Opinions

Het zit er weer op. Ik houd niet van de Hobbit trilogie, dat is iets wat ik al wist na de eerste 20 minuten van het eerste deel. Toch was deel 2 al beter dan 1 en ik hoopte dat dit nu weer het geval zou zijn. Helaas niet. Veel mensen erkennen dat de Hobbit trilogie anders is en je die dan maar moet erkennen als popcorn films. Je moet ze niet gelijkstellen aan de uitgebalanceerde meesterwerken. De verleiding is echter veel te groot. Jackson pretendeert erg om continuïteit weer te geven. Zelfde componist, acteurs, vormgeving aan/aftiteling, aanhalen van irrelevante personages voor de plot (Legolas) etc. Zoals al zo vaak is gezegd was het boek, - slechts een heel klein avontuur in een groot geheel - te erg uitgemolken. Elke kleine tegenslag is een bijna niet af te wenden ramp van episch formaat.

Terug naar de film. Hij opent mooi met de aanval van Smaug. Deze aanval is echter al snel klaar. Gelukkig hebben de makers een idee bedacht om Thorin aan een Treasure of the Sierra Madre achtige goudziekte te laten lijden waar ook goed de tijd voor wordt genomen. Dit deel duurt erg lang waarbij ik het opvallend vind dat deze ziekte gelijk gesteld lijkt te worden aan de macht van de ring op individuen. Over het geheel is alles weer veel te episch. De muziek zwelt overal hard aan en de soundmixers dachten dat veel bas (bij praktisch alles) de film ook veel goed zou doen. Een pijnlijke liefdes affaire met nog pijnlijkere dialogen daarover doen de film ook niet veel goeds.

Volgens de film is de slag tussen de vijf legers cruciaal voor de overleving van de mensheid wat veel te geforceerd aanvoelt. De levens van de midden aarde bewoners hangen wel erg vaak aan een zijden draadje. Het was ook logischer geweest als de Orks een veel groter leger hadden. Gandalf vecht nog met de Necromancer die over de ringen spreekt maar de tovenaar besluit niet Bilbo even goed te ondervragen maar slechts een opmerking te maken!? Dit is een gebrek aan continuïteit. In de echte trilogie komt Gandalf er opeens achter dat hij de ring in bezit heeft. Daarnaast is het raar dat het optreden van de Necromancer niks met Gandalf doet. Zijn uitspraken hadden blijkbaar geen waarde meer. Verder is Legolas is o zo behendig maar Aragorn vinden kan hij niet? Ze zien elkaar pas in Rivendel.

Toch zaten er hier en daar wel mooie stukken in. Er waren een aantal locaties zeer mooi en beeld gebracht (de bergen, de Gouw) en vooral het falanx stuk sprong eruit bij de actiescènes. Het is jammer dat Jackson zo ver is doorgeslagen in de drie films. Als je alle overdreven stukken en onnodige personages eruit haalt houd je denk ik zo'n 3 uur over die wel echt een mooie aanvulling zouden zijn op de officiële trilogie.

Als het om westerns gaat, prefereer ik de revisionistische stroming. De stroming waarbij goed en kwaad veel moeilijker te onderscheiden zijn. Geweld is iets lelijks, en vind het dan ook 'mooi' als het zo in beeld wordt gebracht. Deze uitgangspunten keren ook terug in Hostiles. Wat ik fijn vind aan deze film is de constante bevraging van een eenzijdig beeld van Amerikaanse geschiedenis. Geschiedenis wordt geschreven door de overwinnaars. Veel Amerikanen zullen zich dan ook willen associëren met de pioniers, en zijn van mening dat 'zij' de civilisatie naar het Westen brachten. Zoals de film stelt kan dit ook anders worden gezien. De Amerikanen dringen namelijk ongevraagd het grondgebied van de indianenstammen binnen, en moordt er driftig op los.

De film stelt dat zowel de indianen als Amerikanen een ontwikkelde cultuur hebben. Ze verschillen qua overtuigingen, maar lijken in bepaalde aspecten ook op elkaar. Het wordt duidelijk dat ze allebei liefde kennen en ze daarom ook in staat moeten zijn dit aan elkaar te tonen.

Bij de oorlog tussen de indianenstammen worden wreedheden door beide partijen begaan. Zij zijn in dit opzicht beiden 'slecht', en zullen moeten leren met elkaar in harmonie te leven. Dit relativerende aspect van geschiedenis vindt ik veel waarde hebben, en helpt ook hedendaagse verschillen tussen bevolkingsgroepen in perspectief te plaatsen (Nee, die zwarte acteur die was echt geen toeval). Want hoe anders zij ook lijken, uiteindelijk zijn zij ook gewoon 'mensen'. Dit laatste idee ligt er soms wat dik bovenop, waardoor de film wat moralistisch, en ja, zelfs zoetsappig wordt. Dit is bijvoorbeeld te merken bij de sterfscène van Chief, waarbij Bale zegt dat Chief in zijn hart zit. Uiteindelijk komt er ook een christelijk moraal via de achterdeur naar binnen. Aangezien oog-om-oog nooit iets echt oplost, dient men genadig te zijn, en de vijanden te vergeven om zo vrede te bewerkstelligen.

Hoewel ik deze wat opdringerige ethiek niet heel erg waardeerde, heeft mijn lage score echter vooral te maken met een gebrekkige uitwerking van de plot. De structuur en wendingen voelden erg bekend aan, waardoor ik weinig werd verrast. Het was bijvoorbeeld duidelijk dat de makers vonden dat de film een vrouw nodig had, maar leken niet in staat haar personage een volledig bestaansrecht te geven bij het verhaal (en met name de reis naar de vallei). Omdat de film wilde balanceren tussen actie en bezinning, liepen deze uitersten ook niet altijd goed in elkaar over.

Complimenten mogen er natuurlijk ook zijn. De art direction en camera werk waren erg mooi. Er zaten veel prachtige landschap shots in de film. De waarde van de film zit voor echter vooral in het historisch relativerende aspect. De gehanteerde uitgangspunten geven een basis waarvan ik hoop dat andere films hiermee verder zullen gaan.