou onderbreken en de volgende dag de tweede helft zou verder kijken. Dat is niet gebeurd, en ik ben al zeker niet in slaap gevallen. Ik stoor me dan ook aan de mensen die deze film als "saai" bestempelen. Hij is niet saai. Als je een film met veel dialoog, flitsende scènes en een propvolle verhaallijn verwacht, is hij 'saai'. Maar dan zijn je verwachtingen gewoon fout. Je zet toch ook niet Pulp Fiction of Goodfellas op als je zin hebt in een sobere contemplatieve filmtrip? Dan vallen die ook helemaal tegen. En als dat soort genre je niet interesseert, kijk deze dan gewoon niet, in plaats van hem totaal onterecht af te kraken als een evenknie van Paint Drying: The Movie (Video 2009) - IMDb.

Maar als je weet waaraan je je mag verwachten, en je dat niet afschrikt, heb je wat mij betreft met deze Ghost Tropic een bijzonder mooie, ingetogen film.

Idem hier. Wel leuke film, met Bill Murray kan je je altijd wel aan iets amusants verwachten. Maar in mijn gedachten had hij toch een bepaalde status, waardoor ik er wel wat meer van verwacht had.

Hij heeft deze verwachtingen dus niet echt kunnen inlossen, maar evenzeer de moeite om eens te kijken!

3,0

Eerlijk? Ik vond Russell Crowe hier eigenlijk nergens overtuigend. Het acteren was allemaal wat té (en daarmee bedoel ik niet enkel Russel Crowe). Ook de mega-beroemde scène "Are you not entertained?" deed me eigenlijk weinig.

Tja, je moet hem eens gezien hebben natuurlijk, maar, ik zie toch liever andere films:)

Een van de betere komedies in het circuit. De geïrriteerde Bill Murray is immer geweldig:)

Er zijn denk ik (hoofdzakelijk) twee soorten komedies. Ofwel heb je een goede film die wel af en toe een glimlach op je gezicht brengt, maar nooit echt meer, ofwel heb je een flauwe film waar je hard mee kunt lachen (vaak juist wegens "zo onnozel").

Groundhog day overstijgt deze soorten en bewijst dat de combinatie (in zeldzame gevallen) ook mogelijk is!