Opinions

Ja, genoeg zaken die je kunt noemen die beter hadden gekund/gemoeten.

Maar aan het eind van de rit heb ik gewoon echt genoten van de film.

Wat de film redt zijn de SFX die echt prima op orde zijn. Leuk gedaan *3.5

Ik moest sterk denken aan de zwarte hond. Een uitleg over hoe depressie zich meer en meer kan manifesteren in je leven. Voor mij was het kwaadaardig beest de zwarte hond. Geen idee of de maker het zo bedoeld heeft, maar voor mij past het 1 op 1. *3.0

Paranoia? Niet echt... meer een voorzichtige psychologische thriller die maar niet echt volwassen wordt. Desondanks een leuk verhaal om te volgen. Ford tilt de film naar een voldoende *3.0

Simpel, recht toe recht aan, wordt nergens spannend.

Kijkt prima weg, zoals de meeste Statham films.

Maar met een Lopez die deze rol nooit had moeten aannemen,

en een aantal SFX om van te huilen, gaat deze film bij mij niet in de boeken met een voldoende. *2,5

Ja, als ik eenmaal weet van het bestaan van zo'n film dan moet ik em zien natuurlijk.

Ik heb letterlijk en figuurlijk kanten van Stallone gezien die ik nog niet eerder had gezien

En ergens in de VS is er een brassband die hier veel geld aan heeft verdiend.

Meer valt er niet over te zeggen, gauw verder: *1.0

Aardig, als je het allemaal niet te serieus wil nemen tenminste.

Het komt niet in de buurt van de films waar ze het verhaal hebben gejat. Maar toch kijkt het geheel lekker weg, meer een feel-good movie. Voldoende: *3.0

Ai... wat is het soms tenenkrommend slecht. Het acteerwerk is om te huilen, bij de plaatselijke toneelvereniging vind je nog meer talent. Alles ademt lowbudget uit, van locaties tot monteerwerk, op geen enkel level is het niveau voldoende. Tegen het einde van de film, waarin de oorlogscenes het meest intens zijn, begint het verhaal enigszins binnen te komen. Maar veel te laat en al zeker niet genoeg om het geheel tot een acceptabel niveau op te krikken. *2.0

Op een paar leuke momenten na was deze film vooral een pijnlijke vertoning. Voorspelbaar, af en toe kinderachtig, en kon ook geen echte binding krijgen met de personages. Ik vond het maar matig allemaal. *2.0

kansloze productie!

Ik hou wel van een lekkere B-film,

maar wanneer er een schotwond al in beeld is

voordat er überhaupt geschoten is... das niet best.

Verhaal, acteurs, alles was bar slecht.

*1.0

Ik heb de serie niet gezien en ik snap dat dat effect heeft op de beleving.

Maar ik heb me mateloos geïrriteerd aan het matige acteerwerk van een groot deel van de cast.

Normaal gesproken ben ik vrij positief over de Nederlandse film, als het maar geen romcom is,

maar deze kon me echt niet bekoren. Zonde! Want het camerawerk, belichting, kleurgebruik en locaties waren wel dik in orde. *2.0

Ik vond dit deel minder slaapverwekkend als het eerste deel.

Alleen het blijft een pijnlijke poging om het gat wat Harry Potter achterliet te dichten.

Waar HP voor volwassenen ook nog leuk was, is PJ dat zeker niet.

Kinderlijke verfilming met te volwassen thema's. Zowel voor volwassen

als (jonge) kinderen niet geschikt. *2.5

Wat een spannende psychologische thriller had moeten zijn,

werd een krampachtige verhaal zonder originaliteit.

Het blijft teveel binnen de lijntjes, en is op bepaalde momenten ongeloofwaardig.

Op één twist na zie je alles van mijlenver aankomen, waardoor er nooit echte spanning opgebouwd wordt.

Een krappe *2.0

Platte film die subtiliteit mist.

Daardoor komt de film nooit echt tot bloei.

Stijlvol is het wel, genoeg om het boeiend te houden.

Voldoende. *3.0

Hmmm... de documentaire op zichzelf is matig gemaakt.

Beetje standaard cijfertjes aan het begin en aan het eind, met wat matige interviews er tussen in.

