Opinions

Ik had helemaal hetzelfde toen ik hem voor het eerst zag. Ik denk dat de setting toen ook niet helemaal juist was. Voor de tv in de zetel met zus en moeder erlangs, na bijna een uur afgezet en later verder gekeken met zus, maar vond er nooit wat aan, ik ging er nooit "in mee", en ergerde me aan de velen "fucks, cocks, dicks, etc.". Het einde kwam toen totaal niet als een schok aan, ik vond de "plotsheid" (je gaat dan naar het einde toe en ineens is zowat iedereen dood...) ervan veeleer flauw... Ik gaf hem toen nauwelijks 2 sterren

Nu, ongeveer een jaar later, leek het mij wel de moeite om hem eens in een betere setting te kijken (alleen achter de pc met de koptelefoon op), en ik moet zeggen, soms heb je echt een tweede kijkbeurt nodig om een heel ander (positiever) beeld te krijgen van een film.
Oké, de eerste 40 minuten veranderden eigenlijk nog weinig aan hoe ik me de film herinnerde, maar daarna ging het enkel in stijgende lijn. Ik zag een zeer sterke Dicaprio, Wahlberg (en dan bedoel ik meer zijn personage dan hoe hij acteerde, dus hem treft weinig schuld:) vond ik iets té (oké ze zullen wel wat afvloeken daar bij de Boston State Police, maar niet overdrijven...), Damon was consistent en overtuigde, Nicholson is Nicholson, en laat ons toch ook Martin Sheen niet vergeten:-).

Zelfs nu, terwijl ik in grote lijnen wist wat er ging gebeuren, kreeg ik veel meer die interesse en spanning in de klopjacht tussen de twee, en het einde was (zelfs bij een 2e kijkbeurt) nu veel meer een "shock". Wel een met "gemengde gevoelens", maar toch eerder pro dan contra.

Goede film, degelijke film, ik denk niet dat hij een 3e keer zou gaan vervelen, dus misschien tot over een jaar;-)

Gisteren gaan kijken in een volle zaal, en wat hebben ze zich allemaal voorbeeldig gedragen.

Nochtans is Dunkirk naar mijn mening niet een film voor het grote publiek. Hoewel ik een spanningsboog voelde van minstens 2 uur, valt de film voor de minder gepassioneerde/geoefende kijker misschien wel te herleiden tot een boot-scène in de helft van de film, en één op het eind (dat van die 'minder geoefende kijker' is zeker niet hautain bedoelt hoor, maar iemand die naar de cinema komt om spektakel te zien kijkt toch anders naar een film dan iemand die op details let waar anderen misschien helemaal geen boodschap aan hebben).

Des te meer was ik aangenaam verrast dat ik gedurende twee uur geen enkel gerommel/gefluister/gelach/gekraak of wat dan ook rondom mij heb gehoord. Dat is wel ooit anders geweest (ik ben eens naar Rundskop gaan kijken, en net na die intense eindscène zegt een van die pubermeisjes de rij voor me - die al de hele film vervelend deden trouwens - "WAT EEN K*TFILM WAS DAT ZEG!"; je zou voor minder wachten op de dvd...).

Zelfs de jongeman naast mij gisteren nam heel behoedzaam chipje voor chipje uit z'n zak Lays, om toch maar niemand te storen. Uit respect voor de anderen in de zaal, of uit respect voor de weerloze soldaten op het scherm.

Ook dit keer was trouwens weer de volledige rij voor ons bezet door tienermeisjes, maar ik heb zo'n vermoeden dat zij daar enkel waren omdat ze naar een film met Harry Styles kwamen kijken... Dan hebben ze in elk geval een knappe - en meer esthetische dan die ooit in hun middelbare school zal zijn - geschiedenisles gekregen, waar hopelijk iets van zal blijven hangen.

Terug naar die spanningsboog. De beukende strijkers hebben daar natuurlijk een aanzienlijk deel in, wat niet betekent dat je de hele film hetzelfde muziekje in een loop herhaald hoort. Er wordt efficiënt gebruik gemaakt van geluidssterkte, snelheid van het thema, vollere of dunnere bezetting van de strijkers, en meer op de voor- of achtergrond. Beetje vergelijkbaar met de variaties van het thema in Jaws, waar dat ook al érg goed werkte.

Daarnaast bleef de intensiteit natuurlijk ook zo lang zo hoog door het strakke/mooie/prachtige (ik vind het juiste woord niet maar ze gelden voor mij part allemaal) camerawerk, de sterke maar integere acteurs (respect trouwens voor die gedurfde keuze van Harry Styles), die lang niet allemaal grote namen waren in de wereld (en dat charmeert altijd net iets meer), en de mooie bezetting van de acteurs in het scherm. Alles klopte, de kleuren, de choreografie, het geluid, én het verhaal.

Neen, het was geen spectaculair 'verhaal-verhaal', om de cinemakijker mee weg te blazen (wat ik eigenlijk verwachtte), maar net daardoor is mijn waardering voor de film net een stukje hoger. Het ging niet om die paar hoofdrolspelers hun rol, maar om het geheel, weerspiegeld door de trajecten van die paar hoofdrolspelers.

Ik las in een recensie dat Dunkirk de beste cinema-ervaring van het jaar was. Ik weet niet wat er nog allemaal verwacht wordt voor 2017, maar hoe dan ook, het zou best wel kunnen kloppen.