Die zin lijkt op zich al negatief, maar als dat bij één film net niét het geval is, dan wel bij Paris, Texas.
Heel mooi(e) hoofdpersonage(s), ontroerend verhaal zonder ook maar één seconde "flauw" te worden of aan te voelen. Het is allemaal zo reëel, zo echt en toch niet.
En aaah, de muziek, de muziek .
Deze film is gewoon de definitie van een mooie prent, waarbij het het woord 'mooi' alle eer aandoet.