Maar het onderwerp boeit, de mensen zijn echt, er wordt een andere kant belicht en sympathie wordt gewekt voor veroordeelde seksdelinquenten. Al kon ik niet voor elke hoofdpersoon sympathie opbrengen. Daarnaast geeft het een inzicht op het idiote en hypocriete Amerikaanse rechtssysteem.

Krappe voldoende: *3,0

Prachtig, klein, intiem. Haast lichtvoetig wanneer je het verhaal beleefd door de simplistische bril van Philomena. Al voel je in alles dat het naast een belangrijke waarde ook een coping voor haar is. Zij mag zich schuren aan de terechte verontwaardiging van Martin, terwijl hij van haar leert dat vasthouden aan negatieve emoties je uiteindelijk een gevangene van je eigen emoties maakt. Eenvoudig gebracht, maar wat een hartverscheurend verhaal, zeker als je beseft dat deze film op feiten is gebaseerd. Wellicht gaat deze film me langer bezig houden dan ik aanvankelijk dacht. *4.0

Groot fan van de serie, maar deze film had van mij niet gehoeven. Zal ook persoonlijke smaak zijn want ik kan het zelden waarderen dat er een film van een serie wordt gemaakt. Desalniettemin prima vermaak natuurlijk maar dat is het dan ook. *2,5

In een zoektocht naar controle probeert Max het leven te verklaren door op een wiskundige manier het bestaan te vatten in terugkerende patronen.
Hij probeerd via deze patronen het leven te vatten, grip op de wereld te krijgen, maar hij verliest zichzelf in dwangmatigheden die hem drijven naar een aan psychotische grenzende gemoedstoestand. Wanneer hij dicht bij een antwoord lijkt te zijn eindigd zijn zoektocht in het bovennatuurlijke. Hoewel deze uitkomst totaal haaks staat op zijn eerdere kijk op het leven, durft hij het gevoel om zelf controle te hebben op te geven, wat hem de rust geeft die hij eigenlijk zocht.

Aardig, maar meer ook niet.

Beetje hetzelfde niveau als deel 1.

*0,5 aftrek voor het aantal keren vloeken,

heeft zo'n film echt niet nodig.

Ederveen blijft overigens een hoogtepuntje.

*2,0

Ai... ik weet niet waarom ik er toch aan begin... ik ben geen fan van de bollywood-cinema, maar vanwege de hoge waardering ben ik toch maar gaan kijken. Ik snap dat dit onderwerp taboedoorbrekend is, het moet een risicovolle onderneming geweest zijn voor de makers en de cast. Maar als ik de film puur cinematisch moet waarderen dan houdt het niet over. Het acteerwerk is ondermaats, de soundtrack komt forcerend over, het camerawerk is saai, kan er niet veel meer van maken. *2,5

Niet onaardig!

De film begint met een krachtige openingsscène, die zeker voor Nederlandse begrippen er goed uit ziet.

Daar schuilt dan ook de kracht van de film, het ziet er verzorgd uit met aandacht voor de SFX.

De acteerprestaties van de hoofdrolspelers waren daarentegen wat wisselvallig. Stooker weet niet te overtuigen en ook Holsheimer weet niet echt een stempel te drukken. Reurekas heeft de twijfelachtige eer om als beste uit de bus te komen van de jonge garde. Gernandt weet wel een overtuigende rol neer te zetten, en ook de bijrol van van Heeringen was een echte toegevoegde waarde.

Het verhaal is origineel, het geheel is prachtig, maar het niveau blijft steken bij de wisselvallige cast. *3.0

Verhaal is prima! En het ziet er allemaal gelikt uit! De eerste helft is veelbelovend maar helaas kakt het daarna toch een klein beetje in. Toch een dikke 3.5 sterren wat mij betreft. TIP: blijf zitten tot de hele aftiteling is afgelopen...

Oei... eigenlijk helemaal niet zo goed. Eigenlijk maar een slap aftreksel.

Sommige scenes zagen er wel prachtig uit, alleen sommige vechtscènes waren om te janken. Het moet ook speels en grappig zijn, dat snap ik, maar toch. Ik kan er geen voldoende voor geven.

Poeh, lastig om door te komen.

Het genre is niet mijn favoriet, en verder ben ik geen factoren tegengekomen die de kwaliteit ten goede doen komen. Simpel plot, voorspelbaar, matig geacteerd, en de SFX zijn onder de maat. Met twee sterren komt de film er nog genadig mee weg. *2.0

Ik ben wel een beetje klaar met die stoïcijnse blik van Gosling.

Meer een drama dan een misdaad, prima drieluik,

maar kon me niet meer dan gemiddeld boeien.

Te oppervlakkige personages ondanks een speelduur van 140min.

Voldoende: *3.0

Een onmiskenbare B-film met bijbehorend niveau.

Een B-horror kan nog interessant zijn door zijn gore,

en een B-komedie kan nog grappig zijn,

Maar een B-thriller wordt gewoon nergens spannend.

Het hoofdingrediënt van een thriller is niet aanwezig.

En waar zit je dan naar te kijken?

Niet veel goed in ieder geval. *1,5

Ai, tegenvaller.

De gekozen stijl gaat al gauw vervelen.

Bewust over the top, maar slaat soms over naar puberaal.

Matt 'little Britain' Lucas is wat mij betreft een miscast.

Het doorzichtige einde doorbreekt de monotone stijl,

maar mist elke vorm van diepgang.

Mooi gemaakt, dat wel, maar daar blijft het dan ook bij.

*2.0

Vandaag de film kunnen bekijken en ik moet toch een beetje terugkomen op mijn eerste bericht. Het acteerwerk is grotendeels goed te noemen, maar de film moet het vooral hebben van de beklemmende sfeer. De conflicterende werelden werden goed uiteen gezet, waarbij de emoties af en toe flink onder de huid kruipen. Daarbij moet wel worden gezegd dat het verhaal net wat te dun was, waardoor het leek alsof ze wat extra (onnodige) verhaallijntjes moesten toevoegen om aan de nodige speelminuten te komen. Maar ik ben in een goede bui, ik rond het af naar boven. *3.0

Diepgang krijgt de film niet, mede door de platte personages.

Maar prima SFX, en toch knap dat ze zo lang de spanning er in kunnen houden.

Een tenenkrommend eind, dat dan weer wel.

Krappe voldoende *3.0

Ai... pijnlijk om te zien...

In eerste instantie omdat ik maar al te bekend ben met het christelijke wereldje. Gereformeerd opgevoed, twee keer per zondag naar de kerk en een hoop andere gewoontes. Als twintiger op zoek gegaan naar een moderne kerk, die veelal lijken op de Amerikaanse kerken.

De typische maniertjes, de haast manipulerende toon van (s)preken op een bedje van Calvinistische schuldgevoel: een ideale leerschool om verregaande opvattingen eigen te maken. Als je er midden in zit herken je de euforie dat je samen iets bijzonders meemaakt, maar van een afstandje voelt het haast sektarisch aan. Natuurlijk komen de uitersten aan bod in deze documentaire, maar de gedachte dat je door gebed verlost kan worden van ongewenste seksuele verlangens leeft nog steeds in veel charismatische kerken in Nederland.

Maar ten tweede is het vooral pijnlijk vanwege de identiteitscrisissen die van het scherm afspatten. Mensenlevens worden gemanipuleerd, blind lopen ze mee met het meest waanzinnige gedachtegoed om het gevoel er bij te mogen horen of zich eindelijk normaal te voelen. En eigenlijk zijn er alleen maar slachtoffers, want degenen die heilig in het gedachtengoed geloven geven het als zoete broodjes weer door. Ik kan er nog veel meer over zeggen maar ik geloof dat ik het hier bij wil laten.

Tot slot niet onbelangrijk om te noemen is dat de documentaire an sich geslaagd aanvoelt. Het wordt integer gebracht, de geïnterviewden zijn relevant en het beeld dat wordt geschetst is (helaas) zeer realistisch. *4.0

NB: de poster op Netflix is mogelijk nog treffender.

Mysterisch, psychologisch, filosofisch, reflecterend.

Ik snap de sommige lage waarderingen wel, want de film brengt iets anders dan de genre-omschrijving doet vermoeden. Uiteindelijk kijken we naar een meer dan uitstekend mysterisch drama. De uitleg aan het eind van de film was misschien niet nodig. Los van het feit dat voor de getrainde kijker de puzzel al compleet was, vraag ik me af of de puzzel echt de essentie is van deze film. Het psychologisch drama van de hoofpersoon, zijn (on)ethische afwegingen, gevangen in het onvermijdelijke... prachtige film! *4,5